Showing posts with label ကဗ်ာရွည္. Show all posts
Showing posts with label ကဗ်ာရွည္. Show all posts
Friday, June 29, 2012
လွ်ိဳ.၀ွက္ လိပ္စာ
ရယူပိုင္ဆိုင္မွဳ သတို.သမီးကို
လက္ထပ္ၿပီးစီးသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္
ထိုသတို.သမီး၀ယ္
စိုးရိမ္ပူပန္မွဳသေႏၶသား
တည္ေလေတာ့သည္။
(၁)
မင္းလိုခ်င္ေနတာ
အခ်စ္လား
အခ်စ္အေၾကာင္းေရးထားတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လား
ငါ မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ပါကြယ္။
သမီးရည္းစားဘ၀ဟာ
စိတ္ကူးထဲမွာ ပန္းပြင့္နန္းေတာ္ႀကီးတည္ေဆာက္ေပးတာ
အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀မွာေတာ့
အိမ္ေရွ.၀ရန္တာမွာ
လက္ေတြမွာ ေျမေဆြးအေပေပအေတေတနဲ.
ႏွင္းဆီ ပင္ေပါက္ေလးပ်ိဳးေပးတာျဖစ္တယ္။
ေရြသံုးရံ ၿခံရံေပးခ်င္စိတ္ေလ်ာ့မသြားေပမယ့္
တကယ္ လက္ေတြ.က်ဖို.ႀကိဳးစားလာတဲ့အခါ
တည္ေဆာက္ေပးနိုင္ေသာအခ်စ္ပမာဏဟာ
ႏွဳတ္နဲ.ေျပာနိုင္ေသာပမာဏထက္နည္းလာတာ
သဘာ၀ေတာ့က်ေလတယ္
မင္းအတြက္……ဘ၀င္က်စရာျဖစ္ေကာင္းမွျဖစ္မယ္ေပါ့။
သမီးရည္းစားဘ၀မွာ ကတိေတြေပးနိုင္မွဳကိုဦီးစားေပးတယ္
အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀မွာ ကတိေတြတည္နိုင္မွဳကိုဦးစားေပးတယ္
အခ်စ္ကို ေလထဲမွာေဆာက္ျပဖို.ထက္
အခ်စ္ကို မင္းလက္ဖ၀ါးေလးထဲတိုက္ရိုက္ထည့္နိုင္ဖို.
ငါႀကိဳးစားေနခ်ိန္မွာ
မင္း သံသယေတြကိုမ်က္၀န္းမွာမညိဳပါေစနဲ.လားကြယ္။
(၂)
ယံုၾကည္မွဳကို
မင္းႏွလံုးသားေပၚမွာတည္ေဆာက္ရတာ
ခက္လွခ်ည္လားလို.မျမင္ပါဘူး
၀င္သင့္၀င္ထိုက္ေသာသံသယေတြကို
ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထိုက္ေသာ အခ်စ္နဲ.ေပးဆပ္ေနပါတယ္။
ငိုရင္းအိပ္သြားတဲ့မ်က္နွာေလးကိုေငးၿပီး
ငါ ၀ဲတက္လာဘူးတဲ့ မ်က္ရည္စေတြက
ျပန္ေျပာျပစရာမဟုတ္ဘူးေလ
အတိတ္ဟာ ငါ့အသားထဲမွာေအာင္းေနတာမ်ိဳးဆိုရင္
ငါ့အသားကိုလွီးျဖတ္ထုတ္ေပးပါတယ္
အတိတ္ဟာ ငါ့လက္ဖ်ံထဲမွာဆိုရင္
ငါ့လက္ငါျဖတ္ထုတျ္ပစ္္ပါတယ္
မင္းေက်နပ္ဖို. ငါအဲလိုလုပ္ေပးခ်င္လိုက္တာ။
အတိတ္ဟာျဖတ္ထုတ္လို.ရေသာကိစၥဆိုရင္
ငါလုပ္ေပးၿပီးခဲ့တာၾကပါၿပီ
ပိုမိုလြယ္ကူေသာ ဖယ္ထုတ္မွဳသေဘာ
မင္းျမင္တတ္ေအာင္ေျပာပါရေစ။
အရိွတရားဆိုတာက
အျမင္တရားေပၚအေျခခံထားတာပါ
မင္းငါ့ကိုၾကည့္၊ ငါရိွေနတယ္
မင္းငါ့ကိုမၾကည့္ခ်ိန္
ငါမရိွေတာ့ဘူးေပါ့
ရိွျခင္းမရိွျခင္းက ကိစၥမရိွ
ၾကည့္ျခင္းမၾကည့္ျခင္းကသာ ကိစၥရိွေနလိမ့္မယ္။
မင္းၾကည့္ေနသ၍
ငါ့အတိတ္ကရိွေနလိမ့္မယ္
ငါကေတာ့အတိတ္ကိုဘယ္ေတာ့မွျပန္မလွန္ဘူး
နင္နဲ.ငါ ေျပလည္စြာေရွ.ဆက္ရန္
ေနာက္မွာခ်န္္သင့္တာအားလံုးခ်န္ခဲ့မယ္။
ငါ့ရင္ထဲမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ားရိွေနေသးတယ္ထင္ေနတာလား
ငါဆိုတဲ့ေယာက်ားက
မခ်စ္ပဲယူတဲ့ခပ္ညံ့ညံ့ေကာင္စားလို. စြပ္စြဲလိုက္သလိုပါပဲ
မင္းကိုခ်စ္ဖို.ခ်န္ထားတဲ့နွလံုးသား
မင္းခံစားမၾကည့္ပဲ မေစာ္ကားနဲ.။
အိမ္အလုပ္ေတြ မင္းႀကံဳးရုန္းလုပ္ေနခ်ိန္
တျခားသူတစ္ေယာက္ကိုတမ္းတေလာက္ေအာင္ ငါမမိုက္မဲခဲ့ဘူး
ေရစိုလို.အက္ကြဲလာတဲ့မင္းလက္သည္းေလးေတြထဲကို
ငါ့ေမတၱာနဲ. လွပေစခ်င္ခဲ့တာ
ပန္းကန္တိုက္အ၀တ္ေလ်ာ္လို. ၾကမ္းလာတဲ့မင္းလက္ဖ၀ါးေလးေတြကို
ငါတန္ဖိုးႀကီးႀကီး တက္မက္ေနခဲ့တာ
မင္းက မင္းေမတၱာကို ပင္ပန္းစြာသက္ေသျပေနခ်ိန္
ငါက ငါ့ေမတၱာကို
မင္းမယံုၾကည္တဲ့သစၥာ တည္ျခင္းနဲ. ျပနိုင္ဖို.ႀကိဳးစားေနခဲ့တယ္။
(၃)
အခ်စ္ကို မင္းေတာင္းခ်ိန္
သစၥာကိုငါေပးေနေတာ့
မင္းသံသယကပိုႀကီးလာနိုင္တယ္
အခ်စ္ကိုေပးအပ္ခ်ိန္မွာငါ့အမွားအယြင္းေတြနဲ.ဆိုေတာ့
သစၥာကိုေပးခ်ိန္မွာ မယူရဲေတာ့တာသဘာ၀က်တယ္
ငါမေပးလို. မျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ဆိုတာကလည္းသဘာ၀က်ေလတယ္။
ရည္းစားဘ၀ ဆိုတာ ကတိေတြေပးခ်ိန္ပါ
အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀က ကတိေတြတည္ခ်ိန္ပါ
ရည္းစားဘ၀မွာ ကတိေတြအမ်ားႀကီးေပးလည္းရတယ္
ကတိေတြမတည္လည္း ရေလတယ္
အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀မွာ ကတိတစ္လံုးမွမေပးလည္းရတယ္
ကတိတစ္လံုးတစ္ေလမွ ပ်က္လို.ေတာ့မရဘူး။
ရည္းစားဘ၀က ကတိေတြမယံုၾကည့္ရင္ ဘ၀မတည္ေဆာက္ရံုပဲ
အိမ္ေထာင္သည္ကတိကိုမယံုၾကည္ရင္ေတာ့ ဘ၀ပါပ်က္ေလနိုင္တယ္
ယံုၾကည္ထိုက္သူမဟုတ္ေတာင္ ယံုၾကည္မွဳေပးရမယ့္ အေျခအေနပါေလ။
ဘ၀ကို အတူတူေဆာက္ခဲ့ၿပီးၿပီပဲ
မင္းကေလွေလွာ္ခ်ိန္မွာ ငါကပဲ့ထိန္းလို.
ငါက ေျမတူးခ်ိန္မွာ မင္းက အပင္ပ်ိဳးလို.
ငါတို.ရိုးသားစြာ ရဲရင့္ၾကမယ္ေလ။
မတရားမွဳမပါ၀င္ေသာ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ကို
ေမတၱာလို.ေခၚရမယ္
မတရားမွဳမပါ၀င္ေသာ ေမတၱာတရားကို
ကရုဏာလို.ေခၚရမယ္
ငါ့ကရုဏာတရား မင္းအေပၚထားခဲ့တာ
ေမတၱာအျပည့္နဲ.ဆိုတာေရာ သိပါေလစ။
ေမတၱာဆိုတာ အမဓာတ္ျဖစ္တယ္
ကရုဏာဆိုတာ အဖိုဓာတ္ျဖစ္တယ္
ေမတၱာက ေတာင္းခံရယူတတ္ၿပီး
ကရုဏာက ေပးဆပ္စြန္.ႀကဲတတ္တယ္
ေသခ်ာတာက
ေမတၱာနဲ.ကရုဏာဆိုတာ
အခုအခ်ိန္မွာ အေၾကာင္းတရားမွ်သာျဖစ္ေတာ့တယ္။
ရည္းစားဘ၀မွာ
လယ္ယာေျမေကာင္းေအာင္ျပဳျပင္သလို
ေမတၱာကိုတည္ေဆာက္ခဲ့ၾကတယ္
အိမ္ေထာင္သည္ျဖစ္လာေတာ့
အဲဒီ လယ္ယာေျမမွာ ဘ၀ပ်ိဳးပင္ေလးမ်ိဳးေအာင္ဖို.
ငါတို.ကရုဏာေတြ ရြာက်ရေအာင္လားကြယ္။
(ဇနီးသည္ကို ေမြးေန.လက္ေဆာင္ေပးရန္ရည္ရြယ္ေရးခဲ့ပါသည္။ မၿပီးေသးပါ၊ ေမြးေန.အမွတ္တရာ တင္ပါသည္)
Monday, December 12, 2011
အႏုံညာတ စစ္သည္ေတာ္
အပိုင္း(၁) ၊ အႏွိဳင္း
တကယ္ေတာ့ သူက ထူးျခားသူမဟုတ္ပါဘူး
ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.လိုပဲ မထင္မရွားေမြးဖြားလာတာပါ
ေရႊဇြန္းကိုက္လည္းေမြးမလာဘူး
ေရႊလင္ဗန္းနဲ.အခ်င္းေဆးတဲ့
မဟာဆီမဟာေသြးလည္း မဟုတ္ဘူး
ေမြးခ်ိန္မွာ ၾကယ္ေတြေႂကြတဲ့သူလည္း မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။
ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.လိုလူတစ္ေယာက္က
ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.လိုေတာ့ မေနခဲ့ဘူး။
ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.လို မတရားမွဳကို ငံု.ခံမေနခဲ့ဘူး
ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.လို ကိုယ့္ကိုထိခိုက္မွာ စိုးရိမ္္မေနခဲ့ဘူး
ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.လို တို.လုပ္လည္းမထူးပါဘူးကြာမေျပာခဲ့ဘူး
ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.လို အေၾကာက္တရားေတြနဲ. ကုပ္မေနခဲ့ဘူး။
အယူခ်ည္းပဲ ရိွတဲ့သူေတြၾကားမွာ
အေပးခ်ည္းပဲ ရိွတဲ့လူတစ္ေယာက္က ထူးဆန္းေနခဲ့တယ္။
ကိုယ့္အမ်ိဳးအတြက္ပဲ လုပ္တဲ့သူေတြၾကားမွာ
ျပည္သူေတြအတြက္ လုပ္တဲ့သူက ထင္ရွားေနခဲ့တယ္။
ပကာသနေတြ လုပ္ႀကံေျပာေနၾကသူေတြၾကားမွာ
အသံုးမက်ဘူးေျဗာင္ဆဲရဲတဲ့သူက ရိုးသားေနခဲ့တယ္။
ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.လို လူတစ္ေယာက္က
ေနမ၀င္အင္ပါယာႀကီးကို ကိုင္လွဳပ္ခဲ့တယ္။
ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.လို လူတစ္ေယာက္က
ေတာ္လြန္း တတ္လြန္းလို. မဟုတ္ခဲ့ဘူး
ငါလုပ္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ တာ၀န္ယူစိတ္ေလးကို
အဆံုးေရာက္ေအာင္ ေလ်ွာက္သြားခဲ့တာပါ။
မ်ိဳးေစ့ေလးက သစ္ေတာႀကီးတစ္ခုလံုးကို ေပးသြားခဲ့သလို
ေရေပါက္ေလးက တိမ္ေတြအားလံုးကို စုရံုးေခၚငင္ရြာခ်ခဲ့သလို
ေလေပြေလးက မုန္တိုင္းႀကီး တစ္ခုလံုးအစပ်ိဳးေပးခဲ့သလို
သူေခါင္းေဆာင္လို. မေၾကျငာပဲနဲ. သူ.ေနာက္ကို အားလံုး လိုက္ခဲ့ၾကတယ္။
အနည္ အမွဳန္ေတြ ကြယ္၀ွက္မထား
မွန္သားလို ၾကည္လင္ ထြင္းေဖာက္ျမင္ရတဲ့သူ.စိတ္ကိုခ်စ္လို.ေပါ့
တိုင္းျပည္ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ခ်ိန္မွာ
၀တ္စံု ႏွစ္စံုပဲရိွတဲ့ သူ.စိတ္ဓာတ္ကို ေလးစားလို.ေပါ့
ဘယ္သူေတြ သူ.ေလာက္ရိုးသားခဲ့ဘူးလဲ
ဘယ္သူေတြ သူ.ေလာက္ စြန္.လႊတ္စိတ္ထားဘူးလဲ
ငါယူမယ္ ငါေပးမယ္ မေျပာပဲ
အသက္ကို စေတးျပခဲ့သူ။
ငယ္တုန္းရြယ္တုန္းမွာ ေက်ာင္းေတာ္ကို စြန္.ခြာခဲ့ရတယ္
ငယ္တုန္းရြယ္တုန္းမွာ စီးပြားမရွာနိုင္ခဲ့ဘူး
ငယ္တုန္းရြယ္တုန္းမွာ ပခံုးေပၚမွာ တစ္နိုင္ငံလံုးတာ၀န္ေတြ တင္ထားခဲ့ရတယ္
ငယ္တုန္းရြယ္တုန္းမွာ အယူအဆဆန္.က်င္ဘက္ေတြကို စုစည္းနိုင္ခဲ့တယ္
ငယ္တုန္းရြယ္တုန္းမွာ ေသြးအစက္စက္နဲ. က်ဆံုးခဲ့ရတယ္
အို ……. အဖ ၊ ဒီလိုေပးဆပ္မွဳမ်ိဳးကို
ၾကက္သီးျဖန္းျဖန္းထ ရလြန္းတယ္။
တကယ္ေတာ့
သူရဲေကာင္း ဘ၀ဆိုတာ ေငြေပး၀ယ္ထားတာမဟုတ္ဘူး
အာဇာနည္ အျဖစ္ေတြက
သူ.နဖူးေပၚမွာေရးလိုက္တာမဟုတ္ဘူး
လူသန္းေပါင္းမ်ားစြာရဲ. ႏွလံုးသားထဲမွာ
ေက်ာက္စာထြင္းထုလိုက္သလို ဗီဇထဲအထိ စြဲနစ္သြားတာ
မ်ိဳးရိုးအဆင့္ဆင့္အထိ ေသြးေၾကာထဲမွာ စီးဆင္းလိုက္ပါသြားတာ။
ဒီအျဖစ္ဒီဇာတ္လမ္းေတြက
စာအုပ္ေတြ မထုတ္လည္း သိေနမယ္
ပါးစပ္ေတြကို ပိတ္ထားလည္း ထုတ္လႊင့္ေနမယ္
ႏွလံုးေသြးေတြထဲမွာ ပဲ့တင္ထပ္ေနမယ္
ခင္ဗ်ားတို.ကၽြန္ေတာ္တို. သိေနၾကသလိုေပါ့။
သူက
အမွန္ကို လုပ္ဖို. အသက္ေပးခဲ့တယ္
ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.က
အမွန္ကို အမွန္လို.ေတာင္ရဲရဲ မေျပာရဲဘူး
ပိုဆိုးပံုက
အမွားလုပ္သူေတြကိုပါ လက္ခုပ္တီးေပးေနရ
(ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ေျပာသလို)
တို.တေတြ ရွံဴးလြန္းလွတယ္ကြယ္။
ဒီလိုအျဖစ္ေတြသာသူသိရင္
တို.စိတ္ဓာတ္ေတြအတြက္ ရွက္ေနမွာလား
တို.ဘ၀ေတြ အတြက္ သနားေနမွာလား
တို.အေၾကာင္းေတြ အတြက္ သံေ၀ဂရမွာလား
ငါေပးဆပ္ခဲ့တာမတန္ေလျခင္းေျပာမွာလား
သိလည္းသိေစခ်င္ပါတယ္
သူသိမွာကိုလည္း ရွက္ရတယ္။
အပိုင္း(၂) ၊ အေတြး
အမွန္တရားကို ဆစ္ပိုင္းၾကည့္တဲ့အခါ
ရွဳေထာင့္တစ္ခုစာ မွားေနရင္လည္း အမွန္တရားမျမည္ဘူး
ရွဳေထာင့္တိုင္းမွာ မွန္ေနရေအာင္လည္း သမုတိနယ္မဟုတ္ေလဘူး
ဒီေတာ့လည္း လူမ်ားစုရွဳေထာင့္ျဖစ္တဲ့
အတၱနဲ.ပရ ေထာင့္ကပဲၾကည့္ၾကရေအာင္ပါ။
အသားထဲကေလာက္က အသားကိုျပန္ကိုက္တဲ့အခါ
စေနဟာ ေသြးစြန္းခဲ့တယ္
ေအာင္ျမင္မွဳကို မလိုင္လိုသဲ့ယူခ်င္သူေတြ ရိွသမွ်
ဒီေသြးဟာ ေျခာက္ေသြ.မွာမဟုတ္ေလဘူး
ေခတ္အဆက္ဆက္
မစိုက္တဲ့ လက္ေတြ ရိတ္သိမ္းေနသမွ်
ကမာၻဟာ ျပည္တစိုိစုိနဲ. ရုပ္ဆိုးေနဦးမွာပဲ။
တို.နိယာမ ကမရွဳပ္ေထြးပါဘူး
သံႀကိဳးခတ္တဲ့ လက္ကို မခ်စ္နိုင္ဘူး
သံႀကိဳးျဖဳတ္ေပးတဲ့ လက္ကိုပဲခ်စ္နိုင္မယ္
အားႀကီးသူက အကုန္ယူစတမ္းေခတ္ဟာ
ဒီႏွစ္ေတြ အထိမကုန္ဆံုးေသးရင္
တို.ဟာ တိရိစာၦန္ေခတ္မွာ လူျဖစ္ေနရတုန္းပဲ။
လူေတြကလည္း ခက္တယ္
ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေပၚမွာ ဘ၀ကိုပံုအပ္ၾကတယ္
ေမ်ာ္လင့္ခ်က္မပါတဲ့ အလုပ္ဟာ ဆင္ကန္းေတာတိုးဆိုရင္
အလုပ္မပါတဲ့ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ဟာ
ရူးသြပ္မိုက္မဲမွဳသက္သက္လို.ေျပာရေပမယ္။
ေမ်ာ္လင့္ခ်က္လို.ေျပာမယ့္အစား
ပန္းတိုင္လို.ေျပာၾကရေအာင္ပါ
ခင္ဗ်ားတို. ပန္းတိုင္ကဘာလဲ
ကၽြန္ေတာ္တို. ပန္းတိုင္ကဘာလဲ
ကိုယ့္ဘ၀ေကာင္းစားေရးစာရင္
ကိုယ့္မိသားစုေကာင္းစားဖို. ကပိုမေကာင္းဘူးလား
ကိုယ့္မိသားစုေကာင္းစားေရးစာရင္
ကိုယ့္ ၿမိဳ.ေကာင္းစားေရးက ပိုမေကာင္းဘူးလား
ကိုယ့္ၿမိဳ.ေကာင္းစားေရးစာရင္
ကိုယ့္နိုင္ငံေကာင္းစားေရးကပို မေကာင္းဘူးလား
ပန္းတိုင္က က်ယ္ျပန္.လာတဲ့အခါ
ဆံုးရွံဳးစရာက ပိုပိုမ်ားလာၾကတယ္။
ဆံုးရွဳံးမွာကို ေၾကာက္တဲ့စိတ္ကပဲ တို.ကိုဆံုးရွဳံးေစခဲ့
နာက်င္မွာကိုေၾကာက္တဲ့စိတ္ကပဲ တို.ကိုနာက်င္ေစခဲ့
တကယ္တမ္းေတာ့ တို.ရဲ့အေၾကာက္တရားကပဲတို.ကိုေျခာက္လွန္.ခဲ့တာမဟုတ္လား
ကိုယ့္ရဲ့အတၱက ႀကီးထြားလာတဲ့အခါ ရွံဳးစရာပိုမ်ားလာတယ္
ရွဳေထာင့္တိုင္းကိုေတြးတဲ့အခါ ဘယ္ရွဳေထာင့္မွအလုပ္မျဖစ္ေတာ့ဘူး
ဒီလိုနဲ.တို.ဟာ အက်ဥ္းသားေတြျဖစ္ခဲ့
တို.လက္ကႀကိဳးေတြဟာ တို.ဘာသာခ်ည္ထားခဲ့တာပါ။
သူမ်ားႀကိဳးကိုျဖည္ေပးခ်င္ရင္ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အရင္ျဖည္ရမယ္
ေၾကာက္ရြံ.မွဳရဲ့အက်ဥ္းသားေတြက အေတြးနဲ.တင္အခ်ဳပ္က်ေနၾကတယ္
သမိုင္းျဖစ္စဥ္ေတြက တကယ္ေတာ့ မထူးဆန္းပါဘူး
ေၾကာက္သြားေအာင္လုပ္မယ္ ကၽြန္ျပဳမယ္
ေခတ္အဆက္ဆက္ ဒီအတိုင္းပဲ
ခဏတာေၾကာက္မိသူဟာ တစ္ဘ၀စာကၽြန္စာရင္း
ေဆြစဥ္မ်ိဳးဆက္ အသြင္းခံရမယ္။
လူတစ္ေယာက္ရဲ့ကၽြန္ဆိုတာ တကယ္ေတာ့မရိွပါဘူး
ကမာၻမွာ အေၾကာက္တရားရဲ့ ကၽြန္ေတြပဲရိွတယ္
ေၾကာက္ရြံ.မွဳကို ျဖတ္ေတာက္ရင္ ဘယ္သူမွကၽြန္မဟုတ္ေတာ့ဘူး
လြတ္လပ္ျခင္းကို အသက္ထက္ခ်စ္ရင္ေပါ့။
အဲလိုလူတစ္ေယာက္ကိုျပခဲ့ၿပီ
တကယ္ေတာ့ သူလိုလူကမရွားပါဘူး
သူလိုလူကသူလိုလူေတြကို စုစည္းခဲ့တာပါ
မိုးေလးတစ္ေပါက္က မိုးေပါက္ေတြကို အစျပဳခဲ့တာပါ
သူတစ္ေယာက္ထဲသူရဲေကာင္းမဟုတ္ခဲ့ဘူး
သူ.ေနာက္က အသက္စြန္.သူေတြလည္း
သူထက္မေလ်ာ့ေသာ သူရဲေကာင္းမ်ားျဖစ္တယ္။
အပိုင္း(၃) ၊ အႏုံညာတ စစ္သည္ေတာ္
သမိုင္းကိုေရးဖို.
