အႏုံညာတ စစ္သည္ေတာ္

အပိုင္း(၁) ၊ အႏွိဳင္း


တကယ္ေတာ့ သူက ထူးျခားသူမဟုတ္ပါဘူး
ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.လိုပဲ မထင္မရွားေမြးဖြားလာတာပါ
ေရႊဇြန္းကိုက္လည္းေမြးမလာဘူး
ေရႊလင္ဗန္းနဲ.အခ်င္းေဆးတဲ့
မဟာဆီမဟာေသြးလည္း မဟုတ္ဘူး
ေမြးခ်ိန္မွာ ၾကယ္ေတြေႂကြတဲ့သူလည္း မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။


ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.လိုလူတစ္ေယာက္က
ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.လိုေတာ့ မေနခဲ့ဘူး။


ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.လို မတရားမွဳကို ငံု.ခံမေနခဲ့ဘူး
ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.လို ကိုယ့္ကိုထိခိုက္မွာ စိုးရိမ္္မေနခဲ့ဘူး
ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.လို တို.လုပ္လည္းမထူးပါဘူးကြာမေျပာခဲ့ဘူး
ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.လို အေၾကာက္တရားေတြနဲ. ကုပ္မေနခဲ့ဘူး။

အယူခ်ည္းပဲ ရိွတဲ့သူေတြၾကားမွာ
အေပးခ်ည္းပဲ ရိွတဲ့လူတစ္ေယာက္က ထူးဆန္းေနခဲ့တယ္။

ကိုယ့္အမ်ိဳးအတြက္ပဲ လုပ္တဲ့သူေတြၾကားမွာ
ျပည္သူေတြအတြက္ လုပ္တဲ့သူက ထင္ရွားေနခဲ့တယ္။

ပကာသနေတြ လုပ္ႀကံေျပာေနၾကသူေတြၾကားမွာ
အသံုးမက်ဘူးေျဗာင္ဆဲရဲတဲ့သူက ရိုးသားေနခဲ့တယ္။

ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.လို လူတစ္ေယာက္က
ေနမ၀င္အင္ပါယာႀကီးကို ကိုင္လွဳပ္ခဲ့တယ္။

ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.လို လူတစ္ေယာက္က
ေတာ္လြန္း တတ္လြန္းလို. မဟုတ္ခဲ့ဘူး
ငါလုပ္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ တာ၀န္ယူစိတ္ေလးကို
အဆံုးေရာက္ေအာင္ ေလ်ွာက္သြားခဲ့တာပါ။

မ်ိဳးေစ့ေလးက သစ္ေတာႀကီးတစ္ခုလံုးကို ေပးသြားခဲ့သလို
ေရေပါက္ေလးက တိမ္ေတြအားလံုးကို စုရံုးေခၚငင္ရြာခ်ခဲ့သလို
ေလေပြေလးက မုန္တိုင္းႀကီး တစ္ခုလံုးအစပ်ိဳးေပးခဲ့သလို
သူေခါင္းေဆာင္လို. မေၾကျငာပဲနဲ. သူ.ေနာက္ကို အားလံုး လိုက္ခဲ့ၾကတယ္။

အနည္ အမွဳန္ေတြ ကြယ္၀ွက္မထား
မွန္သားလို ၾကည္လင္ ထြင္းေဖာက္ျမင္ရတဲ့သူ.စိတ္ကိုခ်စ္လို.ေပါ့
တိုင္းျပည္ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ခ်ိန္မွာ
၀တ္စံု ႏွစ္စံုပဲရိွတဲ့ သူ.စိတ္ဓာတ္ကို ေလးစားလို.ေပါ့
ဘယ္သူေတြ သူ.ေလာက္ရိုးသားခဲ့ဘူးလဲ
ဘယ္သူေတြ သူ.ေလာက္ စြန္.လႊတ္စိတ္ထားဘူးလဲ
ငါယူမယ္ ငါေပးမယ္ မေျပာပဲ
အသက္ကို စေတးျပခဲ့သူ။

ငယ္တုန္းရြယ္တုန္းမွာ ေက်ာင္းေတာ္ကို စြန္.ခြာခဲ့ရတယ္
ငယ္တုန္းရြယ္တုန္းမွာ စီးပြားမရွာနိုင္ခဲ့ဘူး
ငယ္တုန္းရြယ္တုန္းမွာ ပခံုးေပၚမွာ တစ္နိုင္ငံလံုးတာ၀န္ေတြ တင္ထားခဲ့ရတယ္
ငယ္တုန္းရြယ္တုန္းမွာ အယူအဆဆန္.က်င္ဘက္ေတြကို စုစည္းနိုင္ခဲ့တယ္
ငယ္တုန္းရြယ္တုန္းမွာ ေသြးအစက္စက္နဲ. က်ဆံုးခဲ့ရတယ္
အို ……. အဖ ၊ ဒီလိုေပးဆပ္မွဳမ်ိဳးကို
ၾကက္သီးျဖန္းျဖန္းထ ရလြန္းတယ္။

တကယ္ေတာ့
သူရဲေကာင္း ဘ၀ဆိုတာ ေငြေပး၀ယ္ထားတာမဟုတ္ဘူး
အာဇာနည္ အျဖစ္ေတြက
သူ.နဖူးေပၚမွာေရးလိုက္တာမဟုတ္ဘူး
လူသန္းေပါင္းမ်ားစြာရဲ. ႏွလံုးသားထဲမွာ
ေက်ာက္စာထြင္းထုလိုက္သလို ဗီဇထဲအထိ စြဲနစ္သြားတာ
မ်ိဳးရိုးအဆင့္ဆင့္အထိ ေသြးေၾကာထဲမွာ စီးဆင္းလိုက္ပါသြားတာ။

ဒီအျဖစ္ဒီဇာတ္လမ္းေတြက
စာအုပ္ေတြ မထုတ္လည္း သိေနမယ္
ပါးစပ္ေတြကို ပိတ္ထားလည္း ထုတ္လႊင့္ေနမယ္
ႏွလံုးေသြးေတြထဲမွာ ပဲ့တင္ထပ္ေနမယ္
ခင္ဗ်ားတို.ကၽြန္ေတာ္တို. သိေနၾကသလိုေပါ့။

သူက
အမွန္ကို လုပ္ဖို. အသက္ေပးခဲ့တယ္
ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.က
အမွန္ကို အမွန္လို.ေတာင္ရဲရဲ မေျပာရဲဘူး
ပိုဆိုးပံုက
အမွားလုပ္သူေတြကိုပါ လက္ခုပ္တီးေပးေနရ
(ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ေျပာသလို)
တို.တေတြ ရွံဴးလြန္းလွတယ္ကြယ္။

ဒီလိုအျဖစ္ေတြသာသူသိရင္
တို.စိတ္ဓာတ္ေတြအတြက္ ရွက္ေနမွာလား
တို.ဘ၀ေတြ အတြက္ သနားေနမွာလား
တို.အေၾကာင္းေတြ အတြက္ သံေ၀ဂရမွာလား
ငါေပးဆပ္ခဲ့တာမတန္ေလျခင္းေျပာမွာလား
သိလည္းသိေစခ်င္ပါတယ္
သူသိမွာကိုလည္း ရွက္ရတယ္။

အပိုင္း(၂) ၊ အေတြး

အမွန္တရားကို ဆစ္ပိုင္းၾကည့္တဲ့အခါ
ရွဳေထာင့္တစ္ခုစာ မွားေနရင္လည္း အမွန္တရားမျမည္ဘူး
ရွဳေထာင့္တိုင္းမွာ မွန္ေနရေအာင္လည္း သမုတိနယ္မဟုတ္ေလဘူး
ဒီေတာ့လည္း လူမ်ားစုရွဳေထာင့္ျဖစ္တဲ့
အတၱနဲ.ပရ ေထာင့္ကပဲၾကည့္ၾကရေအာင္ပါ။


အသားထဲကေလာက္က အသားကိုျပန္ကိုက္တဲ့အခါ
စေနဟာ ေသြးစြန္းခဲ့တယ္
ေအာင္ျမင္မွဳကို မလိုင္လိုသဲ့ယူခ်င္သူေတြ ရိွသမွ်
ဒီေသြးဟာ ေျခာက္ေသြ.မွာမဟုတ္ေလဘူး
ေခတ္အဆက္ဆက္
မစိုက္တဲ့ လက္ေတြ ရိတ္သိမ္းေနသမွ်
ကမာၻဟာ ျပည္တစိုိစုိနဲ. ရုပ္ဆိုးေနဦးမွာပဲ။

တို.နိယာမ ကမရွဳပ္ေထြးပါဘူး
သံႀကိဳးခတ္တဲ့ လက္ကို မခ်စ္နိုင္ဘူး
သံႀကိဳးျဖဳတ္ေပးတဲ့ လက္ကိုပဲခ်စ္နိုင္မယ္
အားႀကီးသူက အကုန္ယူစတမ္းေခတ္ဟာ
ဒီႏွစ္ေတြ အထိမကုန္ဆံုးေသးရင္
တို.ဟာ တိရိစာၦန္ေခတ္မွာ လူျဖစ္ေနရတုန္းပဲ။

လူေတြကလည္း ခက္တယ္
ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေပၚမွာ ဘ၀ကိုပံုအပ္ၾကတယ္
ေမ်ာ္လင့္ခ်က္မပါတဲ့ အလုပ္ဟာ ဆင္ကန္းေတာတိုးဆိုရင္
အလုပ္မပါတဲ့ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ဟာ
ရူးသြပ္မိုက္မဲမွဳသက္သက္လို.ေျပာရေပမယ္။

ေမ်ာ္လင့္ခ်က္လို.ေျပာမယ့္အစား
ပန္းတိုင္လို.ေျပာၾကရေအာင္ပါ
ခင္ဗ်ားတို. ပန္းတိုင္ကဘာလဲ
ကၽြန္ေတာ္တို. ပန္းတိုင္ကဘာလဲ
ကိုယ့္ဘ၀ေကာင္းစားေရးစာရင္
ကိုယ့္မိသားစုေကာင္းစားဖို. ကပိုမေကာင္းဘူးလား
ကိုယ့္မိသားစုေကာင္းစားေရးစာရင္
ကိုယ့္ ၿမိဳ.ေကာင္းစားေရးက ပိုမေကာင္းဘူးလား
ကိုယ့္ၿမိဳ.ေကာင္းစားေရးစာရင္
ကိုယ့္နိုင္ငံေကာင္းစားေရးကပို မေကာင္းဘူးလား
ပန္းတိုင္က က်ယ္ျပန္.လာတဲ့အခါ
ဆံုးရွံဳးစရာက ပိုပိုမ်ားလာၾကတယ္။

ဆံုးရွဳံးမွာကို ေၾကာက္တဲ့စိတ္ကပဲ တို.ကိုဆံုးရွဳံးေစခဲ့
နာက်င္မွာကိုေၾကာက္တဲ့စိတ္ကပဲ တို.ကိုနာက်င္ေစခဲ့
တကယ္တမ္းေတာ့ တို.ရဲ့အေၾကာက္တရားကပဲတို.ကိုေျခာက္လွန္.ခဲ့တာမဟုတ္လား
ကိုယ့္ရဲ့အတၱက ႀကီးထြားလာတဲ့အခါ ရွံဳးစရာပိုမ်ားလာတယ္
ရွဳေထာင့္တိုင္းကိုေတြးတဲ့အခါ ဘယ္ရွဳေထာင့္မွအလုပ္မျဖစ္ေတာ့ဘူး
ဒီလိုနဲ.တို.ဟာ အက်ဥ္းသားေတြျဖစ္ခဲ့
တို.လက္ကႀကိဳးေတြဟာ တို.ဘာသာခ်ည္ထားခဲ့တာပါ။

သူမ်ားႀကိဳးကိုျဖည္ေပးခ်င္ရင္ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အရင္ျဖည္ရမယ္
ေၾကာက္ရြံ.မွဳရဲ့အက်ဥ္းသားေတြက အေတြးနဲ.တင္အခ်ဳပ္က်ေနၾကတယ္
သမိုင္းျဖစ္စဥ္ေတြက တကယ္ေတာ့ မထူးဆန္းပါဘူး
ေၾကာက္သြားေအာင္လုပ္မယ္ ကၽြန္ျပဳမယ္
ေခတ္အဆက္ဆက္ ဒီအတိုင္းပဲ
ခဏတာေၾကာက္မိသူဟာ တစ္ဘ၀စာကၽြန္စာရင္း
ေဆြစဥ္မ်ိဳးဆက္ အသြင္းခံရမယ္။