စစ္ပြဲေတြလိုတယ္
မတရားမွဳေတြလိုတယ္
တရားမွ်တမွဳေတာင္းဆိုသူေတြလိုတယ္။
မတရားမွဳေတြရိွရင္ စစ္ပြဲေတြရိွလာမယ္
စစ္ပြဲေတြရိွလာရင္ ဘက္ ရိွရလိမ့္မယ္
သမိုင္းမွာ သင္ ဘယ္ဘက္ကေနမွာလဲ။
တစ္ဘက္တည္းကၾကည့္ရင္ ေတြးတိုင္းမွန္ေနမွာပဲ
ကိုယ့္စိတ္ကိုပဲေမးၾကစို.
မင္းလိပ္ျပာသန္.ပါရဲ့လား။
+++++
အနိုင္ရသူသာ အမွန္ဆိုရင္
ဒီသမိုင္းေတြကို ငါျငင္းမယ္
စာမ်က္နွာေတြ ဆိုတာ အစစ္အမွန္နဲ.
ဘယ္ႏွစ္ေနရာေ၀းကြာေနနိုင္သလဲ
ေၾကာင္းက်ိဳးမမွန္တဲ့ လက္ေရးေတြနဲ.
အာရံုကိုပိတ္ဖံုးတဲ့ ကန္.လန္.ကာေတြကိုဖယ္လိုက္
အမွန္တရားရဲ့ ရုပ္ဆိုးလွေသာ အတြင္းသားကိုေတြ.လိမ့္မယ္
အဲဒါ သမိုင္းပဲေပါ့။
သမိုင္းရဲ့အေပၚယံလႊာကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းျခစ္ဖယ္လိုက္ပါ
ဘုရင္ျဖစ္ဖို. ဖခင္ကိုသတ္သူေတြ
အာဏာအတြက္ သားကိုသတ္သူေတြ
ခင္ပြန္းကို အဆိပ္ခပ္ေသာမိန္းမေတြ
ေနာက္ေက်ာကို ဓားနဲ.ထိုးေသာအေဆြခင္ပြန္းေတြ
ေရတြက္မကုန္ေအာင္ေပါမ်ားခဲ့ၿပီ။
ထားပါေလ
သမိုင္းမွာ ဘယ္သူေတြဘယ္လိုေရးခဲ့ေရးခဲ့
ေနာက္ဆံုးမွာ ဘက္ႏွစ္ခုပဲရိွတယ္
အမွန္တရားဘက္နဲ. အမွားတရားဘက္။
အမွန္တရားကို ဘာနဲ.တိုင္းမလဲ
ဒီလိုစကားမကပ္ၾကပါနဲ.
လူဟာ လူလို ေနဖို. တိုက္ပြဲ၀င္သူေတြဟာ အမွန္ပဲ
အာဏာအတြက္၊ နိုင္ငံအတြက္၊
ဘာအတြက္ ညာအတြက္ေတြထားလိုက္စမ္းပါ
လူဟာ လူပီသဖို.တိုက္ပြဲ၀င္ရမယ္။
ေနာက္ဆံုး အခ်ဳပ္မွာ
လူဟာ လူ.ေကာင္းစားေရးအတြက္ တာ၀န္ရိွတယ္
လူ.အျဖစ္ကို ႏွိမ္ခ်သူေတြဟာ ရန္သူပဲ
လူကိုလူလို မသတ္မွတ္သူကိုဖယ္ရွားရမယ္
လူသားအခ်င္းခ်င္း ႏွိပ္စက္သတ္ျဖတ္သူေတြကို
ငါတို. ဘယ္လိုမွ ဦးမညႊတ္နိုင္ေလဘူး။
+++++++
သမိုင္းေၾကာင္းထက္
အမွန္တရားဘက္ကို လိုက္သူေတြ
စာမ်က္ႏွာမွာမပါသူေတြ
ေရတြက္မကုန္ေအာင္ရိွခဲ့ေလတယ္
သူလို လူေတြေပါ့။
စာမ်က္ႏွာမ်ားမွာ နာမည္မရိွဘူး
ေက်ာက္စာေပၚမွာ ကဗၺည္းမတင္ဘူး
လူေတြမသိေသာ စစ္သည္ေတာ္မ်ားစြာက
ကမာၻဦးကတည္းက
တို. အျဖစ္ကိုကာကြယ္ခဲ့ၾကတယ္။
လူမ်ိဳးစုမေပ်ာက္ေရး
အရိုင္းေခတ္မွာေတာင္ ေသြးကိုစေတးရဲရင္
ယဥ္ေက်းေလေသာေခတ္မ်ားမွာ ေျပာစရာမရိွေလဘူး
သမိုင္းမွတ္တမ္းတင္ရန္မဟုတ္
လူမ်ိဳးကိုကာကြယ္ရန္သာ
လူ.အျဖစ္ကိုကာကြယ္ရန္သာ
သင္ဘာလဲဆိုတာ သင့္ကိုသင္သတ္မွတ္ပါ။
မတရားမွဳကို ငံု.မခံခ်င္စိတ္ရိွသူမ်ားဟာ
သမိုင္းမွာ မပါတဲ့စစ္သည္ေတာ္ေတြျဖစ္တယ္
သင့္နာမည္ကို ေရးထားမွာမဟုတ္ေပဘူး
ဒါေပမယ့္
(အားမတန္ရင္ေတာင္)
မ်က္လံုးနဲ.ေတာ့ အညံ့မခံေၾကာင္းျပရေပမယ္။
သင္ခ်စ္သူ
သင္ေလးစားသူတစ္ေယာက္နဲ. သင္တူနိုင္ပါတယ္
မ်က္လံုးေလးကပဲစလိုက္ပါ
သင္ဟာ စစ္သည္ေတာ္
ဒါေပမယ့္ အနံုညာတ
အႏံုညာတစစ္သည္ေတာ္။ ။
တကယ္ေတာ့ သူက ထူးျခားသူမဟုတ္ပါဘူး
ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.လိုပဲ မထင္မရွားေမြးဖြားလာတာပါ
ေရႊဇြန္းကိုက္လည္းေမြးမလာဘူး
ေရႊလင္ဗန္းနဲ.အခ်င္းေဆးတဲ့
မဟာဆီမဟာေသြးလည္း မဟုတ္ဘူး
ေမြးခ်ိန္မွာ ၾကယ္ေတြေႂကြတဲ့သူလည္း မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။
ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.လိုလူတစ္ေယာက္က
ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.လိုေတာ့ မေနခဲ့ဘူး။
ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.လို မတရားမွဳကို ငံု.ခံမေနခဲ့ဘူး
ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.လို ကိုယ့္ကိုထိခိုက္မွာ စိုးရိမ္္မေနခဲ့ဘူး
ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.လို တို.လုပ္လည္းမထူးပါဘူးကြာမေျပာခဲ့ဘူး
ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.လို အေၾကာက္တရားေတြနဲ. ကုပ္မေနခဲ့ဘူး။
အယူခ်ည္းပဲ ရိွတဲ့သူေတြၾကားမွာ
အေပးခ်ည္းပဲ ရိွတဲ့လူတစ္ေယာက္က ထူးဆန္းေနခဲ့တယ္။
ကိုယ့္အမ်ိဳးအတြက္ပဲ လုပ္တဲ့သူေတြၾကားမွာ
ျပည္သူေတြအတြက္ လုပ္တဲ့သူက ထင္ရွားေနခဲ့တယ္။
ပကာသနေတြ လုပ္ႀကံေျပာေနၾကသူေတြၾကားမွာ
အသံုးမက်ဘူးေျဗာင္ဆဲရဲတဲ့သူက ရိုးသားေနခဲ့တယ္။
ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.လို လူတစ္ေယာက္က
ေနမ၀င္အင္ပါယာႀကီးကို ကိုင္လွဳပ္ခဲ့တယ္။
ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.လို လူတစ္ေယာက္က
ေတာ္လြန္း တတ္လြန္းလို. မဟုတ္ခဲ့ဘူး
ငါလုပ္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ တာ၀န္ယူစိတ္ေလးကို
အဆံုးေရာက္ေအာင္ ေလ်ွာက္သြားခဲ့တာပါ။
မ်ိဳးေစ့ေလးက သစ္ေတာႀကီးတစ္ခုလံုးကို ေပးသြားခဲ့သလို
ေရေပါက္ေလးက တိမ္ေတြအားလံုးကို စုရံုးေခၚငင္ရြာခ်ခဲ့သလို
ေလေပြေလးက မုန္တိုင္းႀကီး တစ္ခုလံုးအစပ်ိဳးေပးခဲ့သလို
သူေခါင္းေဆာင္လို. မေၾကျငာပဲနဲ. သူ.ေနာက္ကို အားလံုး လိုက္ခဲ့ၾကတယ္။
အနည္ အမွဳန္ေတြ ကြယ္၀ွက္မထား
မွန္သားလို ၾကည္လင္ ထြင္းေဖာက္ျမင္ရတဲ့သူ.စိတ္ကိုခ်စ္လို.ေပါ့
တိုင္းျပည္ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ခ်ိန္မွာ
၀တ္စံု ႏွစ္စံုပဲရိွတဲ့ သူ.စိတ္ဓာတ္ကို ေလးစားလို.ေပါ့
ဘယ္သူေတြ သူ.ေလာက္ရိုးသားခဲ့ဘူးလဲ
ဘယ္သူေတြ သူ.ေလာက္ စြန္.လႊတ္စိတ္ထားဘူးလဲ
ငါယူမယ္ ငါေပးမယ္ မေျပာပဲ
အသက္ကို စေတးျပခဲ့သူ။
ငယ္တုန္းရြယ္တုန္းမွာ ေက်ာင္းေတာ္ကို စြန္.ခြာခဲ့ရတယ္
ငယ္တုန္းရြယ္တုန္းမွာ စီးပြားမရွာနိုင္ခဲ့ဘူး
ငယ္တုန္းရြယ္တုန္းမွာ ပခံုးေပၚမွာ တစ္နိုင္ငံလံုးတာ၀န္ေတြ တင္ထားခဲ့ရတယ္
ငယ္တုန္းရြယ္တုန္းမွာ အယူအဆဆန္.က်င္ဘက္ေတြကို စုစည္းနိုင္ခဲ့တယ္
ငယ္တုန္းရြယ္တုန္းမွာ ေသြးအစက္စက္နဲ. က်ဆံုးခဲ့ရတယ္
အို ……. အဖ ၊ ဒီလိုေပးဆပ္မွဳမ်ိဳးကို
ၾကက္သီးျဖန္းျဖန္းထ ရလြန္းတယ္။
တကယ္ေတာ့
သူရဲေကာင္း ဘ၀ဆိုတာ ေငြေပး၀ယ္ထားတာမဟုတ္ဘူး
အာဇာနည္ အျဖစ္ေတြက
သူ.နဖူးေပၚမွာေရးလိုက္တာမဟုတ္ဘူး
လူသန္းေပါင္းမ်ားစြာရဲ. ႏွလံုးသားထဲမွာ
ေက်ာက္စာထြင္းထုလိုက္သလို ဗီဇထဲအထိ စြဲနစ္သြားတာ
မ်ိဳးရိုးအဆင့္ဆင့္အထိ ေသြးေၾကာထဲမွာ စီးဆင္းလိုက္ပါသြားတာ။
ဒီအျဖစ္ဒီဇာတ္လမ္းေတြက
စာအုပ္ေတြ မထုတ္လည္း သိေနမယ္
ပါးစပ္ေတြကို ပိတ္ထားလည္း ထုတ္လႊင့္ေနမယ္
ႏွလံုးေသြးေတြထဲမွာ ပဲ့တင္ထပ္ေနမယ္
ခင္ဗ်ားတို.ကၽြန္ေတာ္တို. သိေနၾကသလိုေပါ့။
သူက
အမွန္ကို လုပ္ဖို. အသက္ေပးခဲ့တယ္
ခင္ဗ်ားတို. ကၽြန္ေတာ္တို.က
အမွန္ကို အမွန္လို.ေတာင္ရဲရဲ မေျပာရဲဘူး
ပိုဆိုးပံုက
အမွားလုပ္သူေတြကိုပါ လက္ခုပ္တီးေပးေနရ
(ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ေျပာသလို)
တို.တေတြ ရွံဴးလြန္းလွတယ္ကြယ္။
ဒီလိုအျဖစ္ေတြသာသူသိရင္
တို.စိတ္ဓာတ္ေတြအတြက္ ရွက္ေနမွာလား
တို.ဘ၀ေတြ အတြက္ သနားေနမွာလား
တို.အေၾကာင္းေတြ အတြက္ သံေ၀ဂရမွာလား
ငါေပးဆပ္ခဲ့တာမတန္ေလျခင္းေျပာမွာလား
သိလည္းသိေစခ်င္ပါတယ္
သူသိမွာကိုလည္း ရွက္ရတယ္။
အပိုင္း(၂) ၊ အေတြး
အမွန္တရားကို ဆစ္ပိုင္းၾကည့္တဲ့အခါ
ရွဳေထာင့္တစ္ခုစာ မွားေနရင္လည္း အမွန္တရားမျမည္ဘူး
ရွဳေထာင့္တိုင္းမွာ မွန္ေနရေအာင္လည္း သမုတိနယ္မဟုတ္ေလဘူး
ဒီေတာ့လည္း လူမ်ားစုရွဳေထာင့္ျဖစ္တဲ့
အတၱနဲ.ပရ ေထာင့္ကပဲၾကည့္ၾကရေအာင္ပါ။
အသားထဲကေလာက္က အသားကိုျပန္ကိုက္တဲ့အခါ
စေနဟာ ေသြးစြန္းခဲ့တယ္
ေအာင္ျမင္မွဳကို မလိုင္လိုသဲ့ယူခ်င္သူေတြ ရိွသမွ်
ဒီေသြးဟာ ေျခာက္ေသြ.မွာမဟုတ္ေလဘူး
ေခတ္အဆက္ဆက္
မစိုက္တဲ့ လက္ေတြ ရိတ္သိမ္းေနသမွ်
ကမာၻဟာ ျပည္တစိုိစုိနဲ. ရုပ္ဆိုးေနဦးမွာပဲ။
တို.နိယာမ ကမရွဳပ္ေထြးပါဘူး
သံႀကိဳးခတ္တဲ့ လက္ကို မခ်စ္နိုင္ဘူး
သံႀကိဳးျဖဳတ္ေပးတဲ့ လက္ကိုပဲခ်စ္နိုင္မယ္
အားႀကီးသူက အကုန္ယူစတမ္းေခတ္ဟာ
ဒီႏွစ္ေတြ အထိမကုန္ဆံုးေသးရင္
တို.ဟာ တိရိစာၦန္ေခတ္မွာ လူျဖစ္ေနရတုန္းပဲ။
လူေတြကလည္း ခက္တယ္
ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေပၚမွာ ဘ၀ကိုပံုအပ္ၾကတယ္
ေမ်ာ္လင့္ခ်က္မပါတဲ့ အလုပ္ဟာ ဆင္ကန္းေတာတိုးဆိုရင္
အလုပ္မပါတဲ့ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ဟာ
ရူးသြပ္မိုက္မဲမွဳသက္သက္လို.ေျပာရေပမယ္။
ေမ်ာ္လင့္ခ်က္လို.ေျပာမယ့္အစား
ပန္းတိုင္လို.ေျပာၾကရေအာင္ပါ
ခင္ဗ်ားတို. ပန္းတိုင္ကဘာလဲ
ကၽြန္ေတာ္တို. ပန္းတိုင္ကဘာလဲ
ကိုယ့္ဘ၀ေကာင္းစားေရးစာရင္
ကိုယ့္မိသားစုေကာင္းစားဖို. ကပိုမေကာင္းဘူးလား
ကိုယ့္မိသားစုေကာင္းစားေရးစာရင္
ကိုယ့္ ၿမိဳ.ေကာင္းစားေရးက ပိုမေကာင္းဘူးလား
ကိုယ့္ၿမိဳ.ေကာင္းစားေရးစာရင္
ကိုယ့္နိုင္ငံေကာင္းစားေရးကပို မေကာင္းဘူးလား
ပန္းတိုင္က က်ယ္ျပန္.လာတဲ့အခါ
ဆံုးရွံဳးစရာက ပိုပိုမ်ားလာၾကတယ္။
ဆံုးရွဳံးမွာကို ေၾကာက္တဲ့စိတ္ကပဲ တို.ကိုဆံုးရွဳံးေစခဲ့
နာက်င္မွာကိုေၾကာက္တဲ့စိတ္ကပဲ တို.ကိုနာက်င္ေစခဲ့
တကယ္တမ္းေတာ့ တို.ရဲ့အေၾကာက္တရားကပဲတို.ကိုေျခာက္လွန္.ခဲ့တာမဟုတ္လား
ကိုယ့္ရဲ့အတၱက ႀကီးထြားလာတဲ့အခါ ရွံဳးစရာပိုမ်ားလာတယ္
ရွဳေထာင့္တိုင္းကိုေတြးတဲ့အခါ ဘယ္ရွဳေထာင့္မွအလုပ္မျဖစ္ေတာ့ဘူး
ဒီလိုနဲ.တို.ဟာ အက်ဥ္းသားေတြျဖစ္ခဲ့
တို.လက္ကႀကိဳးေတြဟာ တို.ဘာသာခ်ည္ထားခဲ့တာပါ။
သူမ်ားႀကိဳးကိုျဖည္ေပးခ်င္ရင္ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အရင္ျဖည္ရမယ္
ေၾကာက္ရြံ.မွဳရဲ့အက်ဥ္းသားေတြက အေတြးနဲ.တင္အခ်ဳပ္က်ေနၾကတယ္
သမိုင္းျဖစ္စဥ္ေတြက တကယ္ေတာ့ မထူးဆန္းပါဘူး
ေၾကာက္သြားေအာင္လုပ္မယ္ ကၽြန္ျပဳမယ္
ေခတ္အဆက္ဆက္ ဒီအတိုင္းပဲ
ခဏတာေၾကာက္မိသူဟာ တစ္ဘ၀စာကၽြန္စာရင္း
ေဆြစဥ္မ်ိဳးဆက္ အသြင္းခံရမယ္။
လူတစ္ေယာက္ရဲ့ကၽြန္ဆိုတာ တကယ္ေတာ့မရိွပါဘူး
ကမာၻမွာ အေၾကာက္တရားရဲ့ ကၽြန္ေတြပဲရိွတယ္
ေၾကာက္ရြံ.မွဳကို ျဖတ္ေတာက္ရင္ ဘယ္သူမွကၽြန္မဟုတ္ေတာ့ဘူး
လြတ္လပ္ျခင္းကို အသက္ထက္ခ်စ္ရင္ေပါ့။
အဲလိုလူတစ္ေယာက္ကိုျပခဲ့ၿပီ
တကယ္ေတာ့ သူလိုလူကမရွားပါဘူး
သူလိုလူကသူလိုလူေတြကို စုစည္းခဲ့တာပါ
မိုးေလးတစ္ေပါက္က မိုးေပါက္ေတြကို အစျပဳခဲ့တာပါ
သူတစ္ေယာက္ထဲသူရဲေကာင္းမဟုတ္ခဲ့ဘူး
သူ.ေနာက္က အသက္စြန္.သူေတြလည္း
သူထက္မေလ်ာ့ေသာ သူရဲေကာင္းမ်ားျဖစ္တယ္။
အပိုင္း(၃) ၊ အႏုံညာတ စစ္သည္ေတာ္
သမိုင္းကိုေရးဖို.
စစ္ပြဲေတြလိုတယ္
မတရားမွဳေတြလိုတယ္
တရားမွ်တမွဳေတာင္းဆိုသူေတြလိုတယ္။
မတရားမွဳေတြရိွရင္ စစ္ပြဲေတြရိွလာမယ္
စစ္ပြဲေတြရိွလာရင္ ဘက္ ရိွရလိမ့္မယ္
သမိုင္းမွာ သင္ ဘယ္ဘက္ကေနမွာလဲ။
တစ္ဘက္တည္းကၾကည့္ရင္ ေတြးတိုင္းမွန္ေနမွာပဲ
ကိုယ့္စိတ္ကိုပဲေမးၾကစို.
မင္းလိပ္ျပာသန္.ပါရဲ့လား။
+++++
အနိုင္ရသူသာ အမွန္ဆိုရင္
ဒီသမိုင္းေတြကို ငါျငင္းမယ္
စာမ်က္နွာေတြ ဆိုတာ အစစ္အမွန္နဲ.
ဘယ္ႏွစ္ေနရာေ၀းကြာေနနိုင္သလဲ
ေၾကာင္းက်ိဳးမမွန္တဲ့ လက္ေရးေတြနဲ.
အာရံုကိုပိတ္ဖံုးတဲ့ ကန္.လန္.ကာေတြကိုဖယ္လိုက္
အမွန္တရားရဲ့ ရုပ္ဆိုးလွေသာ အတြင္းသားကိုေတြ.လိမ့္မယ္
အဲဒါ သမိုင္းပဲေပါ့။
သမိုင္းရဲ့အေပၚယံလႊာကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းျခစ္ဖယ္လိုက္ပါ
ဘုရင္ျဖစ္ဖို. ဖခင္ကိုသတ္သူေတြ
အာဏာအတြက္ သားကိုသတ္သူေတြ
ခင္ပြန္းကို အဆိပ္ခပ္ေသာမိန္းမေတြ
ေနာက္ေက်ာကို ဓားနဲ.ထိုးေသာအေဆြခင္ပြန္းေတြ
ေရတြက္မကုန္ေအာင္ေပါမ်ားခဲ့ၿပီ။
ထားပါေလ
သမိုင္းမွာ ဘယ္သူေတြဘယ္လိုေရးခဲ့ေရးခဲ့
ေနာက္ဆံုးမွာ ဘက္ႏွစ္ခုပဲရိွတယ္
အမွန္တရားဘက္နဲ. အမွားတရားဘက္။
အမွန္တရားကို ဘာနဲ.တိုင္းမလဲ
ဒီလိုစကားမကပ္ၾကပါနဲ.