လူတစ္ေယာက္ရဲ့ကၽြန္ဆိုတာ တကယ္ေတာ့မရိွပါဘူး
ကမာၻမွာ အေၾကာက္တရားရဲ့ ကၽြန္ေတြပဲရိွတယ္
ေၾကာက္ရြံ.မွဳကို ျဖတ္ေတာက္ရင္ ဘယ္သူမွကၽြန္မဟုတ္ေတာ့ဘူး
လြတ္လပ္ျခင္းကို အသက္ထက္ခ်စ္ရင္ေပါ့။

အဲလိုလူတစ္ေယာက္ကိုျပခဲ့ၿပီ
တကယ္ေတာ့ သူလိုလူကမရွားပါဘူး
သူလိုလူကသူလိုလူေတြကို စုစည္းခဲ့တာပါ
မိုးေလးတစ္ေပါက္က မိုးေပါက္ေတြကို အစျပဳခဲ့တာပါ
သူတစ္ေယာက္ထဲသူရဲေကာင္းမဟုတ္ခဲ့ဘူး
သူ.ေနာက္က အသက္စြန္.သူေတြလည္း
သူထက္မေလ်ာ့ေသာ သူရဲေကာင္းမ်ားျဖစ္တယ္။


အပိုင္း(၃) ၊ အႏုံညာတ စစ္သည္ေတာ္

သမိုင္းကိုေရးဖို.
စစ္ပြဲေတြလိုတယ္
မတရားမွဳေတြလိုတယ္
တရားမွ်တမွဳေတာင္းဆိုသူေတြလိုတယ္။

မတရားမွဳေတြရိွရင္ စစ္ပြဲေတြရိွလာမယ္
စစ္ပြဲေတြရိွလာရင္ ဘက္ ရိွရလိမ့္မယ္
သမိုင္းမွာ သင္ ဘယ္ဘက္ကေနမွာလဲ။

တစ္ဘက္တည္းကၾကည့္ရင္ ေတြးတိုင္းမွန္ေနမွာပဲ
ကိုယ့္စိတ္ကိုပဲေမးၾကစို.
မင္းလိပ္ျပာသန္.ပါရဲ့လား။

+++++

အနိုင္ရသူသာ အမွန္ဆိုရင္
ဒီသမိုင္းေတြကို ငါျငင္းမယ္
စာမ်က္နွာေတြ ဆိုတာ အစစ္အမွန္နဲ.
ဘယ္ႏွစ္ေနရာေ၀းကြာေနနိုင္သလဲ
ေၾကာင္းက်ိဳးမမွန္တဲ့ လက္ေရးေတြနဲ.
အာရံုကိုပိတ္ဖံုးတဲ့ ကန္.လန္.ကာေတြကိုဖယ္လိုက္
အမွန္တရားရဲ့ ရုပ္ဆိုးလွေသာ အတြင္းသားကိုေတြ.လိမ့္မယ္
အဲဒါ သမိုင္းပဲေပါ့။


သမိုင္းရဲ့အေပၚယံလႊာကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းျခစ္ဖယ္လိုက္ပါ
ဘုရင္ျဖစ္ဖို. ဖခင္ကိုသတ္သူေတြ
အာဏာအတြက္ သားကိုသတ္သူေတြ
ခင္ပြန္းကို အဆိပ္ခပ္ေသာမိန္းမေတြ
ေနာက္ေက်ာကို ဓားနဲ.ထိုးေသာအေဆြခင္ပြန္းေတြ
ေရတြက္မကုန္ေအာင္ေပါမ်ားခဲ့ၿပီ။


ထားပါေလ
သမိုင္းမွာ ဘယ္သူေတြဘယ္လိုေရးခဲ့ေရးခဲ့
ေနာက္ဆံုးမွာ ဘက္ႏွစ္ခုပဲရိွတယ္
အမွန္တရားဘက္နဲ. အမွားတရားဘက္။

အမွန္တရားကို ဘာနဲ.တိုင္းမလဲ
ဒီလိုစကားမကပ္ၾကပါနဲ.
လူဟာ လူလို ေနဖို. တိုက္ပြဲ၀င္သူေတြဟာ အမွန္ပဲ
အာဏာအတြက္၊ နိုင္ငံအတြက္၊
ဘာအတြက္ ညာအတြက္ေတြထားလိုက္စမ္းပါ
လူဟာ လူပီသဖို.တိုက္ပြဲ၀င္ရမယ္။

ေနာက္ဆံုး အခ်ဳပ္မွာ
လူဟာ လူ.ေကာင္းစားေရးအတြက္ တာ၀န္ရိွတယ္
လူ.အျဖစ္ကို ႏွိမ္ခ်သူေတြဟာ ရန္သူပဲ
လူကိုလူလို မသတ္မွတ္သူကိုဖယ္ရွားရမယ္
လူသားအခ်င္းခ်င္း ႏွိပ္စက္သတ္ျဖတ္သူေတြကို
ငါတို. ဘယ္လိုမွ ဦးမညႊတ္နိုင္ေလဘူး။


+++++++

သမိုင္းေၾကာင္းထက္
အမွန္တရားဘက္ကို လိုက္သူေတြ
စာမ်က္ႏွာမွာမပါသူေတြ
ေရတြက္မကုန္ေအာင္ရိွခဲ့ေလတယ္
သူလို လူေတြေပါ့။

စာမ်က္ႏွာမ်ားမွာ နာမည္မရိွဘူး
ေက်ာက္စာေပၚမွာ ကဗၺည္းမတင္ဘူး
လူေတြမသိေသာ စစ္သည္ေတာ္မ်ားစြာက
ကမာၻဦးကတည္းက
တို. အျဖစ္ကိုကာကြယ္ခဲ့ၾကတယ္။


လူမ်ိဳးစုမေပ်ာက္ေရး
အရိုင္းေခတ္မွာေတာင္ ေသြးကိုစေတးရဲရင္
ယဥ္ေက်းေလေသာေခတ္မ်ားမွာ ေျပာစရာမရိွေလဘူး
သမိုင္းမွတ္တမ္းတင္ရန္မဟုတ္
လူမ်ိဳးကိုကာကြယ္ရန္သာ
လူ.အျဖစ္ကိုကာကြယ္ရန္သာ
သင္ဘာလဲဆိုတာ သင့္ကိုသင္သတ္မွတ္ပါ။


မတရားမွဳကို ငံု.မခံခ်င္စိတ္ရိွသူမ်ားဟာ
သမိုင္းမွာ မပါတဲ့စစ္သည္ေတာ္ေတြျဖစ္တယ္
သင့္နာမည္ကို ေရးထားမွာမဟုတ္ေပဘူး
ဒါေပမယ့္
(အားမတန္ရင္ေတာင္)
မ်က္လံုးနဲ.ေတာ့ အညံ့မခံေၾကာင္းျပရေပမယ္။

သင္ခ်စ္သူ
သင္ေလးစားသူတစ္ေယာက္နဲ. သင္တူနိုင္ပါတယ္
မ်က္လံုးေလးကပဲစလိုက္ပါ
သင္ဟာ စစ္သည္ေတာ္
ဒါေပမယ့္ အနံုညာတ
အႏံုညာတစစ္သည္ေတာ္။ ။

တဆက္တည္းျဖစ္ေသာ

ေအးခ်မ္းမွဳက အျမင့္ဆံုးျဖစ္မွ
အနဴးညံ့ဆံုးေသာေလာင္ကၽြမ္းမွဳကိုေတြ.ရမယ္
အခူးခံပန္းပြင့္ေလး တဟုန္းဟုန္းေလာင္ေနတာေတြ.မွာလား
ေနာက္ေန.မနက္မွာ ျပာနဲ.ေျခာက္ေသြ.ေနမွသာ
ေနာင္တမ်ားစြာ နဲ.ေနာက္က်ခဲ့ၾက
တို.ဘ၀ျဖစ္စဥ္က ပန္းေတြထက္ျမန္တယ္
တို.မွာက ေလာင္ကၽြမ္းစရာေတြလည္းမ်ားတယ္
ေလာင္ကၽြမ္းေနတာေတြလည္း မ်ားတယ္
ဘယ္အခ်ိန္မွာျပာျဖစ္သြားမွာလဲ
မေတြးလိုက္မိစဥ္မွာပဲဲ ျပာျဖစ္သြား
ပူေလာင္မွုေတြကို လက္နဲ.ယက္ၿပီး အာသာငန္းငန္းလုယူေနၾက
တိတ္ဆိတ္မွဳနဲ.ေစာင့္ၾကည့္နိုင္ရင္
တို.ကိုယ္ေပၚမွာ မီးေတြ တဟုန္းဟုန္းေလာင္ေနတယ္
တို.အေတြးေတြမွာ ျပာစေတြလြင့္ပါ
တို.လိုအပ္ေနတာ ေစာင့္ၾကည့္နိုင္မွဳပဲ
ေလာင္ေနတဲ့ မ်က္ေတာင္ေတြကိုပိတ္လိုက္ပါ
ေလာင္ေနတဲ့ အသက္ရွဳတာေလးကို နဲနဲခ်င္းေလ်ာ့
ေလာင္ေနတဲ့ ေလပူေတြ၀င္လာတာကိုေတြ.လား
ေလာင္ေနတဲ့ အေတြးစေတြက ေလတိုက္သလိုလြင့္ပါေနတယ္
အားလံုးက ျဖတ္ကနဲျဖတ္ကနဲေရြ.ေနတဲ့ အျမန္ျပကြက္
ေသခ်ာတာက ေအးျမမွဳဆိုတာမရိွဘူး
ေလာင္ေနတာေတြကိုေသခ်ာစိုက္ၾကည့္လိုက္မွ
ေလာင္ေနတာေတြက ငါနဲ.မဆိုင္ဘူး
ငါတတ္နိုင္တဲ့အပိုင္းကေနကင္းလြတ္ေနတယ္
ငါဆိုတာကေရာ ဘယ္ေနရာမွာလဲ
ေလာင္ေနတာကေရာငါေသခ်ာလို.လား
ေလာင္စာက အတိတ္နဲ.အနာဂတ္မွ ျဖစ္စဥ္မ်ားသာ
ပစၥဳပၸန္ကာလ၏ ခဏငယ္မ်ားမွာ စိတ္ကိုစိုက္ခ်ထားခ်ိန္
ေလာင္ကၽြမ္းမွဳသည္ပါးလ်လာ
လမ္းေဘးမွရပ္ၾကည့္သူ၏ခံစားခ်က္မ်ိဳး
ငါနဲ့မဆိုင္ေတာ့ေသာပစၥည္းမ်ားျဖစ္ေနမည္လား
ေသခ်ာေအာင္ပို၍စူးစိုက္ၾကည့္
အတိတ္သည္ အတိတ္သို. ျပန္သြား
အနာဂတ္သည္အနာဂတ္သို. ဆုတ္ခြာသြား
တျဖတ္ျဖတ္လြင့္ေနေသာမီးေတာက္ငယ္သည္
အျပာေရာင္လဲ့လဲ့ျဖစ္လာ
အျခားတပါးေသာအသိမ်ားကို ၀င္မလာနိုင္ေအာင္ပိတ္ထား
၀င္လာခဲ့လ်ွင္လည္း သူ.သေဘာအတိုင္းရိွပါေစ
တို.လိုအပ္တာစူးစိုက္ၾကည့္ေနဖို.တစ္ခုသာ
ေလာင္စာမ်ားမရိွေတာ့
တျဖတ္ျဖတ္ေျပးလြားေနေသာ အရာတစ္ခု
ဖမ္းရခက္ေသာ္လည္း ၿငိမ္သက္လာ
ေအးျမမွဳတစ္ခုကိုေတြ.
ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ ပီတိ
လက္မ်ား၏ေနရာေျခမ်ား၏ေနရာမ်ားကို မေတြးခ်င္ေတာ့
အသက္ရွဴမွဳသည္ငါ့အသက္ရွဴမွဳမဟုတ္ေတာ့
သူ.ဘာသာျဖစ္တည္ေနေသာ သေဘာေလး
စကၠန္.မ်ားမရိွ၊ နာရီမ်ားမရိွ
အလံုးစံုေသာအေတြးမ်ား၀င္မလာရန္ မတားေသာ္လည္း
တစ္မ်ိုးတည္းသာစူးစိုက္မိ၍ ပူေလာင္ေသာအရာမ်ားမရိွေတာ့ျခင္း
နားလည္နိုင္ေသာသေဘာတရားမ်ားကိုေက်ာ္၍ ခံစားရေသာအေတြ.
စိတ္သက္သက္ျဖင့္သာ ထိကပ္မိေသားေအးခ်မ္းသည့္ေနရာ
ေငြ.ေငြ. …………………………………………………….
…………………………………………………………………………
………………………………………………………………………………………………
………………………………………………………………………………………………………