လူဟာ လူလို ေနဖို. တိုက္ပြဲ၀င္သူေတြဟာ အမွန္ပဲ
အာဏာအတြက္၊ နိုင္ငံအတြက္၊
ဘာအတြက္ ညာအတြက္ေတြထားလိုက္စမ္းပါ
လူဟာ လူပီသဖို.တိုက္ပြဲ၀င္ရမယ္။
ေနာက္ဆံုး အခ်ဳပ္မွာ
လူဟာ လူ.ေကာင္းစားေရးအတြက္ တာ၀န္ရိွတယ္
လူ.အျဖစ္ကို ႏွိမ္ခ်သူေတြဟာ ရန္သူပဲ
လူကိုလူလို မသတ္မွတ္သူကိုဖယ္ရွားရမယ္
လူသားအခ်င္းခ်င္း ႏွိပ္စက္သတ္ျဖတ္သူေတြကို
ငါတို. ဘယ္လိုမွ ဦးမညႊတ္နိုင္ေလဘူး။
+++++++
သမိုင္းေၾကာင္းထက္
အမွန္တရားဘက္ကို လိုက္သူေတြ
စာမ်က္ႏွာမွာမပါသူေတြ
ေရတြက္မကုန္ေအာင္ရိွခဲ့ေလတယ္
သူလို လူေတြေပါ့။
စာမ်က္ႏွာမ်ားမွာ နာမည္မရိွဘူး
ေက်ာက္စာေပၚမွာ ကဗၺည္းမတင္ဘူး
လူေတြမသိေသာ စစ္သည္ေတာ္မ်ားစြာက
ကမာၻဦးကတည္းက
တို. အျဖစ္ကိုကာကြယ္ခဲ့ၾကတယ္။
လူမ်ိဳးစုမေပ်ာက္ေရး
အရိုင္းေခတ္မွာေတာင္ ေသြးကိုစေတးရဲရင္
ယဥ္ေက်းေလေသာေခတ္မ်ားမွာ ေျပာစရာမရိွေလဘူး
သမိုင္းမွတ္တမ္းတင္ရန္မဟုတ္
လူမ်ိဳးကိုကာကြယ္ရန္သာ
လူ.အျဖစ္ကိုကာကြယ္ရန္သာ
သင္ဘာလဲဆိုတာ သင့္ကိုသင္သတ္မွတ္ပါ။
မတရားမွဳကို ငံု.မခံခ်င္စိတ္ရိွသူမ်ားဟာ
သမိုင္းမွာ မပါတဲ့စစ္သည္ေတာ္ေတြျဖစ္တယ္
သင့္နာမည္ကို ေရးထားမွာမဟုတ္ေပဘူး
ဒါေပမယ့္
(အားမတန္ရင္ေတာင္)
မ်က္လံုးနဲ.ေတာ့ အညံ့မခံေၾကာင္းျပရေပမယ္။
သင္ခ်စ္သူ
သင္ေလးစားသူတစ္ေယာက္နဲ. သင္တူနိုင္ပါတယ္
မ်က္လံုးေလးကပဲစလိုက္ပါ
သင္ဟာ စစ္သည္ေတာ္
ဒါေပမယ့္ အနံုညာတ
အႏံုညာတစစ္သည္ေတာ္။ ။
Thursday, December 8, 2011
လိပ္ျပာလံုလမ္းခြဲ
အကန္းေတြ ျမင္နိုင္တာကပိုမ်ားတယ္
ျမတ္နိုးမိေသာအရာဆိုတာ
ေစ်းတက္သြားတတ္တယ္
သိမ္းထားမိေသာ မ်က္ေတာင္ေကာ့အၾကည့္ေလး
မွတ္မွတ္ရရျပန္ေပးလိုက္ပါၿပီ။
ဒီအၿပံဳးကိုမွ ေသေလာက္ေအာင္လိုခ်င္မိေတာ့လည္း
ကေလးလိုငိုေႂကြးျပလို.ရလည္း အေကာင္းသား
သိကၡာေတြစြန္.လႊတ္ ေတာင္းပန္ခဲ့တာေတြ
ဂရုဏာဆိုတာ ျပန္လာတယ္လို.ေျပာတာမဟုတ္ဘူး
လိုလိုခ်င္ခ်င္မဟုတ္ေပမယ့္ ေျဖေလ်ာ့ေပးခဲ့ပါတယ္
ဒါေတာင္ဘာလို.ဆြဲလုရတာပါလဲတစ္ေယာက္သူ။
ဒီလမ္းကို အတူေလ်ွာက္ဖို.က် ႏွစ္ေယာက္သေဘာတူရတယ္
ဒီလမ္းက ခြဲသြားဖို.က် တစ္ေယာက္ထဲသေဘာနဲ. ျဖစ္တယ္
ဘယ္လို ဆြဲေဆာင္မွဳမ်ိဳးက ငါ့အခ်စ္ထက္ ေက်ာ္လြန္ခဲ့ၿပီလဲ
အ့ံၾသတႀကီး မင္သက္မိခ်ိန္မွာ နင္အေ၀းေရာက္သြားခဲ့ၿပီ။
နင့္အခ်စ္ကို စံုလံုးကန္းယံုၾကည္မွဳေတြနဲ.
ငါေဆာက္ေနတဲ့ အနာဂတ္ရဲတိုက္က ဘုရင္မကပဲ
အုတ္ျမစ္ကစၿပီး ျမဴတစ္မွဳန္မက်န္ ေခ်မြသြားေတာ့
နာက်င္ခ်ိန္မရေအာင္နာက်င္ရလြန္းပါတယ္
ဒီလမ္းခြဲက တစ္ဖက္သတ္ဆန္ခဲ့တယ္
ဒီလမ္းထဲမွာ တစ္ဖက္သတ္က်န္ခဲ့တယ္
ဒီအခန္းထဲက တစ္ဖက္သတ္မဟုတ္တဲ့ အနမ္းေတြ ေတာ့
မင္း……. ခ်န္…ခဲ့…….တယ္။
+++++++++++
လမ္းခြဲခ်ိန္ဆိုတာက
ဘယ္ေထာင့္မွာရပ္ေစာင့္ေနမွန္းမသိေပမယ့္
ေလ်ွာက္ရတဲ့ လမ္းတိုင္းမွာ ရိွေနတာပဲ
ေနာက္ကေန တိတ္တဆိတ္ ကပ္လိုက္ေနတာပဲ
ႀကံဳဘူးေသာကိစၥ၊ ႀကံဳေလ့ရိွေသာအရာဆိုေပမယ့္
နာက်င္မွဳက အသစ္အတိုင္းပါပဲ။
လမ္းခြဲခ်ိန္နာက်င္ရတာကခဏတာပါ
အမွတ္တရမ်ားစြာကိုရင္ထဲထည့္
ျပန္လည္ထုတ္ၾကည့္မိခဲ့တိုင္း ခံစားရမွဳမ်ားက
ဓားသြားကို ကိုယ့္ အသားမွာေသြးေနသလိုပါပဲ
လမ္းခြဲတာကို မနာပါဘူးေလ
လမ္းခြဲခြင့္ ျပဳခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို နာေနတာ။
အေၾကာင္းမ်ားစြာေၾကာင့္
မဖ်က္ခ်င္ပဲဖ်က္လိုက္ရတဲ့ သစၥာေတြက
သနားဖြယ္ သစၥာတရားျဖစ္ၿပီး
လိုလိုခ်င္ခ်င္ ဖ်က္စီးလိုက္တဲ့ သစၥာကေတာ့
ယုတ္ညံ့ေသာ သစၥာပဲျဖစ္လိမ့္မယ္
မင္းလမ္းမင္းေရြးတဲ့ ကိစၥ
မင္းနဲ. မင္းလိပ္ျပာပဲ သိမွာပါ။
ခ်ိဳးဖ်က္ဖို. အေၾကာင္းဖန္လာတာေတာင္
မခ်ိဳးဖ်က္တဲ့ကတိ ကိုပဲ သစၥာလို.ေခၚရမယ္
ခ်ိဳးဖ်က္ဖို. မဖန္လို. မက်ိဳးပ်က္တဲ့ ကတိေတြက
မက္လံုးေတြ လို.ပဲ ငါနာမည္ေပးမယ္။
++++++
ကမ္းစပ္ကရပ္ၾကည့္ေနသူေတြ
လိွဳင္းေတြ ကမ္းဆီကိုေျပးလားတာျမင္ရမယ္
ကမ္းေျခမွာလွိဳင္းေတြ ၿပိဳကြဲသြားတာေတာ့ မျမင္ၾကဘူး
တခါတေလ ကိုယ္ကိုတိုင္ ရက္စက္ေသာ ေျမမွာ ရပ္မိေနေၾကာင္း
သတိထားမိၾကပါစ။
ျပန္ေတြ.ခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုႏွဳတ္ဆက္ၾကရမွာလဲ
ထုတ္ခ်င္းခတ္ အၾကည့္ေတြ အၿပံဳးေတြ
အရင္လို မဟုတ္ရင္ ရင္နာရဦးမည္
အရင္လို ဆိုရင္လည္းရင္နာရဦးမယ္
မေတြ.ၾကတာ ေကာင္းမယ္မထင္ဘူးလား။
ႏွစ္ဦးသေဘာတူလမ္းခြဲတာက ေရြးခ်ယ္မွဳပါ
ႏွစ္ဦးသေဘာမတူပဲ လမ္းခြဲရတာကေတာ့ ကံၾကမၼာျဖစ္ၿပီး
တစ္ဦးသေဘာနဲ. လမ္းခြဲတာကေတာ့ ရက္စက္ျခင္းပဲျဖစ္လိမ့္မယ္
နင္ရက္စက္လိုက္တာလို. မေျပာခဲ့ပါဘူး
နင္လည္းသိေနတာပဲေလ
နင္လည္းေတာင္းပန္ခဲ့တာပဲေလ။
လမ္းခြဲတိုင္းဟာ နာက်င္ရလားေမးခ်င္ပါတယ္
မငိုမယို
တကိုယ္တည္းသြားရေသာ လမ္းမ်ားလည္း
ဘ၀မွာ ရိွ…….ဦး……….မယ္…………
ရိွဦးမယ္လို. ထင္ရသည္ေလ
အခ်ိန္ၾကာလို. တိတ္သြားတာပဲလား
အစကတည္းက မက်ခဲ့တာပဲလား
အေရးႀကီးေသာ ေမးခြန္းကို
အခ်ိန္လြန္မွေမးမိသည္။
++++++++
ေမြးဖြားခဲ့ရာ အသိုက္ေဟာင္းေလးကို ျပန္ငဲ့ၾကည့္ေတာ့လည္း
အေဖက အစ္ကိုအိမ္မွာ
အေမ့မီးဖိုေလးမွာ ႂကြက္ေတြ မေနေတာ့ဘူး
အစ္မ အိပ္ယာေလးမွာ ဖုန္ေတြ ေသာေနေလာက္ၿပီ
အစ္ကိုတို.ေရ ငါငိုေနၿပီ။
ခ်စ္ေသာသူမ်ားႏွင့္ေကြကြင္းရျခင္းဆင္းရဲမွာ
နာက်င္ လွပါၿပီ
မိသားစုဘ၀က တိုေတာင္းလြန္း
တစ္ကိုယ္ေရ လမ္းက ရွည္လ်ားလြန္း
ဘ၀က မတရားလြန္း ခဲ့ပါလား။
ေသကြဲကြဲရသူေတြ ရွင္ကြဲခြဲရသူေတြ
ငါ့ဆီကို ၀င္လာသူေတြ ငါ့ဆီကထြက္သြားသူေတြ
ငါ၀င္ေရာက္သြားခဲ့ရသူေတြ ငါထြက္ခြာခဲ့ရသူေတြ
အံႀကိတ္သံ ေတာက္ခတ္သံ ရိွဳက္သံငိုသံရယ္သံေမာသံ
အားလံုး၏ ဆိတ္ၿငိမ္ရာ လမ္းခြဲတစ္ခုခု
ခ်မ္းေျမ့စြာေလ်ာက္လမ္းရေသာ လမ္းခြဲတစ္ခုခု
တစ္ေနရာရာမွာေတာ့ ရိွေနမယ္။
ငိုေႂကြးဖြယ္ရာအေၾကာင္းရိွရင္
ငိုေႂကြးမွဳတိတ္ရာ အေၾကာင္းလည္းရိွရမွာေပါ့
ပူေလာင္ေစေသာ အရာရိွရင္
ပူေလာင္မွဳၿငိမ္းေစေသာအရာလည္းရိွရမွာေပါ့
တိုက္ခတ္ေနတဲ့ေလထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြ လြင့္ပါသြားတယ္
ပါးျပင္ဟာ ေျခာက္ေသြ.က်န္ခဲ့တယ္။
++++++
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သနားဖြယ္ေတြးၿပီး
မၿပီးေသးတဲ့ အတိတ္လို. ထင္ေနေသးတာပါ
အတိတ္ဆိုတာ ခဏငယ္ေလးမွာ ေသဆံုးသြားပါၿပီ
က်န္ေနခဲ့သည္က တုန္ခါလိွဳင္းမွ်သာ
သူ.ဘာသာ တိုးတိတ္သြားတာေတာင္မွ ျပန္နားစြင့္ ေၾကကြဲခ်င္ေနေသးသူ။
ေသကြဲရွင္ကြဲ
တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေရာက္လာမွာသိရက္နဲ.
သူ.ဘက္က အမွန္တရားကိုသိရဲ့နဲ.
ကိုယ့္ဘက္က အမွန္တရားကိုပံုႀကီးခ်ဲ.
အလြမ္းကို ဇာဖြဲ.ေနတဲ့ငါ
အခု ကိုယ့္ကိုကိုယ္ လမ္းခြဲခဲ့ပါတယ္
လိပ္ျပာလံုစြာ…………
………………………………….
……………………………………………………………………..
ျမတ္နိုးမိေသာအရာဆိုတာ
ေစ်းတက္သြားတတ္တယ္
သိမ္းထားမိေသာ မ်က္ေတာင္ေကာ့အၾကည့္ေလး
မွတ္မွတ္ရရျပန္ေပးလိုက္ပါၿပီ။
ဒီအၿပံဳးကိုမွ ေသေလာက္ေအာင္လိုခ်င္မိေတာ့လည္း
ကေလးလိုငိုေႂကြးျပလို.ရလည္း အေကာင္းသား
သိကၡာေတြစြန္.လႊတ္ ေတာင္းပန္ခဲ့တာေတြ
ဂရုဏာဆိုတာ ျပန္လာတယ္လို.ေျပာတာမဟုတ္ဘူး
လိုလိုခ်င္ခ်င္မဟုတ္ေပမယ့္ ေျဖေလ်ာ့ေပးခဲ့ပါတယ္
ဒါေတာင္ဘာလို.ဆြဲလုရတာပါလဲတစ္ေယာက္သူ။
ဒီလမ္းကို အတူေလ်ွာက္ဖို.က် ႏွစ္ေယာက္သေဘာတူရတယ္
ဒီလမ္းက ခြဲသြားဖို.က် တစ္ေယာက္ထဲသေဘာနဲ. ျဖစ္တယ္
ဘယ္လို ဆြဲေဆာင္မွဳမ်ိဳးက ငါ့အခ်စ္ထက္ ေက်ာ္လြန္ခဲ့ၿပီလဲ
အ့ံၾသတႀကီး မင္သက္မိခ်ိန္မွာ နင္အေ၀းေရာက္သြားခဲ့ၿပီ။
နင့္အခ်စ္ကို စံုလံုးကန္းယံုၾကည္မွဳေတြနဲ.
ငါေဆာက္ေနတဲ့ အနာဂတ္ရဲတိုက္က ဘုရင္မကပဲ
အုတ္ျမစ္ကစၿပီး ျမဴတစ္မွဳန္မက်န္ ေခ်မြသြားေတာ့
နာက်င္ခ်ိန္မရေအာင္နာက်င္ရလြန္းပါတယ္
ဒီလမ္းခြဲက တစ္ဖက္သတ္ဆန္ခဲ့တယ္
ဒီလမ္းထဲမွာ တစ္ဖက္သတ္က်န္ခဲ့တယ္
ဒီအခန္းထဲက တစ္ဖက္သတ္မဟုတ္တဲ့ အနမ္းေတြ ေတာ့
မင္း……. ခ်န္…ခဲ့…….တယ္။
+++++++++++
လမ္းခြဲခ်ိန္ဆိုတာက
ဘယ္ေထာင့္မွာရပ္ေစာင့္ေနမွန္းမသိေပမယ့္
ေလ်ွာက္ရတဲ့ လမ္းတိုင္းမွာ ရိွေနတာပဲ
ေနာက္ကေန တိတ္တဆိတ္ ကပ္လိုက္ေနတာပဲ
ႀကံဳဘူးေသာကိစၥ၊ ႀကံဳေလ့ရိွေသာအရာဆိုေပမယ့္
နာက်င္မွဳက အသစ္အတိုင္းပါပဲ။
လမ္းခြဲခ်ိန္နာက်င္ရတာကခဏတာပါ
အမွတ္တရမ်ားစြာကိုရင္ထဲထည့္
ျပန္လည္ထုတ္ၾကည့္မိခဲ့တိုင္း ခံစားရမွဳမ်ားက
ဓားသြားကို ကိုယ့္ အသားမွာေသြးေနသလိုပါပဲ
လမ္းခြဲတာကို မနာပါဘူးေလ
လမ္းခြဲခြင့္ ျပဳခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို နာေနတာ။
အေၾကာင္းမ်ားစြာေၾကာင့္
မဖ်က္ခ်င္ပဲဖ်က္လိုက္ရတဲ့ သစၥာေတြက
သနားဖြယ္ သစၥာတရားျဖစ္ၿပီး
လိုလိုခ်င္ခ်င္ ဖ်က္စီးလိုက္တဲ့ သစၥာကေတာ့
ယုတ္ညံ့ေသာ သစၥာပဲျဖစ္လိမ့္မယ္
မင္းလမ္းမင္းေရြးတဲ့ ကိစၥ
မင္းနဲ. မင္းလိပ္ျပာပဲ သိမွာပါ။
ခ်ိဳးဖ်က္ဖို. အေၾကာင္းဖန္လာတာေတာင္
မခ်ိဳးဖ်က္တဲ့ကတိ ကိုပဲ သစၥာလို.ေခၚရမယ္
ခ်ိဳးဖ်က္ဖို. မဖန္လို. မက်ိဳးပ်က္တဲ့ ကတိေတြက
မက္လံုးေတြ လို.ပဲ ငါနာမည္ေပးမယ္။
++++++
ကမ္းစပ္ကရပ္ၾကည့္ေနသူေတြ
လိွဳင္းေတြ ကမ္းဆီကိုေျပးလားတာျမင္ရမယ္
ကမ္းေျခမွာလွိဳင္းေတြ ၿပိဳကြဲသြားတာေတာ့ မျမင္ၾကဘူး
တခါတေလ ကိုယ္ကိုတိုင္ ရက္စက္ေသာ ေျမမွာ ရပ္မိေနေၾကာင္း
သတိထားမိၾကပါစ။
ျပန္ေတြ.ခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုႏွဳတ္ဆက္ၾကရမွာလဲ
ထုတ္ခ်င္းခတ္ အၾကည့္ေတြ အၿပံဳးေတြ
အရင္လို မဟုတ္ရင္ ရင္နာရဦးမည္
အရင္လို ဆိုရင္လည္းရင္နာရဦးမယ္
မေတြ.ၾကတာ ေကာင္းမယ္မထင္ဘူးလား။
ႏွစ္ဦးသေဘာတူလမ္းခြဲတာက ေရြးခ်ယ္မွဳပါ
ႏွစ္ဦးသေဘာမတူပဲ လမ္းခြဲရတာကေတာ့ ကံၾကမၼာျဖစ္ၿပီး
တစ္ဦးသေဘာနဲ. လမ္းခြဲတာကေတာ့ ရက္စက္ျခင္းပဲျဖစ္လိမ့္မယ္
နင္ရက္စက္လိုက္တာလို. မေျပာခဲ့ပါဘူး
နင္လည္းသိေနတာပဲေလ
နင္လည္းေတာင္းပန္ခဲ့တာပဲေလ။
လမ္းခြဲတိုင္းဟာ နာက်င္ရလားေမးခ်င္ပါတယ္
မငိုမယို
တကိုယ္တည္းသြားရေသာ လမ္းမ်ားလည္း
ဘ၀မွာ ရိွ…….ဦး……….မယ္…………
ရိွဦးမယ္လို. ထင္ရသည္ေလ
အခ်ိန္ၾကာလို. တိတ္သြားတာပဲလား
အစကတည္းက မက်ခဲ့တာပဲလား
အေရးႀကီးေသာ ေမးခြန္းကို
အခ်ိန္လြန္မွေမးမိသည္။
++++++++
ေမြးဖြားခဲ့ရာ အသိုက္ေဟာင္းေလးကို ျပန္ငဲ့ၾကည့္ေတာ့လည္း
အေဖက အစ္ကိုအိမ္မွာ
အေမ့မီးဖိုေလးမွာ ႂကြက္ေတြ မေနေတာ့ဘူး
အစ္မ အိပ္ယာေလးမွာ ဖုန္ေတြ ေသာေနေလာက္ၿပီ
အစ္ကိုတို.ေရ ငါငိုေနၿပီ။
ခ်စ္ေသာသူမ်ားႏွင့္ေကြကြင္းရျခင္းဆင္းရဲမွာ
နာက်င္ လွပါၿပီ
မိသားစုဘ၀က တိုေတာင္းလြန္း
တစ္ကိုယ္ေရ လမ္းက ရွည္လ်ားလြန္း
ဘ၀က မတရားလြန္း ခဲ့ပါလား။
ေသကြဲကြဲရသူေတြ ရွင္ကြဲခြဲရသူေတြ
ငါ့ဆီကို ၀င္လာသူေတြ ငါ့ဆီကထြက္သြားသူေတြ
ငါ၀င္ေရာက္သြားခဲ့ရသူေတြ ငါထြက္ခြာခဲ့ရသူေတြ
အံႀကိတ္သံ ေတာက္ခတ္သံ ရိွဳက္သံငိုသံရယ္သံေမာသံ
အားလံုး၏ ဆိတ္ၿငိမ္ရာ လမ္းခြဲတစ္ခုခု
ခ်မ္းေျမ့စြာေလ်ာက္လမ္းရေသာ လမ္းခြဲတစ္ခုခု
တစ္ေနရာရာမွာေတာ့ ရိွေနမယ္။
ငိုေႂကြးဖြယ္ရာအေၾကာင္းရိွရင္
ငိုေႂကြးမွဳတိတ္ရာ အေၾကာင္းလည္းရိွရမွာေပါ့
ပူေလာင္ေစေသာ အရာရိွရင္
ပူေလာင္မွဳၿငိမ္းေစေသာအရာလည္းရိွရမွာေပါ့
တိုက္ခတ္ေနတဲ့ေလထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြ လြင့္ပါသြားတယ္
ပါးျပင္ဟာ ေျခာက္ေသြ.က်န္ခဲ့တယ္။
++++++
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သနားဖြယ္ေတြးၿပီး
မၿပီးေသးတဲ့ အတိတ္လို. ထင္ေနေသးတာပါ
အတိတ္ဆိုတာ ခဏငယ္ေလးမွာ ေသဆံုးသြားပါၿပီ
က်န္ေနခဲ့သည္က တုန္ခါလိွဳင္းမွ်သာ
သူ.ဘာသာ တိုးတိတ္သြားတာေတာင္မွ ျပန္နားစြင့္ ေၾကကြဲခ်င္ေနေသးသူ။
ေသကြဲရွင္ကြဲ
တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေရာက္လာမွာသိရက္နဲ.
သူ.ဘက္က အမွန္တရားကိုသိရဲ့နဲ.
ကိုယ့္ဘက္က အမွန္တရားကိုပံုႀကီးခ်ဲ.
အလြမ္းကို ဇာဖြဲ.ေနတဲ့ငါ
အခု ကိုယ့္ကိုကိုယ္ လမ္းခြဲခဲ့ပါတယ္
လိပ္ျပာလံုစြာ…………
………………………………….
……………………………………………………………………..
သူငယ္ခ်င္းေလးသို. -၃
အမွန္ေျပာရရင္
မိန္းမေတြဟာ ငါ့ရဲ့ထာ၀ရရန္သူပဲ။
အႀကိမ္မ်ားစြာ မရိုးသားခဲ့ေပမယ့္
အႀကိမ္မ်ားစြာလည္း ရိုးသားခဲ့ပါတယ္
ငါ့စိတ္နဲ.ပဲ ဆိုင္တဲ့ကိစၥမွာ
နင္ကဘာကို ဘ၀င္မက်တာလဲကြယ္။
ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း
ရိုးသားျခင္းဆိုတဲ့ စကားလံုးကိုပဲ
တုတ္ေႏွာင္ ရိုက္ႏွက္စစ္ေဆးရေတာ့မယ္
တကယ္ဆို ရိုးသားျခင္းကဘာလဲ
မရိုးသားျခင္းကဘာလဲ
မင္း တကယ္ပဲ အမွန္ကိုသိပါသလား။
ေျပာင္းလဲသြားတဲ့သေဘာကို ဖံုးထားျခင္းက ရိုးသားျခင္းလား
အမွန္တရားအတိုင္းေနထိုင္ျခင္းကရိုးသားျခင္းလား
မင္းနည္းနည္းေလးေတ့ာ ခြဲျခားေတြးပါ
ခဏတာတို.ရဲ့ အစိတ္အပိုင္းေတြမွာ
ေျပာင္းလဲမွဳမ်ားစြာက
တရိပ္ရိပ္တျဖတ္ျဖတ္
တရစပ္ တုန္ခါေနၾကတယ္။
ေျပာင္းလဲမွဳအရိွတရားကို
မ်က္ကြယ္ေအာင္ဇြတ္ျပဳထားလို.