ေပ်ာ္လား

ေပ်ာ္လားေမးေတာ့ ေပ်ာ္တယ္ပဲေျဖလိုက္တယ္
အဲဒီေတာ့ဆက္ေျပာတယ္
ကိုယ္ေပ်ာ္ဖို. သူမ်ားကို မစေတးပါနဲ.တဲ့
ေပ်ာ္ေအာင္စေတးခဲ့တာမဟုတ္ဘူး
စေတးခံဘ၀မွာေပ်ာ္ေအာင္ေနရတာလို.
ျပန္မေျပာခဲ့ပါဘူး။


ငါကေပ်ာ္လားလို. တစ္ေယာက္ကို ေမးခ်င္ေပမယ့္ မေမးခဲ့ဘူး
အျခားတစ္ေယာက္ကေပ်ာ္လားေမးေတာ့ ငါမေျဖရဲခဲ့ဘူး
ဘ၀မွာတခ်ိဳ.ကိစၥေတြက ေပ်ာ္ဖို.လုပ္တာမဟုတ္ေလဘူး
ခြင့္လြတ္ရခက္တဲ့ကိစၥမွာ ဇြတ္ခြင့္လြတ္ဖို.မက်ိဳးစားပါနဲ.။


ငါနဲ.ေတြ.သခိုက္ေလးမွာ ေပ်ာ္ေအာင္ထားခဲ့တာက
ငါနဲ.ေ၀းခ်ိန္မွာ နာက်ည္းဖို. အေၾကာင္းတရားျဖစ္ေနၿပီလား
ေတာင္းပန္ထိုက္ေသာအေၾကာင္းမရိွရင္ေတာင္
ေတာင္းပန္ဖို.၀န္မေလးခဲ့ဘူး
တစ္ခုပဲ
ေပ်ာ္လားလို.ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ မေမးနဲ.။ ။

ကုန္စိမ္းတန္းကဗ်ာ

ကဗ်ာမွာရိုးသားပါဆိုတဲ့ေကာင္ေလး
ငါမရိုးသားတဲ့အေၾကာင္းၾကမ္းၾကမ္းေလးေျပာျပမယ္
ကုန္စိမ္းတန္းက“ေလ”နဲ.ေျပာရမယ္
ကဗ်ာမွာဆဲခြင့္မရိွဘူးလား
ေခြးေကာင္လို. ေျပာရင္ “ရသ”ေတြေလ်ာ့သြားပီလား
မိမစစ္ဖမစစ္လို.ဆဲရင္ ဂုဏ္ေတြ မရိွေတာ့ဘူးလား
“…………..း” ဆိုရင္ ေဒါသ ဘယ္နွပိႆာသင့္သြားလဲ
နင္တို.သိထားဖို.ကကဗ်ာဆရာလည္းလူပဲကြ
အျမင္မေတာ္တာရိွရင္ဆဲမွာပဲ
လိမ္ခ်င္လာရင္လိမ္မွာပဲ
ကဗ်ာထဲကစကားလံုးေတြအလုပ္က
ကိုယ့္ခံစားခ်က္အတိအက်ကို တစ္ဖက္လူရင္ထဲေရာက္ဖို.မဟုတ္ဘူးလား
မင္းက ၃၅က်ပ္သားလြမ္းေနတာကို အတိအက်မေရးတတ္ရင္
ကဗ်ာဖတ္သူမွာ ၁၅က်ပ္သားပဲရမွာေပါ့ဟ
အဲဒီေတာ့ သာသာထိုးထိုးေလး ၅၀သားေလာက္ေရးလိုက္
နင့္ကဗ်ာထဲက အရိုးအရိစကားလံုးေတြ ဖယ္မွ ၃၅က်ပ္သားက်န္မွာ
ငါကေတာ့လိမ္မွာပဲ
ငါ့ရင္ထဲက အဓိပၸါယ္ အတိအက်ကို တဖက္လူရဖို.
ငါဆဲခ်င္ဆဲမွာပဲ
မင္းတို.ပဲေတာ္ရင္ မင္းတို.ပဲတတ္ရင္ မင္းတို.ပဲကဗ်ာေရးၾက
ငါကလမ္းေဘး နံရံမွာ မွဳတ္ေဆးနဲ.စာေရးၿပီးဆဲမယ္
အဲဒါကဗ်ာလို.လည္းမေျပာပါဘူး
ဒါေပမယ့္ ကဗ်ာေရးမွအလုပ္ျဖစ္တယ္ထင္ေနလား
ကဗ်ာဆရာမလုပ္ရလည္း လမ္းေဘးထိုင္ဆဲေနလိုက္မယ္
ကမာၻ.ကဗ်ာေန.မွာ ငါကဗ်ာမေရးဘူး
စင္ေပၚတက္ပီးပြဲမင္းသားလိုမလုပ္ဘူး
ငါ့စိတ္ထဲကမပါတဲ့ကဗ်ာ
ငါဘယ္ေတာ့မွမေရးဘူး
ဒါေပမယ့္
ငါ့ကဗ်ာမွာ ငါလိမ္တာ ဘာျဖစ္လဲေဟ့ေကာင္။ ။