ငါရိုးသားပါတယ္လို. နင့္ကိုေျပာရမွာလား
အမွန္တရားတစ္ခုဟာ
နင္သတိမျပဳမိရင္ေတာင္မွ
သူ.သဘာ၀အတိုင္း
အရိုင္းဆန္ဆန္ ရုန္းကန္လွပေနမွာပဲေလ။
နင္ကိုတေျမ.ေျမ.ေငးေနတဲ့ အခ်ိန္
သူငယ္ခ်င္းနွလံုးအိမ္မွာ ဘယ္ရိုးသားမွဳက ဘယ္ရာႏွဳန္း
ဘယ္မရိုးသားမွဳက ဘယ္ရာနွဳန္းဆိုတာမ်ိဳး
ငါအခ်ိဳးခ်မၾကည့္ဖူးပါဘူး
နင္ကလည္း ရိုးသားတဲ့ငါ မရိုးသားတဲ့ငါ
ဘယ္ငါနဲ.စကားဆိုတယ္ဆိုတာမ်ိဳး
(ရိုးရိုးသားသားေျဖရင္)
စိတ္ထဲမွာ ျမင္ခဲ့ဘူးလို.လား။
လူတစ္ေယာက္မွာ အပိုင္းမ်ားစြာရိွလိမ့္မယ္
စိတ္တစ္ခုမွာ အစမ်ားစြာ ရိွေနမယ္
အလ်ားလိုက္ခဏတာမ်ားစြာမွာ
ေဒါင္လိုက္ အေတြးစမ်ားစြာမွာ
ဘ၀ရဲ့ အကန္.မ်ားစြာမွာ
ခဏရဲ့ အတန္.မ်ားစြာမွာ
မတူတဲ့ သေဘာတရားေတြျပည့္လွ်ံေနတယ္
သူငယ္ခ်င္းေလးသိပါသလား။
သူငယ္ခ်င္းအၾကည့္ သူငယ္ခ်င္းအၿပံဳးမွာ
ရွက္ရြ.ံျခင္းေလးဖံုးေနတာက
ငါ့ကိုယ္ငါ ဆံုးမရခက္ေအာင္လွလိုက္တာ
ဘ၀မွာ တခါေလာက္ မရိုးသားျခင္းရဲ့ အရသာ
မင္းႀကံဳဘူးေစခ်င္လိုက္တာေလ။
ငါတို.ဟာသူငယ္ခ်င္းေတြေလ
ငါတို.ဟာေမာင္ႏွမေတြ လို.နင္ေျပာေျပာေနေတာ့
နင့္ကိုငါမရိုးသားဘူးလို. မစြတ္စြဲမိပါလား
မိုးႀကိဳးပစ္ရာကိုလက္ဖ၀ါးနဲ.ကာတာမဟုတ္ဘူး
မိုးႀကိဳးမပစ္ပဲနဲ. နင့္လက္ဖ၀ါးေလးကာေတာ့
နင့္ရင္ထဲကမိုးၿခိမ္းသံကို ငါၾကားရတယ္
နင္တကယ္ရိုးသားပါသလား။
သက္တံ့ကေကာင္းကင္မွာရိွေနတာမဟုတ္ဘူးေလ
အခိုက္အတန္.ခဏေလးမွာ
မိုးေလးကလည္းရြာမွ
ေနျခည္ေလးလည္းျဖာမွ
ငါ့ရင္ထဲမွာ ကဗ်ာေတြရြာေနတာကို
နင့္မ်က္၀န္းေလးလင္းျဖာၾကည့္မွ
သက္တံ့ေရာင္စံု “တစ္စံုတရာ” ကိုနင္ေတြ.ရမွာ။
အခုေတာ့ နင္က တစ္ဘက္သတ္ပိတ္ပင္ၾကည့္ေတြနဲ.
ငါ့အသိကို ခ်ဳပ္ထိန္းေနေတာ့
ငါကိုငါျပန္စိမ္းၿပီး
မေျပာျဖစ္တဲ့စကားေတြျပန္သိမ္းေနရတာ
ငါ့ကိုယ္ငါ မုန္းလွပါၿပီ။
ဒီအရပ္မွာဒီဇာတ္ပဲကေနက်လား
နင့္ အၿပံဳးကို နဲနဲေလးရိုးသားေပးပါ
တကယ္တမ္းမရိုးသားတာဘယ္သူပါလဲ
အမွန္တရားနဲ. ခံစားခ်က္အတိုင္းေနထိုင္ျခင္း“စံ”နဲ.ဆိုရင္
နင္နည္းနည္းေလးျမင္စမ္းပါ။
သူငယ္ခ်င္းဘ၀ကို ေသစာရွင္စာေလးပဲတတ္တာပါ
ပါေမာကၡခ်ဳပ္ေလာက္ကၽြမ္းက်င္သူကို
စကားနာမထိုးထိုက္ပါဘူး
စကားနာကလည္း ရင္နာတာေလာက္မဆိုးပါဘူး
နည္းနည္းေလးေတာ့ရူးတတ္တယ္
ဒါေပမယ့္
ရူးေနမွန္းလည္းသိတယ္။
အမွန္ေျပာရရင္
မိန္းမေတြဟာ ငါ့ရဲ့ထာ၀ရရန္သူပဲ
ၿပီးေတာ့ ခုထက္ထိလည္း
ရန္သူကို ငါခ်စ္ေနတုန္းပဲ။ ။
မိန္းမေတြဟာ ငါ့ရဲ့ထာ၀ရရန္သူပဲ။
အႀကိမ္မ်ားစြာ မရိုးသားခဲ့ေပမယ့္
အႀကိမ္မ်ားစြာလည္း ရိုးသားခဲ့ပါတယ္
ငါ့စိတ္နဲ.ပဲ ဆိုင္တဲ့ကိစၥမွာ
နင္ကဘာကို ဘ၀င္မက်တာလဲကြယ္။
ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း
ရိုးသားျခင္းဆိုတဲ့ စကားလံုးကိုပဲ
တုတ္ေႏွာင္ ရိုက္ႏွက္စစ္ေဆးရေတာ့မယ္
တကယ္ဆို ရိုးသားျခင္းကဘာလဲ
မရိုးသားျခင္းကဘာလဲ
မင္း တကယ္ပဲ အမွန္ကိုသိပါသလား။
ေျပာင္းလဲသြားတဲ့သေဘာကို ဖံုးထားျခင္းက ရိုးသားျခင္းလား
အမွန္တရားအတိုင္းေနထိုင္ျခင္းကရိုးသားျခင္းလား
မင္းနည္းနည္းေလးေတ့ာ ခြဲျခားေတြးပါ
ခဏတာတို.ရဲ့ အစိတ္အပိုင္းေတြမွာ
ေျပာင္းလဲမွဳမ်ားစြာက
တရိပ္ရိပ္တျဖတ္ျဖတ္
တရစပ္ တုန္ခါေနၾကတယ္။
ေျပာင္းလဲမွဳအရိွတရားကို
မ်က္ကြယ္ေအာင္ဇြတ္ျပဳထားလို.
ငါရိုးသားပါတယ္လို. နင့္ကိုေျပာရမွာလား
အမွန္တရားတစ္ခုဟာ
နင္သတိမျပဳမိရင္ေတာင္မွ
သူ.သဘာ၀အတိုင္း
အရိုင္းဆန္ဆန္ ရုန္းကန္လွပေနမွာပဲေလ။
နင္ကိုတေျမ.ေျမ.ေငးေနတဲ့ အခ်ိန္
သူငယ္ခ်င္းနွလံုးအိမ္မွာ ဘယ္ရိုးသားမွဳက ဘယ္ရာႏွဳန္း
ဘယ္မရိုးသားမွဳက ဘယ္ရာနွဳန္းဆိုတာမ်ိဳး
ငါအခ်ိဳးခ်မၾကည့္ဖူးပါဘူး
နင္ကလည္း ရိုးသားတဲ့ငါ မရိုးသားတဲ့ငါ
ဘယ္ငါနဲ.စကားဆိုတယ္ဆိုတာမ်ိဳး
(ရိုးရိုးသားသားေျဖရင္)
စိတ္ထဲမွာ ျမင္ခဲ့ဘူးလို.လား။
လူတစ္ေယာက္မွာ အပိုင္းမ်ားစြာရိွလိမ့္မယ္
စိတ္တစ္ခုမွာ အစမ်ားစြာ ရိွေနမယ္
အလ်ားလိုက္ခဏတာမ်ားစြာမွာ
ေဒါင္လိုက္ အေတြးစမ်ားစြာမွာ
ဘ၀ရဲ့ အကန္.မ်ားစြာမွာ
ခဏရဲ့ အတန္.မ်ားစြာမွာ
မတူတဲ့ သေဘာတရားေတြျပည့္လွ်ံေနတယ္
သူငယ္ခ်င္းေလးသိပါသလား။
သူငယ္ခ်င္းအၾကည့္ သူငယ္ခ်င္းအၿပံဳးမွာ
ရွက္ရြ.ံျခင္းေလးဖံုးေနတာက
ငါ့ကိုယ္ငါ ဆံုးမရခက္ေအာင္လွလိုက္တာ
ဘ၀မွာ တခါေလာက္ မရိုးသားျခင္းရဲ့ အရသာ
မင္းႀကံဳဘူးေစခ်င္လိုက္တာေလ။
ငါတို.ဟာသူငယ္ခ်င္းေတြေလ
ငါတို.ဟာေမာင္ႏွမေတြ လို.နင္ေျပာေျပာေနေတာ့
နင့္ကိုငါမရိုးသားဘူးလို. မစြတ္စြဲမိပါလား
မိုးႀကိဳးပစ္ရာကိုလက္ဖ၀ါးနဲ.ကာတာမဟုတ္ဘူး
မိုးႀကိဳးမပစ္ပဲနဲ. နင့္လက္ဖ၀ါးေလးကာေတာ့
နင့္ရင္ထဲကမိုးၿခိမ္းသံကို ငါၾကားရတယ္
နင္တကယ္ရိုးသားပါသလား။
သက္တံ့ကေကာင္းကင္မွာရိွေနတာမဟုတ္ဘူးေလ
အခိုက္အတန္.ခဏေလးမွာ
မိုးေလးကလည္းရြာမွ
ေနျခည္ေလးလည္းျဖာမွ
ငါ့ရင္ထဲမွာ ကဗ်ာေတြရြာေနတာကို
နင့္မ်က္၀န္းေလးလင္းျဖာၾကည့္မွ
သက္တံ့ေရာင္စံု “တစ္စံုတရာ” ကိုနင္ေတြ.ရမွာ။
အခုေတာ့ နင္က တစ္ဘက္သတ္ပိတ္ပင္ၾကည့္ေတြနဲ.
ငါ့အသိကို ခ်ဳပ္ထိန္းေနေတာ့
ငါကိုငါျပန္စိမ္းၿပီး
မေျပာျဖစ္တဲ့စကားေတြျပန္သိမ္းေနရတာ
ငါ့ကိုယ္ငါ မုန္းလွပါၿပီ။
ဒီအရပ္မွာဒီဇာတ္ပဲကေနက်လား
နင့္ အၿပံဳးကို နဲနဲေလးရိုးသားေပးပါ
တကယ္တမ္းမရိုးသားတာဘယ္သူပါလဲ
အမွန္တရားနဲ. ခံစားခ်က္အတိုင္းေနထိုင္ျခင္း“စံ”နဲ.ဆိုရင္
နင္နည္းနည္းေလးျမင္စမ္းပါ။
သူငယ္ခ်င္းဘ၀ကို ေသစာရွင္စာေလးပဲတတ္တာပါ
ပါေမာကၡခ်ဳပ္ေလာက္ကၽြမ္းက်င္သူကို
စကားနာမထိုးထိုက္ပါဘူး
စကားနာကလည္း ရင္နာတာေလာက္မဆိုးပါဘူး
နည္းနည္းေလးေတာ့ရူးတတ္တယ္
ဒါေပမယ့္
ရူးေနမွန္းလည္းသိတယ္။
အမွန္ေျပာရရင္
မိန္းမေတြဟာ ငါ့ရဲ့ထာ၀ရရန္သူပဲ
ၿပီးေတာ့ ခုထက္ထိလည္း
ရန္သူကို ငါခ်စ္ေနတုန္းပဲ။ ။
Thursday, November 24, 2011
အိတ္ေပါက္သူမ်ား
ဖားေတြ အမ်ားႀကီးေကာက္ခဲ့ၾကတဲ့
အိတ္ေပါက္ေတြအေၾကာင္း………..
+++++++++
မေဟာသဓာလို
နတ္ေဆးကိုင္ၿပီး ေမြးခဲ့လည္းအေကာင္းသား
ခုေတာ့တို.ဘ၀က
ကံၾကမၼာဓားခုတ္ရာထဲမွာ
လိုလိုခ်င္ခ်င္ လက္လွ်ိဳခဲ့ၾကသူေတြ။
ေရာဂါျဖစ္ေစေသာ အေၾကာင္းတရားေတြက
ကံ၊စိတ္၊ဥတု၊အာဟာရ
ေရာဂါေပ်ာက္ေစေသာ အေၾကာင္းတရားက
ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္တည္းဆိုရင္
တရားမွ်တမွဳ ရိွပါ့မလား
တကယ္ေတာ့ ဆရာ၀န္ဆိုတာ
အေၾကာင္းေလးပါးကို ျပဳျပင္ေပးသူမွ်သာ။
အပ်က္ကို ျပင္သူေတြထဲမွာ
တို.က နာက်င္မွဳ အပိုဆံုးပါ
၀ယ္လို.လဲလို.မရတဲ့ ဇီ၀ရုပ္ျဖစ္ပ်က္ျခင္းေတြ
ပုဂၢိဳလ္ခင္မွ တရားမင္တယ္……….တဲ့
ယံုၾကည္မွဳက ေဆးတစ္ပါးဆိုတာကို ေမ့လိုက္ၾကၿပီထင္ရဲ့။
ျမားေတြလိုခ်ိန္ထားတဲ့မ်က္လံုးေတြေအာက္မွာ
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မွဳက တစ္၀က္သာသာ
ေစတနာကိုစစ္ကူေတာင္းထားတာေတာင္
ေဖာက္ျပန္ၿပီးသား ခႏၶာႀကီးက ျပန္ေကာင္းမလာရင္
သဲထဲေရသြန္ ဂရုစိုက္မွဳေတြကို
ငါတို. အမွ်ေ၀လိုက္ရံုပါပဲ။
ဗ်ာတိနဲ.မရဏၾကားမွာ
ခ်ိနဲ.စြာ ရုန္းကန္သူမ်ားကို ကူညီေပးေနရင္း
ေသမင္းကိုစစ္ခင္းေပးၾကေသာဆရာ၀န္ေတြ
ေငြအတြက္သက္သက္ပဲလို. ထင္ရက္လာၾကတဲ့အခါ
ရင္နာရံုကလြဲလို.
တံု.ျပန္စရာမရိွခဲ့ၾကပါ။
+++++++++
'ငါဘုရားကို ျပဳစုမည့္အစား
သူနာကိုျပဳစုၾကေလာ့။'
ေ၀ဒနာသည္ကို လက္ပိုက္ၾကည့္ေနနိုင္ေလာက္ေအာင္
ငါတို.မရိုင္းစိုင္းခဲ့ဘူး
ကုိယ့္ဒုကၡကိုယ္ရွာရေအာင္လည္း
ငါတို. မရဲ၀ံ့ျပန္ဘူး
ဒီအစြန္းတို.ၾကားက မွ်ေျခေနရာ
ငါတို.ကိုရွာေပးပါဆိုရင္
ယံုၾကည္မွဳေလး အားေဆးတိုက္ပါ။
လက္ညိဳးထိုးၾကတဲ့သူေတြ
လက္ညိဳးအထိုးခံၾကတဲ့သူေတြ
တိုင္းျပည္အတြက္ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေျပာၾကတဲ့သူေတြ
တိုင္းျပည္အတြက္ ေသးေသးမႊားမႊားလုပ္ၾကတဲ့သူေတြ
ငိုခ်င္ရက္ကိုမ်ား
ငါတို.လက္တို.မိခဲ့သလား
သမုတိအတြက္
င၀က္က ဒဏ္ခံ
အထက္ကအတန္တန္ကို
ေရႊနန္းစံမသိမ်ား ျဖစ္ခဲ့ေလသလား
ေရႊဆီးျဖဴ သေဘာမွာပဲ
စေကာနဲ.အလွိမ့္ခံေနရပါတယ္ေလ။
တိုင္းျပည္အတြက္ဆိုတဲ့စကားလံုးေအာက္
ဇာတ္နာေအာင္လုပ္တဲ့ သတင္းေတြေအာက္
ငါတို.ဘယ္ႏွစ္ေယာက္စေတးရဦးမွာလဲ
အဆံုးအရွံဳးမရိွတဲ့ တိုက္ပြဲဆိုတာရိွသလား
ငါတို.လက္ေတြ လူသတ္ခဲ့ဘူးလို.လား
ငါတို.လက္ေတြ မတရားမွဳျပဳခဲ့ဘူးလို.လား
တကယ္ေတာ့ ငါတို.ေနရာဟာ ေျမနိမ့္ေဒသ
ခင္ဗ်ားတို. လွံေတြ 'သ' ၾကပါေတာ့။
+++++++++
တကယ္ေတာ့ရိုးရိုးေလးပါ
ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္ လုပ္ၾကျခင္းသာ
ကိုယ့္တာကို လံုေစခ်င္တဲ့အခါ
တိုက္ခိုက္မွဳဟာ အားေလ်ာ့သြားတတ္ပါရဲ့
တို.က ရန္သူမဟုတ္သူေတြကိုမတိုက္ခိုက္ခဲ့ပါ
ရန္သူအစစ္က ေရာဂါေ၀ဒနာ။
စစ္ပြဲတစ္ပြဲမွာ ၾကားလူကို ဂရုမစိုက္မိတဲ့အခါက်
ၾကားလူက ရန္သူဘက္ကို ပါတတ္တယ္
တို.အျဖစ္က စစ္ေအာင္ခ်င္လို.ရွံဳးခဲ့ရတာမ်ိဳး
တို.အရွံဳးကလည္း ႏွစ္ထပ္တိုး အရွံဳးမ်ိဳး
ငါတို. တေတြ ရွံဳးခဲ့ၾကပါတယ္။
ေလထဲမွာရမ္းလိုက္တဲ့၀ါးလံုးရွည္ေတြကို
ငါတို. သစၥာနဲ.ပဲကာၾကပါစို.
ငါတို.မွန္ကန္မွဳကိုပဲငါတို.ရွာၾကပါစို.
အျမင္မွားေတြကို
ငါတို. အလုပ္မွန္ေတြနဲ.ပဲ ရွင္းၾကပါစို.
ဥသွ်စ္သီး ႏွစ္လံုးထုသလို
အခ်င္းခ်င္းထုေခ်ၾကတဲ့အခါ
တိုးတက္ေရးက 'နာ'တယ္
ငါတို.အိတ္ေတြကို ဖာေထးၾကရေအာင္ပါ။
ရိုင္းစိုင္းတဲ့ အႀကံအဖန္နဲ. ငါတို. မယုတ္ခဲ့ဘူး
သမိုင္းရဲ့ တရားခံဟာ ငါတို.မဟုတ္ခဲ့ဘူး
ႀကိဳးမရွဳပ္တဲ့အရုပ္ကို
လက္ခုတ္မတီးခ်င္ေန
တံေတြးနဲ.မေထြးေလနဲ.။
အသက္ကိုတန္ရာတန္ေၾကးမျဖတ္သူမ်ားက
ေငြမက္သူမ်ားလို.စြပ္စြဲတဲ့အခါ
ဘယ္သင္းက တန္ဖိုးလဲ ေမးခ်င္မိတယ္
မေမးျဖစ္ခဲ့ၾကပါဘူး။
အသက္ကို တန္ဖိုးမျဖတ္ခ်င္ရင္
ေစတနာကိုတန္ဖိုးျဖတ္လွည့္ၾကပါ
စက္ခလုပ္နွိပ္မ်က္ႏွာ
ခင္ဗ်ားတို.ရွာေနတယ္ဆိုရင္ေပါ့
နည္းနည္းေတာ့လြဲေနခဲ့ၿပီ။
++++++++
ဒါပါပဲေလ
သမိုင္းတြင္ေအာင္နိုင္ငံေရးလည္းမလုပ္ခဲ့ၾကပါဘူး
တိုင္းျပည္ကိုလည္းမကယ္တင္ခဲ့ၾကပါဘူး
တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းရဲ့ေ၀ဒနာကို
တတ္စြမ္းသမွ် ေဖးကူေနသူမ်ားဟာ
ေျမနိမ့္ေဒသမွ အိတ္ေပါက္မ်ားျဖစ္ေနတယ္
ဖားေကာက္ဖို. ကူညီပါ။ ။
အိတ္ေပါက္ေတြအေၾကာင္း………..
+++++++++
မေဟာသဓာလို
နတ္ေဆးကိုင္ၿပီး ေမြးခဲ့လည္းအေကာင္းသား
ခုေတာ့တို.ဘ၀က
ကံၾကမၼာဓားခုတ္ရာထဲမွာ
လိုလိုခ်င္ခ်င္ လက္လွ်ိဳခဲ့ၾကသူေတြ။
ေရာဂါျဖစ္ေစေသာ အေၾကာင္းတရားေတြက
ကံ၊စိတ္၊ဥတု၊အာဟာရ
ေရာဂါေပ်ာက္ေစေသာ အေၾကာင္းတရားက
ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္တည္းဆိုရင္
တရားမွ်တမွဳ ရိွပါ့မလား
တကယ္ေတာ့ ဆရာ၀န္ဆိုတာ
အေၾကာင္းေလးပါးကို ျပဳျပင္ေပးသူမွ်သာ။
အပ်က္ကို ျပင္သူေတြထဲမွာ
တို.က နာက်င္မွဳ အပိုဆံုးပါ
၀ယ္လို.လဲလို.မရတဲ့ ဇီ၀ရုပ္ျဖစ္ပ်က္ျခင္းေတြ
ပုဂၢိဳလ္ခင္မွ တရားမင္တယ္……….တဲ့
ယံုၾကည္မွဳက ေဆးတစ္ပါးဆိုတာကို ေမ့လိုက္ၾကၿပီထင္ရဲ့။
ျမားေတြလိုခ်ိန္ထားတဲ့မ်က္လံုးေတြေအာက္မွာ
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မွဳက တစ္၀က္သာသာ
ေစတနာကိုစစ္ကူေတာင္းထားတာေတာင္
ေဖာက္ျပန္ၿပီးသား ခႏၶာႀကီးက ျပန္ေကာင္းမလာရင္
သဲထဲေရသြန္ ဂရုစိုက္မွဳေတြကို
ငါတို. အမွ်ေ၀လိုက္ရံုပါပဲ။
ဗ်ာတိနဲ.မရဏၾကားမွာ
ခ်ိနဲ.စြာ ရုန္းကန္သူမ်ားကို ကူညီေပးေနရင္း
ေသမင္းကိုစစ္ခင္းေပးၾကေသာဆရာ၀န္ေတြ
ေငြအတြက္သက္သက္ပဲလို. ထင္ရက္လာၾကတဲ့အခါ
ရင္နာရံုကလြဲလို.