ကံေကာင္းျခင္းလက္ေဆာင္

ကံေကာင္းသူေတြ ေလ်ာက္တဲ့လမ္းကေန
ကံမေကာင္းသူတစ္ေယာက္ဆင္းခဲ့တယ္။

ကံေကာင္းတယ္ဆိုတာ
သူမ်ားတပင္တပန္း စိုက္ပ်ိဳးထားတာကို
အရွက္မရိွရိတ္သိမ္းရဲတာကို ေခၚတာေပါ့။

ကံေကာင္းတယ္ဆိုတာ
ကိုယ့္ အတြက္ အမုန္းနဲ. သူ.အတြက္ နာက်င္မွဳကို
ကိုယ္မဟုတ္တဲ့လူတစ္ေယာက္က ေပါင္းခံစားလိုက္ရတာေပါ့။

မင္းတို. ကံေကာင္းၾကပါေလ
သူမ်ားရဲ့ မ်က္ရည္ေျမျပင္မွာ လွံစိုက္ၿပီးကံေကာင္းၾကပါ
ခြင့္လႊတ္တယ္ဆိုတာ
ပုပ္ေနတဲ့ နာက်ည္းမွဳ အပိုင္းကို လီွးထုတ္ဖို.
ေကာင္းေနတဲ့ အပိုင္းကိုပါ အနာခံဖယ္ထုတ္လိုက္ရတာပါ
ငါခြင့္လႊတ္လိုက္ပါတယ္ေလ။

၀ဋ္ဆိုတာလယ္တတ္တယ္
မင္းတို.ကံေကာင္းျခင္း ကေတာ့
အရွက္မေရာက္ေသးသ၍ လယ္မွာမဟုတ္ေတာ့
ရွက္ရြံ.တတ္သူျပန္ခဲ့တယ္။ ။

အို…ကဗ်ာ (၀.၀၂) 7

မဲွ.သည္မိန္းကေလး၏ မ်က္လံုးေအာက္မ်က္ရည္ခံမွဲျဖစ္ေသာအခါ အလွပ်က္ယြင္းေစေသာ္လည္း ပါးမို.မို.ေပၚတြင္ရိွေသာအခါ စံပါယ္တင္မွဲ.အျဖစ္ အလွတိုးေစသည္။ ကဗ်ာပါစကားလံုးမ်ားသည္ ကဗ်ာရသကို အေနွာက္အယွက္ျပဳလွ်င္ ေဒါသ သင့္ေစၿပီး ကဗ်ာရသကို တိုးတက္ေစလွ်င္ ဂုဏ္ေျမာက္ ေလသည္။

ေရွးကပညာရိွတို.၏ အဆိုျဖစ္သည္။ ေရွးလူတို.သည္ ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ ျမင္ကြင္းက်ယ္သူမ်ားသာျဖစ္သည္။ ကဗ်ာေဇာေစတနာ အရ ဆဲေသာ္လည္း ကဗ်ာရသကို အေနွာက္အယွက္မျပဳပဲ တိုးတက္ေစလွ်င္ ………..

အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖ၏ ေတးထပ္ကိုျပန္ညြန္းရပါမည္။ ယခုေခတ္ကဗ်ာတြင္ ညစ္ညမ္းအသံုးမ်ား၊ဆဲဆိုစာမ်ားပါသည္ကို မေ၀ဖန္လိုပါ။ သို.ေသာ္ ခ်ိန္စက္ရန္ေတာ့လိုပါသည္။ လိုအပ္၍ ထည့္သူမ်ားရိွသလို မလို အပ္ပဲ ထည့္သူမ်ားရိွပါမည္။အားမေပးသလို မကန္.ကြက္ပါ။ သို.ေသာ္ မိမိေရးသားေသာစာ၏ ရသကို ၊ေဇာေစတနာကို အေထာက္အကူျပဳမျပဳ စဥ္းစားၾကေစလိုပါသည္။

++++++++


အခ်ိဳ.ကဗ်ာ တို.သည္ ေခတ္အဆက္ဆက္ တင္က်န္ခဲ့ၾကၿပီး အခ်ိဳ.ကဗ်ာတို.သည္ ခနတြင္းေပ်ာက္ပ်က္ၾကေလသည္။ ကဗ်ာေကာင္းတို.၏ သေဘာသည္ ဘာပါနည္း။ အဘယ္ကဗ်ာစာဆိုသည္ ထိုကဗ်ာမ်ိဳးကို ဖြဲ.နိုင္ပါသနည္း။

ဓားတစ္ခ်က္ထစ္ထားပါမည္။ ကန္.သတ္အျမင္ရိွစာဆိုႏွင့္ ကန္.သတ္မဲ့အျမင္ရိွစာဆိုျဖစ္ပါသည္။ limited Vision နွင့္ absolute Vision ျဖစ္ပါသည္။ (ဆရာဘုန္းနိုင္ဘာသာျပန္မွဳကို ယူပါသည္။) အခ်ိန္ကာလ၊ေဒသ တို.ကိုလြန္ေသာစာဆို သည္ ပို၍မြန္ေသာ ကဗ်ာတို.ကိုဖြဲ.နိုင္ပါမည္။ ယခု ဤမွ်သာ ဆိုပါမည္။

ယခု ကဗ်ာေကာင္းတို.၌ ေတြ.ရေသာ အျမင့္ဂုဏ္ သေဘာကို ေဆြးေႏြးပါမည္။

+++++++

တရားစခန္းမွျပန္လာသူအခ်ိဳ. ျပန္လာစတြင္ ေအးခ်မ္းေနသည္ကိုေတြ.ဖူးပါမည္။ တရားေတာ္ေကာင္းေကာင္းနာၿပီးခါစတြင္ သံေ၀ဂရသည္ကိုႀကံဳဖူးပါမည္။ သာမာန္အားျဖင့္ မေရာက္နိုင္ေသာအျမင့္ကို တရားအကူျဖင့္ ေရာက္သြားျခင္းျဖစ္သည္။