တံု.ျပန္စရာမရိွခဲ့ၾကပါ။
+++++++++
'ငါဘုရားကို ျပဳစုမည့္အစား
သူနာကိုျပဳစုၾကေလာ့။'
ေ၀ဒနာသည္ကို လက္ပိုက္ၾကည့္ေနနိုင္ေလာက္ေအာင္
ငါတို.မရိုင္းစိုင္းခဲ့ဘူး
ကုိယ့္ဒုကၡကိုယ္ရွာရေအာင္လည္း
ငါတို. မရဲ၀ံ့ျပန္ဘူး
ဒီအစြန္းတို.ၾကားက မွ်ေျခေနရာ
ငါတို.ကိုရွာေပးပါဆိုရင္
ယံုၾကည္မွဳေလး အားေဆးတိုက္ပါ။
လက္ညိဳးထိုးၾကတဲ့သူေတြ
လက္ညိဳးအထိုးခံၾကတဲ့သူေတြ
တိုင္းျပည္အတြက္ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေျပာၾကတဲ့သူေတြ
တိုင္းျပည္အတြက္ ေသးေသးမႊားမႊားလုပ္ၾကတဲ့သူေတြ
ငိုခ်င္ရက္ကိုမ်ား
ငါတို.လက္တို.မိခဲ့သလား
သမုတိအတြက္
င၀က္က ဒဏ္ခံ
အထက္ကအတန္တန္ကို
ေရႊနန္းစံမသိမ်ား ျဖစ္ခဲ့ေလသလား
ေရႊဆီးျဖဴ သေဘာမွာပဲ
စေကာနဲ.အလွိမ့္ခံေနရပါတယ္ေလ။
တိုင္းျပည္အတြက္ဆိုတဲ့စကားလံုးေအာက္
ဇာတ္နာေအာင္လုပ္တဲ့ သတင္းေတြေအာက္
ငါတို.ဘယ္ႏွစ္ေယာက္စေတးရဦးမွာလဲ
အဆံုးအရွံဳးမရိွတဲ့ တိုက္ပြဲဆိုတာရိွသလား
ငါတို.လက္ေတြ လူသတ္ခဲ့ဘူးလို.လား
ငါတို.လက္ေတြ မတရားမွဳျပဳခဲ့ဘူးလို.လား
တကယ္ေတာ့ ငါတို.ေနရာဟာ ေျမနိမ့္ေဒသ
ခင္ဗ်ားတို. လွံေတြ 'သ' ၾကပါေတာ့။
+++++++++
တကယ္ေတာ့ရိုးရိုးေလးပါ
ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္ လုပ္ၾကျခင္းသာ
ကိုယ့္တာကို လံုေစခ်င္တဲ့အခါ
တိုက္ခိုက္မွဳဟာ အားေလ်ာ့သြားတတ္ပါရဲ့
တို.က ရန္သူမဟုတ္သူေတြကိုမတိုက္ခိုက္ခဲ့ပါ
ရန္သူအစစ္က ေရာဂါေ၀ဒနာ။
စစ္ပြဲတစ္ပြဲမွာ ၾကားလူကို ဂရုမစိုက္မိတဲ့အခါက်
ၾကားလူက ရန္သူဘက္ကို ပါတတ္တယ္
တို.အျဖစ္က စစ္ေအာင္ခ်င္လို.ရွံဳးခဲ့ရတာမ်ိဳး
တို.အရွံဳးကလည္း ႏွစ္ထပ္တိုး အရွံဳးမ်ိဳး
ငါတို. တေတြ ရွံဳးခဲ့ၾကပါတယ္။
ေလထဲမွာရမ္းလိုက္တဲ့၀ါးလံုးရွည္ေတြကို
ငါတို. သစၥာနဲ.ပဲကာၾကပါစို.
ငါတို.မွန္ကန္မွဳကိုပဲငါတို.ရွာၾကပါစို.
အျမင္မွားေတြကို
ငါတို. အလုပ္မွန္ေတြနဲ.ပဲ ရွင္းၾကပါစို.
ဥသွ်စ္သီး ႏွစ္လံုးထုသလို
အခ်င္းခ်င္းထုေခ်ၾကတဲ့အခါ
တိုးတက္ေရးက 'နာ'တယ္
ငါတို.အိတ္ေတြကို ဖာေထးၾကရေအာင္ပါ။
ရိုင္းစိုင္းတဲ့ အႀကံအဖန္နဲ. ငါတို. မယုတ္ခဲ့ဘူး
သမိုင္းရဲ့ တရားခံဟာ ငါတို.မဟုတ္ခဲ့ဘူး
ႀကိဳးမရွဳပ္တဲ့အရုပ္ကို
လက္ခုတ္မတီးခ်င္ေန
တံေတြးနဲ.မေထြးေလနဲ.။
အသက္ကိုတန္ရာတန္ေၾကးမျဖတ္သူမ်ားက
ေငြမက္သူမ်ားလို.စြပ္စြဲတဲ့အခါ
ဘယ္သင္းက တန္ဖိုးလဲ ေမးခ်င္မိတယ္
မေမးျဖစ္ခဲ့ၾကပါဘူး။
အသက္ကို တန္ဖိုးမျဖတ္ခ်င္ရင္
ေစတနာကိုတန္ဖိုးျဖတ္လွည့္ၾကပါ
စက္ခလုပ္နွိပ္မ်က္ႏွာ
ခင္ဗ်ားတို.ရွာေနတယ္ဆိုရင္ေပါ့
နည္းနည္းေတာ့လြဲေနခဲ့ၿပီ။
++++++++
ဒါပါပဲေလ
သမိုင္းတြင္ေအာင္နိုင္ငံေရးလည္းမလုပ္ခဲ့ၾကပါဘူး
တိုင္းျပည္ကိုလည္းမကယ္တင္ခဲ့ၾကပါဘူး
တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းရဲ့ေ၀ဒနာကို
တတ္စြမ္းသမွ် ေဖးကူေနသူမ်ားဟာ
ေျမနိမ့္ေဒသမွ အိတ္ေပါက္မ်ားျဖစ္ေနတယ္
ဖားေကာက္ဖို. ကူညီပါ။ ။
Monday, October 11, 2010
အေနာ္မာ ခရီးသည္
ညကေမွာင္တာမဟုတ္ဘူး
ေလာက ကေမွာင္ေနတာ
ျမစ္ေရျပင္က လဲ့လဲ့ေလးလင္းေနတယ္
ျမစ္ကလင္းတာေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့ေလ
ဟိုးအျမင့္တစ္ေနရာက
လင္းလက္မွဳတစ္ခုခုရဲ.ေရာင္ျပန္ေပါ့။
တလက္လက္လင္းေနတဲ့ၾကယ္ေလးေတြဆီကလား
ညနက္နက္ဆီက ေရာင္နီဦးသန္းတာလား
ရင္တြင္းကပဲလင္းေနတာလား
မသိမွဳတစ္ခုခုဆိုေပမယ့္
အလင္းေတာ့ရိွေနတာ ေသခ်ာပါတယ္။
ခရီးသည္တစ္ေယာက္လာေနတယ္အေနာ္မာ
ဟိုး……..တစ္ဖက္ကမ္းကိုကူးဖို.ေပါ့
သူမသိတာ တစ္ခုခုရွာဖို.ေပါ့။
တိတ္ဆိတ္ျခင္းက
ျမစ္တစ္ဖက္မွာျဖာက်ေနတယ္
ေနာက္ေက်ာမွာ ပူေလာင္ေသာဆီမီးေတြ
ပူေလာင္ေသာ သံေယာဇဥ္ေတြ
က်န္ခဲ့ၿပီ။
ထြက္ခြာသူ ဟာျပန္လာမွာပါ
အမွန္တရားတစ္ခုကိုပိုက္လို. ျပန္လာမွာ
ေအးခ်မ္းမွဳတစ္ခုကိုမွ်ေ၀မွာပါ
တစ္ေယာက္ေယာက္ထက္
ေလာကကိုခ်စ္တာက ပိုျမင့္ျမတ္တယ္မဟုတ္လား။
ေသာကဆင္းရဲဟာ တို.ကိုယ္တြင္းမွာဖန္ဆင္းတာ
အလွအပဟာတို.ကိုယ္တြင္းမွာဖန္ဆင္းတာ
တပ္မက္ျခင္းဟာလည္း တို.ကိုယ္တြင္းမွာဖန္ဆင္းတာ
အမွန္တရားကေတာ့ တို.ဖန္ဆင္းတာမဟုတ္ဘူး
တို.ကိုယ္တြင္းမွာရိွေနတာ။
ေၾကကြဲျခင္းရဲ့ အစဟာ
ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းမ်ားျဖစ္ေနခဲ့မလား
ဆံုးရွံဳးခဲ့ရတာဟာ
ရယူမိခဲ့လို.မ်ားျဖစ္ေနမလား
အဆံုးတစ္ခုဟာ
အစတစ္ခုေၾကာင့္ဆိုရင္
အဘယ္သုိ.ေသာ အစေၾကာင့္
တို.ဘ၀ေတြ ေၾကကြဲရတာလဲ
အဘယ္သုိ.ေသာ အစေၾကာင့္
တို.ဘ၀ေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ရတာလဲ
မင္းသိရင္ေျဖပါအေနာ္မာ။
ဘယ္လိုတရားေတြေၾကာင့္
တို.တေတြ ေသဆံုးေနရတာလဲ
ဘယ္လိုတရားေတြေၾကာင့္
တို.တေတြ နာက်င္ေနရတာလဲ
ဘယ္လိုတရားေတြေၾကာင့္
တို.တေတြ အိုမင္းၾကရတာလဲ
ေၾကကြဲဖြယ္အဆံုးသတ္ေတြအတြက္
ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြစတင္ခဲ့ရတယ္ဆိုရင္
ဒီဘ၀ဒီဇာတ္လမ္းကိုမ“စ”ခ်င္ေတာ့ဘူး။
ပန္းပြင့္ေလးရဲ့ လွပမွဳမွာ
ပ်က္သုဥ္းျခင္းခိုေအာင္းေနတယ္
ညနက္နက္မွာ မျဖဴနိုင္ေတာ့တဲ့တိမ္ေတြ
အရိပ္အေရာင္ေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ေနတဲ့ေလာက
တိမ္ေတြနဲ.ဘာမ်ားကြာျခားပါသလဲ
ၿပိဳကြဲရမယ္ ၊ေလႏွင္ရာေရြ.ရမယ္
ရြာက်ရမယ္၊စုဖြဲ.ရမယ္
ဘ၀ဟာဒီလိုပဲ ျဖစ္ေနရမွာလား။
ဆံုးရွံဳးမွဳေတြအတြက္ ငိုေႂကြးရျခင္းမ်ား
မ်က္ရည္ေတြ သမုဒၵရာထက္မ်ားေနမလား
မႀကံဳခ်င္လို.ေရာရခဲ့ၾကပါသလား
မ်က္ရည္သုတ္ေသာလက္ထက္
မ်က္ရည္မက်ေစေသာစိတ္ကိုေပးနိုင္ေသာသူျဖစ္လိုတယ္။
ငါတို.ရဲ့ အရိုးအေၾကာေတြတိုင္းဟာ
စကၠန္.နဲ.အမွ်ၿပိဳက်ေနတယ္
ဒုကၡကို တို.မေရြးခ်ယ္ခဲ့ၾကပါဘူး
ဒုကၡက တို.ကိုေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္
အလံုးစံုေသာတရားေတြ
ခ်စ္ျခင္းမုန္းျခင္းေတြ၊ လွပအက်ည္းတန္ျခင္းေတြ
ေအာင္ျမင္မွဳဆံုးရွံဳးမွဳေတြ
အားလံုးအားလံုးကို
ၿပိဳက်ပ်က္စီးမွဳလွိဳင္းေတြက တိုက္ခ်သြားမွာပါ။
ဒါေတြကိုသိရဲ့နဲ.
တည္ေဆာက္ေနၾကတဲ့မာန္မာနေတြ
တစ္ခဏသာယာမွဳအတြက္ တစ္ဘ၀လံုးနာက်င္ရျခင္းေတြ
တို.ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာမွန္ပါရဲ့လား။
စစ္သည္ဗိုလ္ပါေတြနဲ.စစ္ခင္းလို.မနိုင္တဲ့မင္းတစ္ပါး
လိွ်ဳ.၀ွက္စြာေစာင့္စားေနတယ္
အေ၀းဆီကေမ်ာက္မင္းအူသံသဲ့သဲ့ၾကားလား
တို.အခ်ိန္သတ္မွတ္လို.မရတဲ့တိုက္ပြဲမွာ
ရံွဳးမွာလည္းေသခ်ာတယ္
တို.ရဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြကိုသူက်ိတ္ၿပံဳးေနခဲ့တယ္။
တို.ကိုယ္တြင္းမွာေစာင့္ေနတဲ့တရားမင္းဟာ
ဘယ္အခ်ိန္မွာတိုက္ခိုက္လာမွာလဲ
ငါတို.အားေကာင္းေလ သူ.ရက္စက္မွဳကျပင္းထန္ေလပါ
တို.ကိုခ်ည္ထားတဲ့သံေယာဇဥ္ေတြ
တို.ေမြးျမဴထားတဲ့ အတၱစစ္သည္ေတြအတြက္
သူကပိုၿပီးေတာ့ တံု.ျပန္တတ္တယ္။
“ရွင္ေသမင္း
လူခ်င္းငယ္တဲ့မတူပါ”
ၾကားလိုက္ပါစ
အေ၀းဆီကညည္းညဴသံေတြ
ေျခာက္ျခားဖြယ္ ငိုေႂကြးသံေတြ
ေသြးပ်က္ဖြယ္ကာလအတြက္
ငါတို.ဘာသာ
အထပ္ထပ္စုထားခဲ့တဲ့ေႏွာင္တြယ္ျခင္းေတြပါလား
ဒီမရဏေတးကိုထပ္မၾကားခ်င္လည္းၾကားေနရမွာပဲ။
တို.ကလည္းတို.ပါ
ေသျခင္းကိုေၾကာက္တတ္တယ္
အခ်ိန္မေရြးေသတတ္တာကိုမျမင္ၾကဘူး
နာျခင္းကိုေၾကာက္တတ္တယ္
အၿမဲနာက်င္ေနရတဲ့ဘ၀ကိုမျမင္ၾကဘူး
ခြဲခြာျခင္းကိုတားခ်င္တယ္
တားဆီးမရတာကိုမွလြန္ဆန္ခ်င္ၾကတယ္
မိုးႀကိဳးကိုလက္ဖ၀ါးနဲ.ကာမိသလိုပါလား။
တို.လုပ္ရမွာက
သစ္သားေတြကိုမီးရိွဳ.ဖို.မဟုတ္ပါဘူး
အိမ္ေဆာက္တဲ့လက္သမားဆရာကို ရွာေဖြဖို.ပါ
ပ်ိဳးပင္ေတြကိုေျမလွန္ဖို.မလိုပါဘူး
စိုက္ပ်ိဳးသူလယ္သမားကိုရွာဖို.ပါ
ဒီအိမ္ဒီလယ္ကိုမတြယ္တာမွပဲ
ဒီေနရာကငိုေႂကြးျခင္းကိုလြန္နိုင္လိမ့္မယ္။
ေၾကာက္ရြံ.မွဳေတြအဆံုးမွာ
ေၾကာက္ရြံ.ဖြယ္မရိွေသာတစ္ေနရာရိွရမယ္
ငိုေႂကြးမွဳေတြ ေနာက္မွာ
ငိုေႂကြးျခင္းမွ လြန္ေျမာက္ရာရိွရမယ္
တုန္လွဳပ္မွဳေတြ အၿပီးမွာ
တုန္လွဳပ္ျခင္း ကင္းေသာအရာကိုေတြ.ရမယ္
လူတစ္ေယာက္
အေရာက္လာေနပါၿပီ အေနာ္မာ။
ေလးနက္ေသာ ညဟာေလးနက္ေသာအေတြးကိုေပးတယ္
ေအးျမေသာေလညွင္းဟာေအးျမေသာစိတ္ကိုေပးတယ္
ခဏဆိုေပမယ့္ တစ္ဘ၀ေျခလွမ္းေတြအတြက္အားေဆးျဖစ္တယ္
ေတြ.ရိွမွဳဟာရွာေဖြမွဳရိွမွသာေရာက္လာမယ္
ခလုပ္တိုက္မိတာဟာေက်ာက္တံုးပဲ
ပတၱျမားကေတာ့ နက္ရိွဳင္းစြာတူးေဖၚမွရမယ္။
ကိုယ္တိုင္မ်က္ရည္သိမ္းဖို.တင္မကဘူး
သူမ်ားမ်က္ရည္သိမ္းဖယ္ေပးနိုင္ေသာကိုယ္ျဖစ္လိုတယ္
ကယ္တင္ျခင္းစစ္စစ္ဟာ ႏွစ္သိမ့္မွဳတင္မကဘူး
ဟိုး အရင္းအျမစ္ကစၿပီး ေအးခ်မ္းေစနိုင္သူျဖစ္လိုတယ္။
ပူေလာင္မွဳမ်ားမွခြဲခြာ
ၿငိမ္းေအးမွဳမ်ား၏ အစကိုရွာေဖြဖို.ရာ
လူတစ္ေယာက္ လာေနၿပီအေနာ္မာ
ဟိုး……တစ္ဖက္ကမ္းကိုကူးေတာ့မယ္
အလင္းရိွရာ………………….
…………………………………………..
…………………………………………………….
………………………………………………………………..
(၂၄.၉.၂၀၁၀တြင္ကြယ္လြန္သြားေသာ အစ္မ ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳသိန္းအားရည္စူးေရးဖြဲ.ပါသည္။)
ေလာက ကေမွာင္ေနတာ
ျမစ္ေရျပင္က လဲ့လဲ့ေလးလင္းေနတယ္
ျမစ္ကလင္းတာေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့ေလ
ဟိုးအျမင့္တစ္ေနရာက
လင္းလက္မွဳတစ္ခုခုရဲ.ေရာင္ျပန္ေပါ့။
တလက္လက္လင္းေနတဲ့ၾကယ္ေလးေတြဆီကလား
ညနက္နက္ဆီက ေရာင္နီဦးသန္းတာလား
ရင္တြင္းကပဲလင္းေနတာလား
မသိမွဳတစ္ခုခုဆိုေပမယ့္
အလင္းေတာ့ရိွေနတာ ေသခ်ာပါတယ္။
ခရီးသည္တစ္ေယာက္လာေနတယ္အေနာ္မာ
ဟိုး……..တစ္ဖက္ကမ္းကိုကူးဖို.ေပါ့
သူမသိတာ တစ္ခုခုရွာဖို.ေပါ့။
တိတ္ဆိတ္ျခင္းက
ျမစ္တစ္ဖက္မွာျဖာက်ေနတယ္
ေနာက္ေက်ာမွာ ပူေလာင္ေသာဆီမီးေတြ
ပူေလာင္ေသာ သံေယာဇဥ္ေတြ
က်န္ခဲ့ၿပီ။
ထြက္ခြာသူ ဟာျပန္လာမွာပါ
အမွန္တရားတစ္ခုကိုပိုက္လို. ျပန္လာမွာ
ေအးခ်မ္းမွဳတစ္ခုကိုမွ်ေ၀မွာပါ
တစ္ေယာက္ေယာက္ထက္
ေလာကကိုခ်စ္တာက ပိုျမင့္ျမတ္တယ္မဟုတ္လား။
ေသာကဆင္းရဲဟာ တို.ကိုယ္တြင္းမွာဖန္ဆင္းတာ
အလွအပဟာတို.ကိုယ္တြင္းမွာဖန္ဆင္းတာ
တပ္မက္ျခင္းဟာလည္း တို.ကိုယ္တြင္းမွာဖန္ဆင္းတာ
အမွန္တရားကေတာ့ တို.ဖန္ဆင္းတာမဟုတ္ဘူး
တို.ကိုယ္တြင္းမွာရိွေနတာ။
ေၾကကြဲျခင္းရဲ့ အစဟာ
ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းမ်ားျဖစ္ေနခဲ့မလား
ဆံုးရွံဳးခဲ့ရတာဟာ
ရယူမိခဲ့လို.မ်ားျဖစ္ေနမလား
အဆံုးတစ္ခုဟာ
အစတစ္ခုေၾကာင့္ဆိုရင္
အဘယ္သုိ.ေသာ အစေၾကာင့္
တို.ဘ၀ေတြ ေၾကကြဲရတာလဲ
အဘယ္သုိ.ေသာ အစေၾကာင့္
တို.ဘ၀ေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ရတာလဲ
မင္းသိရင္ေျဖပါအေနာ္မာ။
ဘယ္လိုတရားေတြေၾကာင့္
တို.တေတြ ေသဆံုးေနရတာလဲ
ဘယ္လိုတရားေတြေၾကာင့္
တို.တေတြ နာက်င္ေနရတာလဲ
ဘယ္လိုတရားေတြေၾကာင့္
တို.တေတြ အိုမင္းၾကရတာလဲ
ေၾကကြဲဖြယ္အဆံုးသတ္ေတြအတြက္
ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြစတင္ခဲ့ရတယ္ဆိုရင္
ဒီဘ၀ဒီဇာတ္လမ္းကိုမ“စ”ခ်င္ေတာ့ဘူး။
ပန္းပြင့္ေလးရဲ့ လွပမွဳမွာ
ပ်က္သုဥ္းျခင္းခိုေအာင္းေနတယ္
ညနက္နက္မွာ မျဖဴနိုင္ေတာ့တဲ့တိမ္ေတြ
အရိပ္အေရာင္ေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ေနတဲ့ေလာက
တိမ္ေတြနဲ.ဘာမ်ားကြာျခားပါသလဲ
ၿပိဳကြဲရမယ္ ၊ေလႏွင္ရာေရြ.ရမယ္
ရြာက်ရမယ္၊စုဖြဲ.ရမယ္
ဘ၀ဟာဒီလိုပဲ ျဖစ္ေနရမွာလား။
ဆံုးရွံဳးမွဳေတြအတြက္ ငိုေႂကြးရျခင္းမ်ား
မ်က္ရည္ေတြ သမုဒၵရာထက္မ်ားေနမလား
မႀကံဳခ်င္လို.ေရာရခဲ့ၾကပါသလား
မ်က္ရည္သုတ္ေသာလက္ထက္
မ်က္ရည္မက်ေစေသာစိတ္ကိုေပးနိုင္ေသာသူျဖစ္လိုတယ္။
ငါတို.ရဲ့ အရိုးအေၾကာေတြတိုင္းဟာ
စကၠန္.နဲ.အမွ်ၿပိဳက်ေနတယ္
ဒုကၡကို တို.မေရြးခ်ယ္ခဲ့ၾကပါဘူး
ဒုကၡက တို.ကိုေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္
အလံုးစံုေသာတရားေတြ
ခ်စ္ျခင္းမုန္းျခင္းေတြ၊ လွပအက်ည္းတန္ျခင္းေတြ
ေအာင္ျမင္မွဳဆံုးရွံဳးမွဳေတြ
အားလံုးအားလံုးကို
ၿပိဳက်ပ်က္စီးမွဳလွိဳင္းေတြက တိုက္ခ်သြားမွာပါ။
ဒါေတြကိုသိရဲ့နဲ.