အခ်ိဳ.ကဗ်ာမ်ားသည္လည္း ဤသို. အျမင့္သို. အာရံုညႊန္.တက္ေစေသာ သေဘာရိွပါသည္။ တရားမွမဟုတ္ပါ။ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားေသာခံစားမွဳ၊ တည္ၿငိမ္ေစေသာ သႏၱိသုခစသည္ျဖင့္ မ်ားစြာရိွပါမည္။

အနႏၵသူရိယ အမတ္ႀကီး၏ မ်က္ေျဖလကၤာကို ျပန္ညႊန္းပါမည္။ သာမာန္အားျဖင့္ စိတ္အင္အား ေလ်ာ့နည္းသူတို. ဤလကၤာကိုဖတ္ၿပီးခ်ိန္၀ယ္ တည္ၿငိမ္ေသာ စိတ္အင္အားကို ရနိုင္ပါသည္။ သူေတာ္ေကာင္းတို.၏ သေဘာကို (မသိစိတ္ႏွင့္ျဖစ္ေစ၊သိစိတ္ႏွင့္ျဖစ္ေစ) ရလိုက္ပါသည္။ ထိုသို.မဟုတ္လွ်င္ ထိုလကၤာသည္ ေခတ္အဆက္ဆက္ က်န္ေနမည္မဟုတ္ပါ။

+++++++

အတန္ငယ္ခ်ဲ.၍ ဆိုပါမည္။ ထိုလကၤာသည္ ပုဂၢလိကသေဘာကိုေျပာေသာ္လည္း ေယဘုယ်အေၾကာင္းျဖစ္ေနပါသည္။ ေယဘုယ် အေၾကာင္းဟုဆိုေသာ္လည္း ပုဂၢလိက တိုင္းအတြက္ ျဖစ္ေနပါသည္။

ေခတ္အဆက္ဆက္ အနစ္နာခံရသူတိုင္း “သူတည္းတစ္ေယာက္၊ေကာင္းဖို.ေရာက္မူ၊ သူတစ္ေယာက္မွာ၊ ပ်က္လင့္ကာသာ၊ ဓမၼတာတည္း”ဟု ရြတ္ဖူးၾကပါလိမ့္မည္။

ေခတ္တိုင္း၏ အျဖစ္အပ်က္မ်ားသည္ ဤကဗ်ာအတြင္းသို.က်ံဳ.၀င္သြားၾကပါသည္။ အေရွ.တိုင္း၊ အေနာက္တိုင္း၊ ေဒသအဆက္ဆက္မွ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကိုၾကည့္ပါ။ “သမုဒၵရာ၊ ေရမ်က္ႏွာထက္၊ခဏတက္သည့္၊ ေရပြက္ပမာ” မင္းမ်ားကို ေတြ.ရပါမည္။


အခ်ိန္ကိုလြန္ေသာ၊ေဒသကိုလြန္ေသာ ကန္.သတ္မဲ့အျမင္ရိွသည့္ ကဗ်ာစာဆိုျဖစ္ပါသည္။သူတို.ဆီမွာလည္း ထိုသို.စာဆိုမ်ိဳး မမ်ားဟုသိရပါသည္။ ရိွတ္စပီးယားႏွင့္ ဒန္းတီကို ညႊန္းၾကပါသည္။

+++++++++++

အတန္ငယ္ျမွင့္ပါရေစ။ ကဗ်ာ.အျမင့္ဂုဏ္ ျဖစ္တည္လာစရာ အေၾကာင္းရင္းငါးခ်က္ရိွသည္ဟုဆိုပါသည္။

(၁) ခမ္းနားႀကီးက်ယ္ ျမင့္ျမတ္ေသာ အသိအျမင္ကိုျဖစ္ေပၚေစေသာ စြမ္းရည္

(၂)အင္အားႀကီးမားေသာေဇာေစတနာ

(၃)အလကၤာ ၌ နိုင္နင္းမွဳ

(၄)စကားေရြးခ်ယ္တတ္မွဳ

(၅) ခမ္းနားေသာအေရးအသား

သူတို.သတ္မွတ္ခ်က္ျဖစ္ပါသည္။သိထားရန္ျဖစ္ပါသည္။ လက္ခံရန္ မဟုတ္ပါ။ သို.ေသာ္ ေရွ.ႏွစ္ခ်က္သည္ ကဗ်ာဆရာ၏ပါရမီကိုေျပာေနျခင္းလားဟု ေတြးဆရပါသည္။

အို……ကဗ်ာ (၀.၀၀၂) 6

ေရွ.ကိုအနည္းငယ္ျပန္တိုးပါမည္။

ကဗ်ာဆရာႏွင့္ ကဗ်ာဖတ္သူၾကား ျဖစ္ပြားသည့္ ကိစၥသံုးရပ္ရိွသည္။ ကဗ်ာဆရာက ခံစားခ်က္ကို ထုတ္ေဖၚ( express ) သည္။ ကဗ်ာဖတ္သူက ဖတ္(communicate) သည္။ထို.ေနာက္ ဖတ္သူလည္း ကူးစက္ခံစား( Infect )သည္။

ေအာက္ပါအတိုင္းျဖစ္သည္။

ထုတ္ေဖၚ=ဆက္သြယ္=ကူးစက္

ကဗ်ာဆရာ၏ အလုပ္မွာ ကဗ်ာတြင္ခံစားခ်က္ကိုထုတ္ေဖၚရန္သာျဖစ္သည္။ သူ.စိတ္ထဲမွ အစိုင္အခဲကို ေဖါက္ခ်ျခင္းသာ။ၿပီးလွ်င္သူ.ကိစၥၿပီးသည္။ လူႀကိဳက္မ်ားေစရန္ေရးသူတို.ရိွပါလိမ့္မည္။ စာရင္းထဲမထည့္ပါ။ ကဗ်ာဆရာသည္ ေရးေနရလွ်င္ေက်နပ္သူမ်ားျဖစ္ပါသည္။ ဘယ္သူ.မွမျပပဲကဗ်ာေရးေနသူတို. အပံုပင္ရိွပါသည္။ ကဗ်ာဆရာအျဖစ္မွ တျပားမွမေလ်ာ့ပါ။

ကဗ်ာဖတ္သူကဖတ္မွ ဆက္သြယ္ျခင္းကိစၥ စတင္ပါသည္။ communication ကို ဆက္သြယ္မွဳဟုျပန္ပါသည္။ မႀကိဳက္ပါ။ အျခားစကားလည္းရွာမရပါ။ ယင္းဆက္သြယ္မွဳကို ခ်ဲ.သင့္ကခ်ဲ.ရပါမည္။ ယခု ဓားထစ္မွတ္ခဲ့ပါ။

+++++++++

ထို.ေနာက္ ဖတ္သူထံသို. ခံစားမွဳကူးစက္သြားသည္။ ဤတြင္အက်ယ္ခ်ဲ.ရပါမည္။ ဖတ္သူ၏ ခံစားမွုသည္ ကဗ်ာဆရာ၏ ခံစားမွဳ (အတိအက်) ဟုတ္ပါရဲ.လား။ မေသခ်ာပါ။ အရိုးဆံုးေျပာရလွ်င္ (ဥပမာေပးျခင္းပါ၊မည္သူ.မွမႏိွမ့္ခ်ပါ) လမ္းေလးေစ်းသည္၏ အသိႏွင့္ တကၠသိုလ္ဆရာ၏ အသိမတူနိုင္ပါ။ အႀကိဳက္မတူနိုင္ပါ။ ခံစားပံုမတူနိုင္ပါ။

စာဖတ္နာသူတစ္ေယာက္၏ ခံစားမွဳႏွင့္ ခုမွဖတ္သူ၏ ခံစားမွဳမတူနိုင္ပါ။ ထိုအခါ ခံစားမွဳကူးေျပာင္းျခင္းသည္ အတိအက်ေျပာင္းျခင္းမဟုတ္နိုင္ေတာ့ပါ။ ကဗ်ာေကာင္းမေကာင္းမွတ္ခ်က္မ်ားမတူနိုင္ပါ။ ဖတ္သူကြာ၍ကြာရျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း ကဗ်ာ့ကိစၥၿပီးမၿပီး ေတြးစရာျဖစ္လာပါသည္။

ျပန္စဥ္းစားလွ်င္ ကဗ်ာဆရာသည္ ဖတ္သူကို ကဗ်ာမွတစ္ဆင့္ဆက္သြယ္ပါသည္။ ဖတ္သူခံယူမွဳမတူ၍ ခံစားခ်က္မတူနိုင္လွ်င္ ကဗ်ာသည္ ခံစားခ်က္ကူးေျပာင္းမွဳ ဟုတ္မဟုတ္စဥ္းစားရန္ျဖစ္ပါသည္။

++++++++

ဖတ္သူမ်ားအဆင့္တူေသာ္လည္း ( ဤသို. ေခတၱစဥ္းစားျခင္းျဖစ္သည္) ကဗ်ာဆရာ၏ ခံစားခ်က္အတိအက် ဖတ္သူထံမေရာက္နိုင္ပါ။ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း။ ဆက္သြယ္မွဳ ၾကားခံ (မီဒီယာ)၏ အားနည္းခ်က္ျဖစ္သည္။

ဆက္သြယ္မွဳျဖစ္စဥ္ကိုေျပာမွရပါမည္။ မဖတ္လိုကေက်ာ္သြားပါ။

ဆက္သြယ္မွဳသည္

Message=Encoding=Transmitting=Decoding=Action

ကိုေျပာလိုေသာ Message(ခံစားခ်က္) ကို အသြင္ေျပာင္းေပး( encode) ရသည္။ ၿပီးလွ်င္ ကဗ်ာဖတ္သူထံ transmit ထုတ္လႊင့္သည္။ ဖတ္သူက ကဗ်ာစာသားမ်ားထဲမွ နားလည္မွဳ (တိုက္ရိုက္နားလည္ဟု မဆိုလိုပါ) ကိုရရိွ decode သည္။ ၿပီးလ်ွင္ခံစား Actionသည္။

ကဗ်ာဆရာက လြမ္းေသာ္လည္း ငါလြမ္းသည္ဟုေရးရံုႏွင့္ ဖတ္သူလြမ္းမလာနိုင္ပါ။ ဖတ္သူ၏ အလြမ္းကို နွိဳးဆြမည့္ ဘာသာစကားကို encode လုပ္ေပးရသည္။ သို.ေသာ္ ဖတ္သူမွာမရိွေသာ အေတြ.အႀကံဳဆိုလ်ွင္ နားလည္နိုင္မွဳ၊ကူးေျပာင္းနိုင္မွဳ decoding ၌ အခက္အခဲရိွလာမည္သာျဖစ္သည္။ အကန္းကို အလင္းအေၾကာင္းေျပာ၍မရပါ။

++++++++

ေျပာခဲ့သမွ်သည္ ကဗ်ာဆရာမွကဗ်ာဖတ္သူထံ ခံစားခ်က္ကူးေျပာင္းမွဳ သည္ အားနည္းခ်က္မ်ား၊ဟာကြက္မ်ားရိွေၾကာင္းျဖစ္သည္။ နာမည္မတပ္ခဲ့ပါ။သို.ေသာ္ ခံစားမွဳသီအိုရီကိုေျပာေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေနာက္သီအိုရီတစ္ခုမွာ ရသသီအိုရီျဖစ္သည္။ ရသသည္ႏွစ္သက္ျခင္းသေဘာ။ ကဗ်ာဆရာဖြဲ.သည္(ဥပမာအလြမ္း) ကို ဖတ္သူကမရေသာ္လည္း ႏွစ္သက္မွဳ ရလိုက္သည္။

တကယ္ေတာ့ မိဘဆံုး၍ငိုသည္ႏွင့္ ရုပ္ရွင္ၾကည့္၍ ငိုသည္မတူေၾကာင္းေျပာခဲ့ပါသည္။ ရုပ္ရွင္ၾကည့္၍ငိုရသည္က ရသကိုခံစားေနျခင္းျဖစ္သည္။ ငိုရသည္ကိုသာယာေနသည္။ ဦးေရႊေအာင္၏ ရသစာေပ၏ရသ ကို အက်ယ္ဖတ္ရန္ညႊန္းပါသည္။