တည္ေဆာက္ေနၾကတဲ့မာန္မာနေတြ
တစ္ခဏသာယာမွဳအတြက္ တစ္ဘ၀လံုးနာက်င္ရျခင္းေတြ
တို.ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာမွန္ပါရဲ့လား။
စစ္သည္ဗိုလ္ပါေတြနဲ.စစ္ခင္းလို.မနိုင္တဲ့မင္းတစ္ပါး
လိွ်ဳ.၀ွက္စြာေစာင့္စားေနတယ္
အေ၀းဆီကေမ်ာက္မင္းအူသံသဲ့သဲ့ၾကားလား
တို.အခ်ိန္သတ္မွတ္လို.မရတဲ့တိုက္ပြဲမွာ
ရံွဳးမွာလည္းေသခ်ာတယ္
တို.ရဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြကိုသူက်ိတ္ၿပံဳးေနခဲ့တယ္။
တို.ကိုယ္တြင္းမွာေစာင့္ေနတဲ့တရားမင္းဟာ
ဘယ္အခ်ိန္မွာတိုက္ခိုက္လာမွာလဲ
ငါတို.အားေကာင္းေလ သူ.ရက္စက္မွဳကျပင္းထန္ေလပါ
တို.ကိုခ်ည္ထားတဲ့သံေယာဇဥ္ေတြ
တို.ေမြးျမဴထားတဲ့ အတၱစစ္သည္ေတြအတြက္
သူကပိုၿပီးေတာ့ တံု.ျပန္တတ္တယ္။
“ရွင္ေသမင္း
လူခ်င္းငယ္တဲ့မတူပါ”
ၾကားလိုက္ပါစ
အေ၀းဆီကညည္းညဴသံေတြ
ေျခာက္ျခားဖြယ္ ငိုေႂကြးသံေတြ
ေသြးပ်က္ဖြယ္ကာလအတြက္
ငါတို.ဘာသာ
အထပ္ထပ္စုထားခဲ့တဲ့ေႏွာင္တြယ္ျခင္းေတြပါလား
ဒီမရဏေတးကိုထပ္မၾကားခ်င္လည္းၾကားေနရမွာပဲ။
တို.ကလည္းတို.ပါ
ေသျခင္းကိုေၾကာက္တတ္တယ္
အခ်ိန္မေရြးေသတတ္တာကိုမျမင္ၾကဘူး
နာျခင္းကိုေၾကာက္တတ္တယ္
အၿမဲနာက်င္ေနရတဲ့ဘ၀ကိုမျမင္ၾကဘူး
ခြဲခြာျခင္းကိုတားခ်င္တယ္
တားဆီးမရတာကိုမွလြန္ဆန္ခ်င္ၾကတယ္
မိုးႀကိဳးကိုလက္ဖ၀ါးနဲ.ကာမိသလိုပါလား။
တို.လုပ္ရမွာက
သစ္သားေတြကိုမီးရိွဳ.ဖို.မဟုတ္ပါဘူး
အိမ္ေဆာက္တဲ့လက္သမားဆရာကို ရွာေဖြဖို.ပါ
ပ်ိဳးပင္ေတြကိုေျမလွန္ဖို.မလိုပါဘူး
စိုက္ပ်ိဳးသူလယ္သမားကိုရွာဖို.ပါ
ဒီအိမ္ဒီလယ္ကိုမတြယ္တာမွပဲ
ဒီေနရာကငိုေႂကြးျခင္းကိုလြန္နိုင္လိမ့္မယ္။
ေၾကာက္ရြံ.မွဳေတြအဆံုးမွာ
ေၾကာက္ရြံ.ဖြယ္မရိွေသာတစ္ေနရာရိွရမယ္
ငိုေႂကြးမွဳေတြ ေနာက္မွာ
ငိုေႂကြးျခင္းမွ လြန္ေျမာက္ရာရိွရမယ္
တုန္လွဳပ္မွဳေတြ အၿပီးမွာ
တုန္လွဳပ္ျခင္း ကင္းေသာအရာကိုေတြ.ရမယ္
လူတစ္ေယာက္
အေရာက္လာေနပါၿပီ အေနာ္မာ။
ေလးနက္ေသာ ညဟာေလးနက္ေသာအေတြးကိုေပးတယ္
ေအးျမေသာေလညွင္းဟာေအးျမေသာစိတ္ကိုေပးတယ္
ခဏဆိုေပမယ့္ တစ္ဘ၀ေျခလွမ္းေတြအတြက္အားေဆးျဖစ္တယ္
ေတြ.ရိွမွဳဟာရွာေဖြမွဳရိွမွသာေရာက္လာမယ္
ခလုပ္တိုက္မိတာဟာေက်ာက္တံုးပဲ
ပတၱျမားကေတာ့ နက္ရိွဳင္းစြာတူးေဖၚမွရမယ္။
ကိုယ္တိုင္မ်က္ရည္သိမ္းဖို.တင္မကဘူး
သူမ်ားမ်က္ရည္သိမ္းဖယ္ေပးနိုင္ေသာကိုယ္ျဖစ္လိုတယ္
ကယ္တင္ျခင္းစစ္စစ္ဟာ ႏွစ္သိမ့္မွဳတင္မကဘူး
ဟိုး အရင္းအျမစ္ကစၿပီး ေအးခ်မ္းေစနိုင္သူျဖစ္လိုတယ္။
ပူေလာင္မွဳမ်ားမွခြဲခြာ
ၿငိမ္းေအးမွဳမ်ား၏ အစကိုရွာေဖြဖို.ရာ
လူတစ္ေယာက္ လာေနၿပီအေနာ္မာ
ဟိုး……တစ္ဖက္ကမ္းကိုကူးေတာ့မယ္
အလင္းရိွရာ………………….
…………………………………………..
…………………………………………………….
………………………………………………………………..
(၂၄.၉.၂၀၁၀တြင္ကြယ္လြန္သြားေသာ အစ္မ ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳသိန္းအားရည္စူးေရးဖြဲ.ပါသည္။)
Wednesday, September 22, 2010
အို……သစၥာ
ခပ္ေ၀းေ၀းက ခြာၾကည့္မိတယ္
ေၾသာ္….ဒါကလည္း
ကာလတစ္ခုရင္ ရိွမွ
သတိတစ္ခုရင္ထားမွ။
မ်က္၀န္းကို တင္းတင္းမွိတ္ၿပီး
အိပ္မက္ဆီလွမ္းလိုက္တယ္
တကယ့္တကယ္မွာ
ငါ ဘာျမင္ခ်င္တာလဲ
ငါလည္း မသိဘူးကြယ္။
မွဳန္၀ါးတဲ့ ရွဳခင္းလား
ျပတ္သားတဲ့ ရွဳခင္းလား
ဘာကိုမ်ား
ငါေမွ်ာ္လင့္ထားရမွာလဲ။
မွဳန္ျပာျပာနဲ.
ညင္သာေငြ.ေ၀ေ၀ဟာ
သိပ္လွမွာပါ
ဒါေပမယ့္ကြယ္
ငါတကယ္လိုခ်င္တာ အလွလား။
လင္းရွတဲ့ ရွဳခင္းဟာ
ထင္လင္းလင္း ျမင္ရမယ္
ကြယ္……..
ရွင္းရွင္းအျမင္ဟာ
ဘာကိုမ်ား ထူးျခားေစသလဲ။
မသိဘူးကြယ္
ၾကည့္မိ…….ၾကည့္မိၾကည့္မိတယ္
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္
အသစ္တစ္ဖန္
ျပန္ရွင္သန္ဖို. ဆိုတာက
ေမွ်ာ္လင့္လို. မရေတာ့ပါဘူး။
တကယ္ေတာ့ကြယ္
အျမင္ဆိုတာက
ဘာမွ မေသခ်ာျခင္းပါ
အလင္းအေမွာင္
အေရာင္အရိပ္
တိတ္တဆိတ္ လွည့္စားျခင္းပါပဲ။
ငါတို.ရဲ. သဘာ၀မွာ
ျဖာက်တဲ့အလင္းက
အစစ ျမင္ေစတယ္ လို.
လြယ္လြယ္ေတြးခဲ့ၾကတာပါ။
အလင္းေရာင္ အျဖာမွာ
နိမ့္ဆင္းလာတဲ့အေမွာင္
အေရာင္ကို အနားသတ္ေပးတဲ့ အရိပ္
တိတ္ဆိတ္စြာ ႏွိမ္ခ်ရင္းနဲ.
အလင္းကို ျဖည့္ဆည္းေပးၾကတာပါ။
ေမွာင္လြန္းမွ မျမင္ရတာ မဟုတ္ပါဘူး
စူးရွတဲ့ အလင္းကလည္း
ျမင္ကြင္းကို ကြယ္ေစပါတယ္။
တို.ဘ၀ရဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း
အလင္းရိုက္ခ်က္ေတြကိုသာ
ဘ၀မွာ ေနရာေပးရင္း
မွားယြင္းခဲ့တာ သိပါရဲ့လား။
အရိွတရားကို
အသိမ်ားနဲ.
သတိထားရင္း
မွားယြင္းတဲ့ စိတ္ကိုေတြးလို.
အရိပ္ဘက္ကို အေလးကဲ ၾကည့္မိတယ္။
တကယ္ပါကြယ္
ဘယ္လို အလင္းမွားေတြပါလဲ
စူးရဲစြာျဖာလြင့္
မျမင္သင့္တဲ့ အရာေတြအထိ
ၾကည့္မိေအာင္ ေ၀ၾကတယ္။
သစၥာတို.ရဲ့အလင္း
ရွရွထင္းထင္း
ျမင္ကြင္းကို မကြယ္ပါပဲ
ေမွာင္မဲျခင္း ဆိုတဲ့ မာနကို
တစ္ေက်ာ့ၿပီးတစ္ေက်ာ.
ပီသမွဳ ေလ်ာ့ေစခဲ့တယ္။
ေန၀င္ခ်ိန္မွေတာ့
ေဖ်ာ့လာတဲ့အလင္း
၀င္းလက္မွဳအမွိန္မွာ
ရင့္ရင့္လာတဲ့ အေမွာင္
အေရာင္ျပင္းလာတဲ့ အရိပ္
သိုသိပ္လို. မရနိုင္ေတာ့ပါဘူး။
စဥ္းစားပါကြယ္
တကယ္တမ္းမွာ
အလင္းဆိုတာ
တဒဂၤပါ
သဘာ၀ဟာ
ထာ၀ရ အေမွာင္
အေမွာင္ဆိုတာ ရိွျခင္းပါ
အေရာင္ဆိုတာ ျဖစ္ျခင္းပါ။
ျဖစ္ေနတဲ့ အလင္းခဏတို.
ကြယ္ပခဲ့ရင္
ထာ၀စဥ္ တည္တဲ့ အေမွာင္က
သူ.ေနရာသူ ယူမွာပါ။
ေၾသာ္……..
ငါမွ သတိမထားမိပဲ
ျဖစ္ဆဲခဏတို.ကို
အၿမဲလို. ထင္ခဲ့တယ္
မကြယ္ေပ်ာက္မယ့္ ကာလမ်ားလို.
ထင္ထားခဲ့တယ္
ဘယ္သူ. အျပစ္မွ မဟုတ္ပါဘူး။
လွည့္စားတတ္တဲ့ အလင္းရဲ့
ေျပာင္းတတ္တဲ့ သေဘာ
မစစ္ေၾကာမိေတာ့
ေဖ်ာ့ေတာ့ ေမွးမွိန္လာခ်ိန္မွာ
ငါႀကိဳဆိုဖို. မျပင္ခဲ့တဲ့အေမွာင္
မေရွာင္နိုင္ေအာင္ ဖံုးလႊမ္းၿပီပဲ။
ေၾသာ္………သစၥာတဲ့ကြယ္
ဘယ္သူေတြ လင္းျပခဲ့သလဲ
ဘယ္သူေတြ ကြယ္ပခဲ့သလဲ
ေျပာင္းလဲတတ္တဲ့သေဘာ
အျပစ္ေျပာဖို. လိုပါသလား။
သူ…………လင္းခဲ့ပါတယ္
လင္းျပခဲ့ပါတယ္
ဆိတ္ကြယ္ခဲ့တာက
ဘာ့ေၾကာင့္လဲ။
သူ.ရဲ့ အလင္းေရာင္က
ေလာင္စာကုန္ခဲ့တာလား
တစ္ပါးေသာ အလင္းဓာတ္
ေရာင္ျပန္ဟပ္ေစမယ့္တရား
တစ္ျခားကို လွည့္သြားတာလား။
ဘယ္သူေတြးနိုင္ခဲ့မွာလဲ
တည္ဆဲကာလတို.ကို
ဖမ္းထားဖို. ဆိုတာကလည္း
ဘယ္မွာ ျဖစ္နိုင္ပါ့မလဲကြယ္။
သစၥာ……………
သစၥာ……………………..
ငါဆံုးရွံဳးခဲ့တဲ့ အလင္း
ဒင္း…….မတည္ခဲ့တဲ့ ကတိ
အရိွတရားတို.က
မာနဆိုတဲ့ အေမွာင္
အေရာင္ကို တိုးျမွင့္
ရင့္သထက္ ရင့္ေစခဲ့။
အိပ္မက္ ဆိုတဲ့အတိတ္
အတိတ္ ဆိုတဲ့ ရွဳခင္းက
လွလိုက္တာကြယ္
တြယ္ကပ္ ေမႊးျမလာတဲ့
ပန္းေလးတစ္ပြင့္ေပါ့
ခပ္ဖြဖြ အလင္းမွာ
၀င္းေဖ်ာ့စြာေလ။
ေၾသာ္….တစ္စစ ျမင့္တက္လာတဲ့
ကာလတို.ရဲ့ ေျပာင္းလဲျခင္းမွာ
အလင္းက တိုးျမွင့္
ရင့္ရင့္လာတဲ့ အပူ
ျဖဴေသာပန္းကို ႏြမ္းေစ………တဲ့
ပန္းေႁခြခဲ့တယ္။
ဒါပါပဲ
ရယူျခင္းဆိုတာ
အေကာင္းကို လက္ခံ
အဆိုးကို ျပန္ႏွင္လို. ျဖစ္မလား
ျခားနားမရတဲ့ ေခါင္းနဲ.ပန္း
လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုတည္းေပၚက အမွားအမွန္
အတန္တန္တြဲစပ္ထားတဲ့ အေကာင္းအဆိုး
ရိုးသားစြာ ယူဖို.ပါပဲ။
အလင္းနဲ.အတူ
ယူလာတဲ့ ပူေလာင္ျခင္းမ်ား
ခံစားခဲ့ရပါတယ္
အလင္းကြယ္ေတာ့
ႏြမ္းေဖ်ာ့ျခင္းသာ က်န္ခဲ့
တရားပါရဲ့လား။
ေသြ.ေျခာက္စြာ
အေမွာင္မွာက်န္ရစ္
အျပစ္ႀကီးသူဟာ
သာယာမိတဲ့ ကိုယ္ပါ
သဘာ၀အတိုင္း
အပူလွိဳင္း ခ်သြားသူ မဟုတ္ပါဘုူး။
အသိဟူသမွ်က
အာသာ၀ ကို ျဖတ္လာတယ္
တကယ္တမ္း ငါတို.က
“ေရကို တံလွ်ပ္လို. အမည္တပ္ၿပီး
အာသာမျပတ္ ေသာက္ခဲ့ၾကတာပါ”
ေျမပံုမွားလာတဲ့ ၿမိဳ.ပါ
ငါဘယ္လိုေလ်ာက္ေလ်ာက္
ေနရာမွန္ကို မေရာက္ေတာ့ပါဘူး။
အ၀ိဇၨာကို ျဖတ္လာတဲ့ အသိ
ပီတိလို. အမွတ္မွားရင္း
စူးစမ္းျခင္းနဲ. ထိေတြ.မရတဲ့ အသိ
ငါ့မွာဘယ္လိုရိွမွာလဲ။
ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားျခင္းမ်ား
ႏိွဳင္းဆတဲ့ အသိဥာဏ္တရားနဲ.
ခြဲျခားေျပာလို.မရတဲ့အလင္း
(အဲဒီ အလင္းကလြဲရင္)
ျမင္ရတဲ့ အလင္းမွန္သမွ်မွာ
အလႊာပါးပါးတစ္ခ်ပ္
ထပ္လို.တည္ၾကတာပါပဲ။
စဥ္းစားပါကြယ္
အလင္းဆိုတာ
သူ.ကို ၾကည့္ဖို.မဟုတ္ပါဘူး
သူျဖာက်တဲ့ေနရာ
ေနရာတကာကို လႊမ္းတဲ့ တဆင့္ခံ
သူ.ေရာင္ျပန္ေၾကာင့္ ျဖစ္တဲ့အျမင္
တို.ခင္တြယ္တာ ဒါပဲ မဟုတ္လား။
ဒါေၾကာင့္
လေရာင္ကို ခံယူၾက
လမင္းကို မလိုခ်င္နဲ.
ျမင္ရတဲ့ လမင္းထက္
လေရာင္လက္လက္ရွဳခင္း
ရင္တြင္းမွာ သိမ္းၾကစမ္းပါ။
ပိုင္ခြင့္မရတဲ့ လမင္းမ်ား
ဘ၀မွာဘယ္ေလာက္မ်ားသလဲ
ေတြးရဲၾကပါသလား
အိပ္…..မက္……..ေတြ …….ျပင္……..ဆင္
ရင္ခြင္ၾကားမွာ……….
အျပစ္မတင္ၾကပါနဲ.ကြယ္
တကယ္တမ္းမွာ
လမင္းျဖစ္ေစ
ေနမင္းျဖစ္ေစ
ေျခလွမ္းမွန္စြာ
သူ.ကမာၻနဲ.သူပါ။
သူတို.တာ၀န္က
ဖြဖြ၀င္း၀င္း
အလင္းေပးဖို.ပါ
ငါတို.ေျမကမာၻကို
ဆင္းလာဖို.ရာ
တာ၀န္မရိွပါဘူး။
အလင္းကံ ေခသူတို.ေရ
တို.က
ေနၾကာပါ
ေနကို ေမာ့ေငးသူပါ
တို.က
ကုမုျဒာပါ
လကို ေမွ်ာ္ေတြးသူပါ
ဒါပါပဲ
ဒါထက္လည္း မပိုခ်င္နဲ.ကြယ္။
အေႏြးဓာတ္မလာတဲ့အခါ
အၾကာႀကီး ေမွ်ာ္ခဲ့ရသလို
သူတို.ရဲ့အလင္း
ရွျပင္းျပင္း ေလာင္ကၽြမ္းတဲ့အခါမွာလည္း
ႏြမ္းရတာပါပဲ။
ကံဇာတ္ဆရာက
တို.ဘ၀ကို ဆံုးျဖတ္
အနားသပ္ေပးခဲ့တာပါ
ငါတို.နဲ.လည္း မဆိုင္ဘူး
သူတို.နဲ.လည္း မဆိုင္ဘူး
ရူးမိုက္ၾကတာက
သဘာ၀ပါကြယ္။
စိတ္နာမွဳတစ္ခုတည္းနဲ.
တို.ရဲ့အတိတ္
အရိပ္ျဖစ္ေနတဲ့ ပီတိ
က်ိန္ဆဲမိဖို. လိုသလား။
ၾကည္နူးမွဳရဲ့ အေၾကာင္းတရား
ေျပာင္းသြားေစဖို.မာနနဲ.
ကာလတစ္ခုထဲအထိ ဆြဲေခၚ
မသင့္ေတာ္ပါဘူး။
ငါ့စိတ္ငါ အထပ္ထပ္
သတ္မွတ္ေပးထားရတယ္
မကြယ္ပမယ့္ အလင္းမ်ိဳးက
ရင္တြင္းမွာရိွပါတယ္
အိမ္ငယ္ငယ္ေလး အတြင္းမွာ
ဒါကိုလည္း ငါသိတယ္။
ေရာင္ျပန္အလင္းထက္
၀င္းလက္မွဳမရိွသည့္တိုင္
ကိုယ္ပိုင္ ကိုယ့္အလင္းမ်ိဳးကို
လိုလားစြာ ႀကိဳခ်င္ပါရဲ.
ႀကိဳခ်င္ပါရဲ့ကြယ္။
ေၾသာ္…….တကယ္တမ္းက်
လင္းျပ ဖို. ဆိုသည့္တိုင္
ေလာင္ကၽြမ္းနိုင္ဦးမွ
ျဖာက်စြာ အပူေပးဖို.
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေလာင္စာအျဖစ္
ကၽြမ္းရစ္နိုင္စြမ္း ရိွဦးမွ။
စာနာလိုက္ပါရဲ့
တစ္ခါက အလင္းရွင္ေရ
ေႏြဥတုရဲ့ သစၥာနဲ.
ငါ့ကမာၻကို လင္းပခဲ့
ငါ့ကမာၻကို လင္းျပခဲ့
ရင္ရဲ့ အလည္
ဘယ္အရာေတြ ေလာင္ကၽြမ္းခဲ့ပါသလဲ။
ငါခြင့္လႊတ္လိုက္ခ်င္ပါရဲ့
ဒါေပမယ့္ကြယ္
ေဟာဒီလို ေလာင္ကၽြမ္းရင္းလင္း
ေဟာဒီလင္းျခင္းဟာ
မင္းအလင္းေပးခ်င္လို.လား
သဘာ၀တရားနဲ.
သားထားတဲ့ အေအးဓာတ္
ကိုယ့္ရင္ဘတ္ကိုယ္ ေႏြးဖို.လား။
မေသခ်ာျခင္းနဲ. စိတ္ကူး
ေက်းဇူးမတင္ပါဘူးကြယ္
ရူးမိုက္တဲ့ ကာလ
ခဏသာတည္တဲ့ အလင္းအတြက္
ငါ ေပးဆပ္ခဲ့ၿပီပဲ။
ကုန္စည္ ဖလွယ္ခဲ့ၾကတာပါ
ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး
ႏွစ္ဦးသေဘာတူ ကိစၥပါ
မာနအရိပ္နဲ. သစၥာအလင္း
ျမင္ကြင္းနဲ. ျမင္သူတစ္ဦးပါ
ထူးထူးျခားျခား မဟုတ္ပါဘူး။
ၿပီးခဲ့တဲ့ ကာလမ်ားကို
ၿပီးခဲ့စြာထားခဲ့ေတာ့မယ္
ေခါင္းေမာ့ဖို.ႀကိဳးစားရင္း
အလင္းသက္သက္နဲ. မျမင္နိုင္မယ့္ သဘာ၀တရား
စည္းခ်ထားရေတာ့မယ္။
ဘယ္သူမွ မမွားခဲ့ၾကပါ
တရားမဲ့တာကလည္း
ျဖစ္တည္ဆဲ ကာလရွည္မွာ
ခဏတာပါ။
သူ.တရားသူ ျပန္သံုးသပ္
သူ.ဇာတ္လမ္းသူ ရပ္ၿပီကိုး
လက္ညွိဳးထိုး မစြပ္စြဲဘူး
မင္းလည္းအသိ
ငါလည္းအသိ
ထားမိတဲ့ သံေယာဇဥ္က
ပဲ့ျပင္ရ ခက္ေနတာပါ။
သစၥာမဲ့သူေတြ ရိွေနသမွ်
သစၥာတည္ျပသူမ်ားကို
အထင္မွားၾကဦးမွာေပါ့။
ကိုယ့္ကိုယ္ကို မေလးစားတတ္ေအာင္
ကိုယ့္ဘာသာဆံုးျဖတ္သြားသူေရ
ျပန္သံုးသပ္မိရဲ့လား
သြားေလရာ တြယ္ကပ္ေတာ့မယ့္ အရိပ္
ထိတ္လန္.ျခင္း ေရာေတာ့မယ့္ သိကၡာ
ငါ စာနာလိုက္ပါတယ္ကြယ္။
ဘာကိုမွ ယံုၾကည္မရတဲ့ အသိတရား
အားလံုးမွားတတ္တယ္ဆိုတဲ့ သတိ
ရရိွခဲ့ျခင္းမွတပါး
အျခားေသာ ဆံုးရွံဳးျခင္းမ်ား
ငါ မခံစားခဲ့ရပါ။
စိတ္ထဲ လိွဳက္နာတဲ့ ဒဏ္ရာက
အာသာ၀ ကို ျမင္ေစတယ္
ကြယ္၀ွက္မရတဲ့ ခါးသီးျခင္းက
ရင္တြင္း တစ္ေနရာက တစ္ခုခုကို
သူ.အတိုင္းထက္ ပိုတဲ့ အေတြ.နဲ.
အျပည့္ျဖည့္ေပးခဲ့တယ္။
ဒါဟာ နာက်ည္းတာ ျဖစ္ပါေစဦး
ဆံုးရွံဳးတာ မဟုတ္ပါဘူး
ရူးမိုက္ျခင္းရဲ့သေဘာ
ေျပာျပျခင္း မဟုတ္တဲ့ လက္ေတြ.
ေမ့ေနခဲ့ေသာ မာနေတြေလ
ရွတတဲ့ ဇာတ္လမ္းက
ျပသြားတဲ့ သင္ခန္းစာေတြပါ။
မထားေပမယ့္ တည္မိတဲ့
ကတိမ်ားစြာကလည္း
ရင္ထဲမွာ ၀ဲတလွည့္လွည့္
ကိ်န္စာရဲ့ ေခၚသံ
နာခံဖို. ျပင္ေနၾကရဲ့။
ဒါေပမယ့္ကြာ
ငါ မက်ိန္ရက္ခဲ့ပါဘူး
ဦးထားျခင္း မဟုတ္တဲ့ ေနရာ
ဘယ္သူလာေနေနေပါ့
သူေက်နပ္လို. ခြင့္ေပးတာပဲ
ငါၿပီးရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္
ၿပီး ေနာက္တစ္ေယာက္
ၿပီး တစ္ေယာက္
ေဖာက္ေဖာက္လာဦးမယ့္ေဗြ
သူ.ေျခ သူလွမ္း
သူ.လမ္းသူေျပးေတာ့
ကိုယ့္အေတြး ကိုယ့္စိတ္မွာ
သူ ခြာမလိပ္ပါေစနဲ.။
ဘယ္ကာလ တစ္ခုဆီက
ခ်ထားခဲ့တဲ့ ၀ဋ္ေကၽြးလဲ
ေပးဆပ္လိုက္ၿပီေလ
ေက်ပါေတာ့။
ငါ့မွာကလည္း
ခဏခဏ ျပန္ေက်ာ့လာတဲ့ သတိရျခင္း
စိတ္တင္းလို. တားရတယ္
တကယ့္တကယ္ေျပာရရင္
သံေယာဇဥ္တရားကလည္း
အမွားနဲ. အမွန္
မခြဲျခားတတ္ျပန္ဘူး။
ေနာင္တေတြ အထပ္ထပ္နဲ.ေတာင္
ကန္.သတ္မရတဲ့ အလြမ္းက
ပန္းလို ခိုးခိုး ပြင့္တတ္ေသးရဲ့
ထားခဲ့သူသာသိရင္
ရယ္ခ်င္ဦးမွာပါ။
ထားပါ
ထားလိုက္ပါ
တိမ္ေကာသြားတဲ့ ေရအိုင္ပါ
“တခါက” အျဖစ္ဟာ
ႏွစ္မက္စရာ မဟုတ္ပါဘူး။
ကြဲရွသြားတဲ့ မွန္တစ္ခ်ပ္
ဆက္စပ္လို. မရေတာ့ပါဘူး
ဦးထား မိတဲ့ ေနရာ
လစ္ဟာစြာ ထားခဲ့ရေတာ့မယ္။
ေက်ာက္စာတစ္ခ်ပ္ေတာင္ မထားပဲ
ထြက္ခြာ …………….သြားေတာ့မယ္
ဘယ္လိုလူကမွ
ငါ့သမိုင္းကို မဖတ္ၾကနဲ.
နားလည္ၾကမွာမဟုတ္ဘူး။
ငါရခဲ့တဲ့ အသိတရားကို
ခံစားၿပီးမွ သိၾကမွာပါ
“မွာ” မထားခဲ့ပါဘူး
ရူးမိုက္တဲ့ သေဘာဆိုတာက
ေျပာျပထားလို. မရဘူး။
ငါ့လို တစ္ထပ္တည္းႀကံဳရင္
ယံုၾကည္ျခင္းမဟုတ္တဲ့ အစစ္တရား
သူတို.နားလည္သြားမယ္
ေက်ာက္စာတစ္ခ်ပ္ေတာင္ မထားပဲ
ထြက္ခြာသြားၾကလိမ့္ဦးမယ္။
ငါ့လို ခံစားရင္းနဲ.
ငါ့လို သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဆိုကာ
ကမာၻကို ႏွဳတ္ဆက္ၾကမယ္
ႏွဳတ္ဆက္ၾကမယ္။
“ဆံုးရွံဳးခဲ့တဲ့ အခ်စ္က
စစ္မွန္လိုက္တာကြယ္
ဆံုးရွံဳးခဲ့တဲ့ အခ်စ္က
စစ္မွန္လိုက္တာကြယ္
တကယ္တမ္း မစစ္မွန္တာက”
ေ၀းေ၀းက ခြာၾကည့္မိတယ္
ကာလတစ္ခုလည္း ရိွပါတယ္
သတိတစ္ခုလည္း ထားပါတယ္
ေၾသာ္………ဒါေတာင္မွ……………..
………………………………………….
……………………………………………..
……………………………………………………..
……………………………………………………………………………
(၃၀.၁၀.၂၀၀၀ မွာေရးတာပါ။ သစၥာမဲ့မွဳကို ပထမဆံုး ႀကံဳဘူးၿပီးတဲ့ေနာက္ေရးတာပါ
ေနာက္တစ္ခါလည္း သစၥာကိုေမးခြန္းထုတ္ဖို. ႀကံဳပါေသးတယ္။
ဒါေပမယ့္ အခုထိ ေရးဖို.ခြန္အားမရနိုင္ေအာင္နာက်င္ေနဆဲပါ။
ျပတ္ျပတ္သားသားျမင္ခ်င္ရင္ ေ၀းေ၀းကခြာၾကည့္ရတယ္ မဟုတ္လား။
အခ်ိန္ကာလတစ္ခုကိုေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးတဲ့အခါ
သတိတရားတစ္ခု ထားနိုင္တဲ့ အခါမွာေတာ့
“အို……သစၥာ-၂” ကို ေရးနိုင္ပါလိမ့္မယ္။
ေျပာဖို.က်န္ခဲ့မွာစိုးလို. ၁၅.၁၂.၂၀၀၀ တုန္းက “သတိရျခင္း သစၥာ” ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ.
ကဗ်ာေတြကို ကက္ဆက္ေခြေလးနဲ. ေမြးေန.အမွတ္တရ ေခြထုတ္ဘူးပါတယ္။
သတိရျခင္း၊ အခု အို သစၥာ၊ သူငယ္ခ်င္းေလးသို. -၂ စတဲ့ကဗ်ာေတြပါပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ့ မွတ္တိုင္ေလးပါ)
ေၾသာ္….ဒါကလည္း
ကာလတစ္ခုရင္ ရိွမွ
သတိတစ္ခုရင္ထားမွ။
မ်က္၀န္းကို တင္းတင္းမွိတ္ၿပီး
အိပ္မက္ဆီလွမ္းလိုက္တယ္
တကယ့္တကယ္မွာ
ငါ ဘာျမင္ခ်င္တာလဲ
ငါလည္း မသိဘူးကြယ္။
မွဳန္၀ါးတဲ့ ရွဳခင္းလား
ျပတ္သားတဲ့ ရွဳခင္းလား
ဘာကိုမ်ား
ငါေမွ်ာ္လင့္ထားရမွာလဲ။
မွဳန္ျပာျပာနဲ.
ညင္သာေငြ.ေ၀ေ၀ဟာ
သိပ္လွမွာပါ
ဒါေပမယ့္ကြယ္
ငါတကယ္လိုခ်င္တာ အလွလား။
လင္းရွတဲ့ ရွဳခင္းဟာ
ထင္လင္းလင္း ျမင္ရမယ္
ကြယ္……..
ရွင္းရွင္းအျမင္ဟာ
ဘာကိုမ်ား ထူးျခားေစသလဲ။
မသိဘူးကြယ္
ၾကည့္မိ…….ၾကည့္မိၾကည့္မိတယ္
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္
အသစ္တစ္ဖန္
ျပန္ရွင္သန္ဖို. ဆိုတာက
ေမွ်ာ္လင့္လို. မရေတာ့ပါဘူး။
တကယ္ေတာ့ကြယ္
အျမင္ဆိုတာက
ဘာမွ မေသခ်ာျခင္းပါ
အလင္းအေမွာင္
အေရာင္အရိပ္
တိတ္တဆိတ္ လွည့္စားျခင္းပါပဲ။
ငါတို.ရဲ. သဘာ၀မွာ
ျဖာက်တဲ့အလင္းက
အစစ ျမင္ေစတယ္ လို.
လြယ္လြယ္ေတြးခဲ့ၾကတာပါ။
အလင္းေရာင္ အျဖာမွာ
နိမ့္ဆင္းလာတဲ့အေမွာင္
အေရာင္ကို အနားသတ္ေပးတဲ့ အရိပ္
တိတ္ဆိတ္စြာ ႏွိမ္ခ်ရင္းနဲ.
အလင္းကို ျဖည့္ဆည္းေပးၾကတာပါ။
ေမွာင္လြန္းမွ မျမင္ရတာ မဟုတ္ပါဘူး
စူးရွတဲ့ အလင္းကလည္း
ျမင္ကြင္းကို ကြယ္ေစပါတယ္။
တို.ဘ၀ရဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း
အလင္းရိုက္ခ်က္ေတြကိုသာ
ဘ၀မွာ ေနရာေပးရင္း
မွားယြင္းခဲ့တာ သိပါရဲ့လား။
အရိွတရားကို
အသိမ်ားနဲ.
သတိထားရင္း
မွားယြင္းတဲ့ စိတ္ကိုေတြးလို.
အရိပ္ဘက္ကို အေလးကဲ ၾကည့္မိတယ္။
တကယ္ပါကြယ္
ဘယ္လို အလင္းမွားေတြပါလဲ
စူးရဲစြာျဖာလြင့္
မျမင္သင့္တဲ့ အရာေတြအထိ
ၾကည့္မိေအာင္ ေ၀ၾကတယ္။
သစၥာတို.ရဲ့အလင္း
ရွရွထင္းထင္း
ျမင္ကြင္းကို မကြယ္ပါပဲ
ေမွာင္မဲျခင္း ဆိုတဲ့ မာနကို
တစ္ေက်ာ့ၿပီးတစ္ေက်ာ.
ပီသမွဳ ေလ်ာ့ေစခဲ့တယ္။
ေန၀င္ခ်ိန္မွေတာ့
ေဖ်ာ့လာတဲ့အလင္း
၀င္းလက္မွဳအမွိန္မွာ
ရင့္ရင့္လာတဲ့ အေမွာင္
အေရာင္ျပင္းလာတဲ့ အရိပ္
သိုသိပ္လို. မရနိုင္ေတာ့ပါဘူး။
စဥ္းစားပါကြယ္
တကယ္တမ္းမွာ
အလင္းဆိုတာ
တဒဂၤပါ
သဘာ၀ဟာ
ထာ၀ရ အေမွာင္
အေမွာင္ဆိုတာ ရိွျခင္းပါ
အေရာင္ဆိုတာ ျဖစ္ျခင္းပါ။
ျဖစ္ေနတဲ့ အလင္းခဏတို.
ကြယ္ပခဲ့ရင္
ထာ၀စဥ္ တည္တဲ့ အေမွာင္က
သူ.ေနရာသူ ယူမွာပါ။
ေၾသာ္……..
ငါမွ သတိမထားမိပဲ
ျဖစ္ဆဲခဏတို.ကို
အၿမဲလို. ထင္ခဲ့တယ္
မကြယ္ေပ်ာက္မယ့္ ကာလမ်ားလို.
ထင္ထားခဲ့တယ္
ဘယ္သူ. အျပစ္မွ မဟုတ္ပါဘူး။
လွည့္စားတတ္တဲ့ အလင္းရဲ့
ေျပာင္းတတ္တဲ့ သေဘာ
မစစ္ေၾကာမိေတာ့
ေဖ်ာ့ေတာ့ ေမွးမွိန္လာခ်ိန္မွာ
ငါႀကိဳဆိုဖို. မျပင္ခဲ့တဲ့အေမွာင္
မေရွာင္နိုင္ေအာင္ ဖံုးလႊမ္းၿပီပဲ။
ေၾသာ္………သစၥာတဲ့ကြယ္
ဘယ္သူေတြ လင္းျပခဲ့သလဲ
ဘယ္သူေတြ ကြယ္ပခဲ့သလဲ
ေျပာင္းလဲတတ္တဲ့သေဘာ
အျပစ္ေျပာဖို. လိုပါသလား။
သူ…………လင္းခဲ့ပါတယ္
လင္းျပခဲ့ပါတယ္
ဆိတ္ကြယ္ခဲ့တာက
ဘာ့ေၾကာင့္လဲ။
သူ.ရဲ့ အလင္းေရာင္က
ေလာင္စာကုန္ခဲ့တာလား
တစ္ပါးေသာ အလင္းဓာတ္
ေရာင္ျပန္ဟပ္ေစမယ့္တရား
တစ္ျခားကို လွည့္သြားတာလား။
ဘယ္သူေတြးနိုင္ခဲ့မွာလဲ
တည္ဆဲကာလတို.ကို
ဖမ္းထားဖို. ဆိုတာကလည္း
ဘယ္မွာ ျဖစ္နိုင္ပါ့မလဲကြယ္။
သစၥာ……………
သစၥာ……………………..
ငါဆံုးရွံဳးခဲ့တဲ့ အလင္း
ဒင္း…….မတည္ခဲ့တဲ့ ကတိ
အရိွတရားတို.က
မာနဆိုတဲ့ အေမွာင္
အေရာင္ကို တိုးျမွင့္
ရင့္သထက္ ရင့္ေစခဲ့။
အိပ္မက္ ဆိုတဲ့အတိတ္
အတိတ္ ဆိုတဲ့ ရွဳခင္းက
လွလိုက္တာကြယ္
တြယ္ကပ္ ေမႊးျမလာတဲ့
ပန္းေလးတစ္ပြင့္ေပါ့
ခပ္ဖြဖြ အလင္းမွာ
၀င္းေဖ်ာ့စြာေလ။
ေၾသာ္….တစ္စစ ျမင့္တက္လာတဲ့
ကာလတို.ရဲ့ ေျပာင္းလဲျခင္းမွာ
အလင္းက တိုးျမွင့္
ရင့္ရင့္လာတဲ့ အပူ
ျဖဴေသာပန္းကို ႏြမ္းေစ………တဲ့
ပန္းေႁခြခဲ့တယ္။
ဒါပါပဲ
ရယူျခင္းဆိုတာ
အေကာင္းကို လက္ခံ
အဆိုးကို ျပန္ႏွင္လို. ျဖစ္မလား
ျခားနားမရတဲ့ ေခါင္းနဲ.ပန္း
လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုတည္းေပၚက အမွားအမွန္
အတန္တန္တြဲစပ္ထားတဲ့ အေကာင္းအဆိုး
ရိုးသားစြာ ယူဖို.ပါပဲ။
အလင္းနဲ.အတူ
ယူလာတဲ့ ပူေလာင္ျခင္းမ်ား
ခံစားခဲ့ရပါတယ္
အလင္းကြယ္ေတာ့
ႏြမ္းေဖ်ာ့ျခင္းသာ က်န္ခဲ့
တရားပါရဲ့လား။
ေသြ.ေျခာက္စြာ
အေမွာင္မွာက်န္ရစ္
အျပစ္ႀကီးသူဟာ
သာယာမိတဲ့ ကိုယ္ပါ
သဘာ၀အတိုင္း
အပူလွိဳင္း ခ်သြားသူ မဟုတ္ပါဘုူး။
အသိဟူသမွ်က
အာသာ၀ ကို ျဖတ္လာတယ္
တကယ္တမ္း ငါတို.က
“ေရကို တံလွ်ပ္လို. အမည္တပ္ၿပီး
အာသာမျပတ္ ေသာက္ခဲ့ၾကတာပါ”
ေျမပံုမွားလာတဲ့ ၿမိဳ.ပါ
ငါဘယ္လိုေလ်ာက္ေလ်ာက္
ေနရာမွန္ကို မေရာက္ေတာ့ပါဘူး။
အ၀ိဇၨာကို ျဖတ္လာတဲ့ အသိ
ပီတိလို. အမွတ္မွားရင္း
စူးစမ္းျခင္းနဲ. ထိေတြ.မရတဲ့ အသိ
ငါ့မွာဘယ္လိုရိွမွာလဲ။
ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားျခင္းမ်ား
ႏိွဳင္းဆတဲ့ အသိဥာဏ္တရားနဲ.
ခြဲျခားေျပာလို.မရတဲ့အလင္း
(အဲဒီ အလင္းကလြဲရင္)
ျမင္ရတဲ့ အလင္းမွန္သမွ်မွာ
အလႊာပါးပါးတစ္ခ်ပ္
ထပ္လို.တည္ၾကတာပါပဲ။
စဥ္းစားပါကြယ္
အလင္းဆိုတာ
သူ.ကို ၾကည့္ဖို.မဟုတ္ပါဘူး
သူျဖာက်တဲ့ေနရာ
ေနရာတကာကို လႊမ္းတဲ့ တဆင့္ခံ
သူ.ေရာင္ျပန္ေၾကာင့္ ျဖစ္တဲ့အျမင္
တို.ခင္တြယ္တာ ဒါပဲ မဟုတ္လား။
ဒါေၾကာင့္
လေရာင္ကို ခံယူၾက
လမင္းကို မလိုခ်င္နဲ.
ျမင္ရတဲ့ လမင္းထက္
လေရာင္လက္လက္ရွဳခင္း
ရင္တြင္းမွာ သိမ္းၾကစမ္းပါ။
ပိုင္ခြင့္မရတဲ့ လမင္းမ်ား
ဘ၀မွာဘယ္ေလာက္မ်ားသလဲ
ေတြးရဲၾကပါသလား
အိပ္…..မက္……..ေတြ …….ျပင္……..ဆင္
ရင္ခြင္ၾကားမွာ……….
အျပစ္မတင္ၾကပါနဲ.ကြယ္
တကယ္တမ္းမွာ
လမင္းျဖစ္ေစ
ေနမင္းျဖစ္ေစ
ေျခလွမ္းမွန္စြာ
သူ.ကမာၻနဲ.သူပါ။
သူတို.တာ၀န္က
ဖြဖြ၀င္း၀င္း
အလင္းေပးဖို.ပါ
ငါတို.ေျမကမာၻကို
ဆင္းလာဖို.ရာ
တာ၀န္မရိွပါဘူး။
အလင္းကံ ေခသူတို.ေရ
တို.က
ေနၾကာပါ
ေနကို ေမာ့ေငးသူပါ
တို.က
ကုမုျဒာပါ
လကို ေမွ်ာ္ေတြးသူပါ
ဒါပါပဲ
ဒါထက္လည္း မပိုခ်င္နဲ.ကြယ္။
အေႏြးဓာတ္မလာတဲ့အခါ
အၾကာႀကီး ေမွ်ာ္ခဲ့ရသလို
သူတို.ရဲ့အလင္း
ရွျပင္းျပင္း ေလာင္ကၽြမ္းတဲ့အခါမွာလည္း
ႏြမ္းရတာပါပဲ။
ကံဇာတ္ဆရာက
တို.ဘ၀ကို ဆံုးျဖတ္
အနားသပ္ေပးခဲ့တာပါ
ငါတို.နဲ.လည္း မဆိုင္ဘူး
သူတို.နဲ.လည္း မဆိုင္ဘူး
ရူးမိုက္ၾကတာက
သဘာ၀ပါကြယ္။
စိတ္နာမွဳတစ္ခုတည္းနဲ.
တို.ရဲ့အတိတ္
အရိပ္ျဖစ္ေနတဲ့ ပီတိ
က်ိန္ဆဲမိဖို. လိုသလား။
ၾကည္နူးမွဳရဲ့ အေၾကာင္းတရား
ေျပာင္းသြားေစဖို.မာနနဲ.
ကာလတစ္ခုထဲအထိ ဆြဲေခၚ
မသင့္ေတာ္ပါဘူး။
ငါ့စိတ္ငါ အထပ္ထပ္
သတ္မွတ္ေပးထားရတယ္
မကြယ္ပမယ့္ အလင္းမ်ိဳးက
ရင္တြင္းမွာရိွပါတယ္
အိမ္ငယ္ငယ္ေလး အတြင္းမွာ
ဒါကိုလည္း ငါသိတယ္။
ေရာင္ျပန္အလင္းထက္
၀င္းလက္မွဳမရိွသည့္တိုင္
ကိုယ္ပိုင္ ကိုယ့္အလင္းမ်ိဳးကို
လိုလားစြာ ႀကိဳခ်င္ပါရဲ.
ႀကိဳခ်င္ပါရဲ့ကြယ္။
ေၾသာ္…….တကယ္တမ္းက်
လင္းျပ ဖို. ဆိုသည့္တိုင္
ေလာင္ကၽြမ္းနိုင္ဦးမွ
ျဖာက်စြာ အပူေပးဖို.
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေလာင္စာအျဖစ္
ကၽြမ္းရစ္နိုင္စြမ္း ရိွဦးမွ။
စာနာလိုက္ပါရဲ့
တစ္ခါက အလင္းရွင္ေရ
ေႏြဥတုရဲ့ သစၥာနဲ.
ငါ့ကမာၻကို လင္းပခဲ့
ငါ့ကမာၻကို လင္းျပခဲ့
ရင္ရဲ့ အလည္
ဘယ္အရာေတြ ေလာင္ကၽြမ္းခဲ့ပါသလဲ။
ငါခြင့္လႊတ္လိုက္ခ်င္ပါရဲ့
ဒါေပမယ့္ကြယ္
ေဟာဒီလို ေလာင္ကၽြမ္းရင္းလင္း
ေဟာဒီလင္းျခင္းဟာ
မင္းအလင္းေပးခ်င္လို.လား
သဘာ၀တရားနဲ.
သားထားတဲ့ အေအးဓာတ္
ကိုယ့္ရင္ဘတ္ကိုယ္ ေႏြးဖို.လား။
မေသခ်ာျခင္းနဲ. စိတ္ကူး
ေက်းဇူးမတင္ပါဘူးကြယ္
ရူးမိုက္တဲ့ ကာလ
ခဏသာတည္တဲ့ အလင္းအတြက္
ငါ ေပးဆပ္ခဲ့ၿပီပဲ။
ကုန္စည္ ဖလွယ္ခဲ့ၾကတာပါ
ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး
ႏွစ္ဦးသေဘာတူ ကိစၥပါ
မာနအရိပ္နဲ. သစၥာအလင္း
ျမင္ကြင္းနဲ. ျမင္သူတစ္ဦးပါ
ထူးထူးျခားျခား မဟုတ္ပါဘူး။
ၿပီးခဲ့တဲ့ ကာလမ်ားကို
ၿပီးခဲ့စြာထားခဲ့ေတာ့မယ္
ေခါင္းေမာ့ဖို.ႀကိဳးစားရင္း
အလင္းသက္သက္နဲ. မျမင္နိုင္မယ့္ သဘာ၀တရား
စည္းခ်ထားရေတာ့မယ္။
ဘယ္သူမွ မမွားခဲ့ၾကပါ
တရားမဲ့တာကလည္း
ျဖစ္တည္ဆဲ ကာလရွည္မွာ
ခဏတာပါ။
သူ.တရားသူ ျပန္သံုးသပ္
သူ.ဇာတ္လမ္းသူ ရပ္ၿပီကိုး
လက္ညွိဳးထိုး မစြပ္စြဲဘူး
မင္းလည္းအသိ
ငါလည္းအသိ
ထားမိတဲ့ သံေယာဇဥ္က
ပဲ့ျပင္ရ ခက္ေနတာပါ။
သစၥာမဲ့သူေတြ ရိွေနသမွ်
သစၥာတည္ျပသူမ်ားကို
အထင္မွားၾကဦးမွာေပါ့။
ကိုယ့္ကိုယ္ကို မေလးစားတတ္ေအာင္
ကိုယ့္ဘာသာဆံုးျဖတ္သြားသူေရ
ျပန္သံုးသပ္မိရဲ့လား
သြားေလရာ တြယ္ကပ္ေတာ့မယ့္ အရိပ္
ထိတ္လန္.ျခင္း ေရာေတာ့မယ့္ သိကၡာ
ငါ စာနာလိုက္ပါတယ္ကြယ္။
ဘာကိုမွ ယံုၾကည္မရတဲ့ အသိတရား
အားလံုးမွားတတ္တယ္ဆိုတဲ့ သတိ
ရရိွခဲ့ျခင္းမွတပါး
အျခားေသာ ဆံုးရွံဳးျခင္းမ်ား
ငါ မခံစားခဲ့ရပါ။
စိတ္ထဲ လိွဳက္နာတဲ့ ဒဏ္ရာက
အာသာ၀ ကို ျမင္ေစတယ္
ကြယ္၀ွက္မရတဲ့ ခါးသီးျခင္းက
ရင္တြင္း တစ္ေနရာက တစ္ခုခုကို
သူ.အတိုင္းထက္ ပိုတဲ့ အေတြ.နဲ.
အျပည့္ျဖည့္ေပးခဲ့တယ္။
ဒါဟာ နာက်ည္းတာ ျဖစ္ပါေစဦး
ဆံုးရွံဳးတာ မဟုတ္ပါဘူး
ရူးမိုက္ျခင္းရဲ့သေဘာ
ေျပာျပျခင္း မဟုတ္တဲ့ လက္ေတြ.
ေမ့ေနခဲ့ေသာ မာနေတြေလ
ရွတတဲ့ ဇာတ္လမ္းက
ျပသြားတဲ့ သင္ခန္းစာေတြပါ။
မထားေပမယ့္ တည္မိတဲ့
ကတိမ်ားစြာကလည္း
ရင္ထဲမွာ ၀ဲတလွည့္လွည့္
ကိ်န္စာရဲ့ ေခၚသံ
နာခံဖို. ျပင္ေနၾကရဲ့။
ဒါေပမယ့္ကြာ
ငါ မက်ိန္ရက္ခဲ့ပါဘူး
ဦးထားျခင္း မဟုတ္တဲ့ ေနရာ
ဘယ္သူလာေနေနေပါ့
သူေက်နပ္လို. ခြင့္ေပးတာပဲ
ငါၿပီးရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္
ၿပီး ေနာက္တစ္ေယာက္
ၿပီး တစ္ေယာက္
ေဖာက္ေဖာက္လာဦးမယ့္ေဗြ
သူ.ေျခ သူလွမ္း
သူ.လမ္းသူေျပးေတာ့
ကိုယ့္အေတြး ကိုယ့္စိတ္မွာ
သူ ခြာမလိပ္ပါေစနဲ.။
ဘယ္ကာလ တစ္ခုဆီက
ခ်ထားခဲ့တဲ့ ၀ဋ္ေကၽြးလဲ
ေပးဆပ္လိုက္ၿပီေလ
ေက်ပါေတာ့။
ငါ့မွာကလည္း
ခဏခဏ ျပန္ေက်ာ့လာတဲ့ သတိရျခင္း
စိတ္တင္းလို. တားရတယ္
တကယ့္တကယ္ေျပာရရင္
သံေယာဇဥ္တရားကလည္း
အမွားနဲ. အမွန္
မခြဲျခားတတ္ျပန္ဘူး။
ေနာင္တေတြ အထပ္ထပ္နဲ.ေတာင္
ကန္.သတ္မရတဲ့ အလြမ္းက
ပန္းလို ခိုးခိုး ပြင့္တတ္ေသးရဲ့
ထားခဲ့သူသာသိရင္
ရယ္ခ်င္ဦးမွာပါ။
ထားပါ
ထားလိုက္ပါ
တိမ္ေကာသြားတဲ့ ေရအိုင္ပါ
“တခါက” အျဖစ္ဟာ
ႏွစ္မက္စရာ မဟုတ္ပါဘူး။
ကြဲရွသြားတဲ့ မွန္တစ္ခ်ပ္
ဆက္စပ္လို. မရေတာ့ပါဘူး
ဦးထား မိတဲ့ ေနရာ
လစ္ဟာစြာ ထားခဲ့ရေတာ့မယ္။
ေက်ာက္စာတစ္ခ်ပ္ေတာင္ မထားပဲ
ထြက္ခြာ …………….သြားေတာ့မယ္
ဘယ္လိုလူကမွ
ငါ့သမိုင္းကို မဖတ္ၾကနဲ.
နားလည္ၾကမွာမဟုတ္ဘူး။
ငါရခဲ့တဲ့ အသိတရားကို
ခံစားၿပီးမွ သိၾကမွာပါ
“မွာ” မထားခဲ့ပါဘူး
ရူးမိုက္တဲ့ သေဘာဆိုတာက
ေျပာျပထားလို. မရဘူး။
ငါ့လို တစ္ထပ္တည္းႀကံဳရင္
ယံုၾကည္ျခင္းမဟုတ္တဲ့ အစစ္တရား
သူတို.နားလည္သြားမယ္
ေက်ာက္စာတစ္ခ်ပ္ေတာင္ မထားပဲ
ထြက္ခြာသြားၾကလိမ့္ဦးမယ္။
ငါ့လို ခံစားရင္းနဲ.
ငါ့လို သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဆိုကာ
ကမာၻကို ႏွဳတ္ဆက္ၾကမယ္
ႏွဳတ္ဆက္ၾကမယ္။
“ဆံုးရွံဳးခဲ့တဲ့ အခ်စ္က
စစ္မွန္လိုက္တာကြယ္
ဆံုးရွံဳးခဲ့တဲ့ အခ်စ္က
စစ္မွန္လိုက္တာကြယ္
တကယ္တမ္း မစစ္မွန္တာက”
ေ၀းေ၀းက ခြာၾကည့္မိတယ္
ကာလတစ္ခုလည္း ရိွပါတယ္
သတိတစ္ခုလည္း ထားပါတယ္
ေၾသာ္………ဒါေတာင္မွ……………..
………………………………………….
……………………………………………..
……………………………………………………..
……………………………………………………………………………
(၃၀.၁၀.၂၀၀၀ မွာေရးတာပါ။ သစၥာမဲ့မွဳကို ပထမဆံုး ႀကံဳဘူးၿပီးတဲ့ေနာက္ေရးတာပါ
ေနာက္တစ္ခါလည္း သစၥာကိုေမးခြန္းထုတ္ဖို. ႀကံဳပါေသးတယ္။
ဒါေပမယ့္ အခုထိ ေရးဖို.ခြန္အားမရနိုင္ေအာင္နာက်င္ေနဆဲပါ။
ျပတ္ျပတ္သားသားျမင္ခ်င္ရင္ ေ၀းေ၀းကခြာၾကည့္ရတယ္ မဟုတ္လား။
အခ်ိန္ကာလတစ္ခုကိုေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးတဲ့အခါ
သတိတရားတစ္ခု ထားနိုင္တဲ့ အခါမွာေတာ့
“အို……သစၥာ-၂” ကို ေရးနိုင္ပါလိမ့္မယ္။
ေျပာဖို.က်န္ခဲ့မွာစိုးလို. ၁၅.၁၂.၂၀၀၀ တုန္းက “သတိရျခင္း သစၥာ” ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ.
ကဗ်ာေတြကို ကက္ဆက္ေခြေလးနဲ. ေမြးေန.အမွတ္တရ ေခြထုတ္ဘူးပါတယ္။
သတိရျခင္း၊ အခု အို သစၥာ၊ သူငယ္ခ်င္းေလးသို. -၂ စတဲ့ကဗ်ာေတြပါပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ့ မွတ္တိုင္ေလးပါ)
Thursday, May 27, 2010
ေတာင္ပံေလးနဲ.ခရီးနွင္
(၁)
ေျခကုတ္မၿမဲလို.
အႀကိမ္ႀကိမ္လဲက်ဘူးခဲ့တယ္။
ေလယမ္းေ၀ွ.တိုး
သစ္ရြက္မိုးနဲ.ေတာ့မစိုခ်င္ဘူး
ေကာင္းကင္ရဲ.လက္ေဆာင္ကိုေတာင္
လက္ေ၀ခံယူေနရရင္မလိုခ်င္ဘူး
အဲဒီမာနကလည္း
အေမ့ဇာတိျပတယ္။
ဒါေပမယ့္အေမ့သားက
မွားတဲ့ေနရာမွာပိုပါတယ္
မၿမဲလို.ေတာ့မဟုတ္ဘူး
တစ္ေယာက္သူမ်က္ရည္၀ဲလို.
ဆြဲထားတဲ့လက္ကိုလႊတ္ေပးခဲ့ဘူးပါတယ္။
ကံၾကမၼာခင္းေပးတဲ့ လမ္းကိုမေလ်ာက္ဘူး
အနုပညာကိုပဲ လိုက္ေကာက္ခ်င္ခဲ့သူ
ငါေဖာက္ထြင္းခဲ့တဲ့ ၀ကၤဘာက
ဆူးကြန္ျခာ အလႊာလိုက္ ထပ္ေနေတာ့
ေျခေထာက္ေတြ စုတ္ျပတ္ခဲ့ပါၿပီ။
(၂)
ေျမျပင္က ၾကမ္းတမ္းရံုပဲဆို
ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ ေလ်ာက္ရဲပါတယ္
အခုေတာ့လည္း
လမ္းစေတြက စိတ္မႊာ
ဘယ္ေနရာ ဘယ္အေကြ.မွာ
ဘာေတြ.မွာလဲ မသိေတာ့
ေလ်ာက္မိတဲ့ ေျခေထာက္ေတြက
နွလံုးသားကို သစၥာေဖာက္ၿပီလား
ေတြးမိရင္ ရင္နာရျပန္တယ္။
ဒီလမ္းကိုပဲမွားေလ်ာက္ေတာ့
ဒီဆူးကပဲ ေျခကို ထပ္ေဖာက္တာေပါ့
ၿပံဳးရတာလည္း ရွက္ဖို.ေကာင္းၿပီထင္တယ္
ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚက “ကႀကီး ခေခြး” လို
လက္ေလးနဲ.ဖ်က္လို.ေတာ့ ဘယ္ရပါ့မလဲ။
(၃)
ဆူး၀ကၤဘာမွာေမာပန္းလည္း
၀မ္းမနည္းခဲ့ပါဘူး
ဘယ္လက္မွာတြဲစရာမရိွေပမယ့္
ညာဘက္လက္တေၾကာလံုး
အနုပညာကေသြးတိုးေနတယ္
အခ်ိန္တန္ရင္ ပန္းေတြပြင့္လာမွာပါ။
အားေပးေဖာ္ဆိုတာက
အားငယ္တတ္သူေတြအတြက္ေပါ့
ငါလိုအပ္တာက
ေပးဆပ္သူမဟုတ္ဘူး
မ်ွေ၀တတ္သူပဲျဖစ္တယ္။
(၄)
စံပယ္ကိုရွာရင္းနဲ.
နွင္းဆီဆူးနဲ.လည္း ၿငိဘူးၿပီ
အေမွာင္ထဲကနွစ္ေယာက္
တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ၀င္တိုက္မိတာ
ေရစက္မဟုတ္ပါဘူး
၀ၮ္ေၾကြးေက်သြားတာပါ။
ပိုင္ရွင္ရိွတဲ့ သစ္ပင္ရိပ္ေလးကို
ပိုင္ရွင္လာေတာ့ ဖယ္ေပးရသလို
ကိုယ္ပိုင္တဲ့ သစ္ပင္ေလးကိုလည္း
အားႀကီးသူလာေတာ့ ထေျပးခဲ့ရတာပါပဲ
ဒီကမာၻႀကီးကို နားလည္ရတာလည္း
ရင္ကြဲပက္လက္နိုင္လြန္းပါတယ္။
ကိုယ့္ဘ၀ရဲ့ မွတ္စုမ်ားမွာ
ေျခေထာက္ဆိုတာက
ထြက္ေျပးဖို.နဲ. လမ္းမွားဖို.မွ်သာ
အေမ့ကို အားနာမိေသာ
ထို ခဏငယ္မ်ားစြာမွသည္……
………………………………..
……………………………………
(၅)
မုန္တိုင္းၾကမ္းၾကမ္းၿပီးတဲ့ေနာက္
လမ္းေပ်ာက္တာလဲအေကာင္းသား
စမ္းတ၀ါး၀ါးသြားရင္း
ျမရြက္ရည္သစ္ႏြယ္ၾကားက
ပန္းသီးတစ္လံုးကိုစားမိတယ္။
ၿပီး
အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္တာ
နိုးလာေတာ့
ကမာၻဟာတစ္ခုခုေတာ့မွားေနၿပီ။
ဘယ္ဘက္ရင္ခြင္က
ျပည့္လွ်မ္းလာတဲ့တစ္စံုတစ္ရာဟာ
ပခံုးသားတစ္ေလ်ာက္
တင္းရင္းေႏြးျမသြားလို.
ေခါင္းငဲ့ၾကည့္မိေတာ့
အို……………………………
…………………………………
…………………………………
မ်က္လံုးထဲမွာေငြျဖဴေရာင္လက္သြားတယ္
လမင္းရဲ.ၾကည္သန္.မွဳနဲ.
ငါ့မွာ
ေတာင္ပံတစ္စံုနဲ.
ေတာင္ပံတစ္စံုနဲ.
ေတာင္ပံေတြတစ္စံုနဲ.။
(၆)
ပန္းပြင့္ေလးေတြက
ေကာင္းကင္ကိုပဲေမာ့ၾကည့္တယ္
မီးခိုးမြမြေတြြက
အေပၚကိုပဲလြင့္တက္တယ္
အထက္တစ္ေနရာမွာ
တို.မသိတဲ့ျမင့္ျမတ္မွဳတစ္ခုခု
ရိွေနမွာအေသအခ်ာေပါ့…………
ပ်ံသန္းျခင္းဟာ
ဘုရားသခင္ရဲ.လက္ေဆာင္မြန္ဆိုရင္
ေတာင္ပံေတြဟာ
လူသားနဲ.ေဒ၀တာကိုဆက္သြယ္တဲ့
တစ္ခုတည္းေသာႀကိဳးျဖစ္တယ္။
ေျခေထာက္ဆိုတာက
လမ္းရိွမွလွမ္းလို.ရတယ္
အကန္.အသတ္မဲ့လြတ္လပ္ျခင္းကိုေတာ့
ေတာင္ပံေတြကေပးတယ္
ေျမျပင္ကရက္စက္တတ္တယ္
ေကာင္းကင္ကသိမ္ေမြ.တယ္
တို.ဘ၀ေတြက
ေရြးခ်ယ္ခြင့္နည္းလြန္းခဲ့တယ္။
ေတာမီးေတြေလာင္ခ်ိန္
ျခေသၤ့ေတြက်ားေတြလည္စင္းခံရတယ္
ငွက္ေတြကေတာ့
ေလကိုဆန္ပီးေနရာသစ္ရွာတယ္
ေလာကဟာ
အဓိပၸါယ္တစ္ခုခုရိွေနတာပဲ။
(၇)
အိပ္မက္ဆိုရင္လည္း
ေက်နပ္ပါတယ္
အေမေပးတဲ့ေျခေထာက္ေတြက
တာ၀န္ေက်ေအာင္ ထမ္းခဲ့ပီးပါၿပီ
ခုအခ်ိန္မွာေတာ့
ေတာင္ပံေလးနဲ. ခရီးဆက္ပါရေစဦး။
ေသာ့ေလးတစ္ေခ်ာင္းထဲမွာ
အခန္းႀကီးတစ္ခုသိမ္းထားသလိုမ်ိဳး
ေတာင္ပံေလးထဲမွာ
င့ါအနာဂတ္တစ္ခုလံုး၀ွက္ထားလိုက္မယ္
ခက္ခဲဘူးတဲ့ေတာင္ထိပ္ေတြ
ေ၀းလြန္းတဲ့ပန္းတိုင္ေတြ
မေရာက္ဘူးတဲ့စားက်က္ေတြအတြက္
ေျမပံုေလးပဲဆိုၾကပါစို.။
လမ္းေတြကငါ့ေျခေထာက္ေတြကိုေခၚယူေတာ့
ငါဟာလမ္းရဲ.အေစအပါးပဲျဖစ္ရတယ္
ေတာင္ပံေလးနဲ.က် ငါဟာ
ရွဳခင္းေတြကိုငါ့ဆီေခၚယူနိုင္တဲ့
နတ္တမန္တစ္ပါးလိုခံစားရျပန္ေလတယ္။
လမ္းမရိွလည္းဘာအေရးလဲ
ေကာင္းကင္ဟာငါ့လမ္းျဖစ္တယ္
ခက္ခဲခဲ့ဘူးေသာအနာဂတ္ေရ
အရွဴံးကေန ငါျပန္အနိုင္ယူဖို.
ေတာင္ပံေလးနဲ.ငါပ်ံလာခဲ့မယ္။
ေကာင္းကင္မွာ၀ကၤဘာမရိွဘူး
ေတာင္ပံေလးကလမ္းညႊန္အလံေလးပဲ
ေျမျပင္ကရွဳပ္ေထြးမည္းနက္တယ္
ေကာင္းကင္ကရွင္းလင္းေတာက္ပတယ္
ေတာင္ပံေလးနဲ.ခရီးနွင္မယ္။
(၈)
ငါ့ေတာင္ပံေလးေရ
ေလာက ကိုျပန္လည္ဖန္ဆင္းဖို.
ငါ့ဆီကို မင္းေရာက္လာခဲ့တယ္
ဘ၀ကိုျပန္လည္ ဦးသစ္ရႊန္းျမဖို.
မင္းနဲ.ငါခရီးနွင္ၾကပါစို.ကြယ္။
စံပယ္မ်ားပြင့္ရာဆီ
သစၥာတရား ထြန္းကားရာဆီ
အမုန္းတရားမ်ားေ၀းရာဆီ
အသစ္ျဖစ္ေသာ အရာရာဆီ
ေတာင္ပံေလးနဲ.
ေတာင္ပံေလးနဲ. ခရီးနွင္။ ။
ေျခကုတ္မၿမဲလို.
အႀကိမ္ႀကိမ္လဲက်ဘူးခဲ့တယ္။
ေလယမ္းေ၀ွ.တိုး
သစ္ရြက္မိုးနဲ.ေတာ့မစိုခ်င္ဘူး
ေကာင္းကင္ရဲ.လက္ေဆာင္ကိုေတာင္
လက္ေ၀ခံယူေနရရင္မလိုခ်င္ဘူး
အဲဒီမာနကလည္း
အေမ့ဇာတိျပတယ္။
ဒါေပမယ့္အေမ့သားက
မွားတဲ့ေနရာမွာပိုပါတယ္
မၿမဲလို.ေတာ့မဟုတ္ဘူး
တစ္ေယာက္သူမ်က္ရည္၀ဲလို.
ဆြဲထားတဲ့လက္ကိုလႊတ္ေပးခဲ့ဘူးပါတယ္။
ကံၾကမၼာခင္းေပးတဲ့ လမ္းကိုမေလ်ာက္ဘူး
အနုပညာကိုပဲ လိုက္ေကာက္ခ်င္ခဲ့သူ
ငါေဖာက္ထြင္းခဲ့တဲ့ ၀ကၤဘာက
ဆူးကြန္ျခာ အလႊာလိုက္ ထပ္ေနေတာ့
ေျခေထာက္ေတြ စုတ္ျပတ္ခဲ့ပါၿပီ။
(၂)
ေျမျပင္က ၾကမ္းတမ္းရံုပဲဆို
ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ ေလ်ာက္ရဲပါတယ္
အခုေတာ့လည္း
လမ္းစေတြက စိတ္မႊာ
ဘယ္ေနရာ ဘယ္အေကြ.မွာ
ဘာေတြ.မွာလဲ မသိေတာ့
ေလ်ာက္မိတဲ့ ေျခေထာက္ေတြက
နွလံုးသားကို သစၥာေဖာက္ၿပီလား
ေတြးမိရင္ ရင္နာရျပန္တယ္။
ဒီလမ္းကိုပဲမွားေလ်ာက္ေတာ့
ဒီဆူးကပဲ ေျခကို ထပ္ေဖာက္တာေပါ့
ၿပံဳးရတာလည္း ရွက္ဖို.ေကာင္းၿပီထင္တယ္
ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚက “ကႀကီး ခေခြး” လို
လက္ေလးနဲ.ဖ်က္လို.ေတာ့ ဘယ္ရပါ့မလဲ။
(၃)
ဆူး၀ကၤဘာမွာေမာပန္းလည္း
၀မ္းမနည္းခဲ့ပါဘူး
ဘယ္လက္မွာတြဲစရာမရိွေပမယ့္
ညာဘက္လက္တေၾကာလံုး
အနုပညာကေသြးတိုးေနတယ္
အခ်ိန္တန္ရင္ ပန္းေတြပြင့္လာမွာပါ။
အားေပးေဖာ္ဆိုတာက
အားငယ္တတ္သူေတြအတြက္ေပါ့
ငါလိုအပ္တာက
ေပးဆပ္သူမဟုတ္ဘူး
မ်ွေ၀တတ္သူပဲျဖစ္တယ္။
(၄)
စံပယ္ကိုရွာရင္းနဲ.
နွင္းဆီဆူးနဲ.လည္း ၿငိဘူးၿပီ
အေမွာင္ထဲကနွစ္ေယာက္
တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ၀င္တိုက္မိတာ
ေရစက္မဟုတ္ပါဘူး
၀ၮ္ေၾကြးေက်သြားတာပါ။
ပိုင္ရွင္ရိွတဲ့ သစ္ပင္ရိပ္ေလးကို
ပိုင္ရွင္လာေတာ့ ဖယ္ေပးရသလို
ကိုယ္ပိုင္တဲ့ သစ္ပင္ေလးကိုလည္း
အားႀကီးသူလာေတာ့ ထေျပးခဲ့ရတာပါပဲ
ဒီကမာၻႀကီးကို နားလည္ရတာလည္း
ရင္ကြဲပက္လက္နိုင္လြန္းပါတယ္။
ကိုယ့္ဘ၀ရဲ့ မွတ္စုမ်ားမွာ
ေျခေထာက္ဆိုတာက
ထြက္ေျပးဖို.နဲ. လမ္းမွားဖို.မွ်သာ
အေမ့ကို အားနာမိေသာ
ထို ခဏငယ္မ်ားစြာမွသည္……
………………………………..
……………………………………
(၅)
မုန္တိုင္းၾကမ္းၾကမ္းၿပီးတဲ့ေနာက္
လမ္းေပ်ာက္တာလဲအေကာင္းသား
စမ္းတ၀ါး၀ါးသြားရင္း
ျမရြက္ရည္သစ္ႏြယ္ၾကားက
ပန္းသီးတစ္လံုးကိုစားမိတယ္။
ၿပီး
အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္တာ
နိုးလာေတာ့
ကမာၻဟာတစ္ခုခုေတာ့မွားေနၿပီ။
ဘယ္ဘက္ရင္ခြင္က
ျပည့္လွ်မ္းလာတဲ့တစ္စံုတစ္ရာဟာ
ပခံုးသားတစ္ေလ်ာက္
တင္းရင္းေႏြးျမသြားလို.
ေခါင္းငဲ့ၾကည့္မိေတာ့
အို……………………………
…………………………………
…………………………………
မ်က္လံုးထဲမွာေငြျဖဴေရာင္လက္သြားတယ္
လမင္းရဲ.ၾကည္သန္.မွဳနဲ.
ငါ့မွာ
ေတာင္ပံတစ္စံုနဲ.
ေတာင္ပံတစ္စံုနဲ.
ေတာင္ပံေတြတစ္စံုနဲ.။
(၆)
ပန္းပြင့္ေလးေတြက
ေကာင္းကင္ကိုပဲေမာ့ၾကည့္တယ္
မီးခိုးမြမြေတြြက
အေပၚကိုပဲလြင့္တက္တယ္
အထက္တစ္ေနရာမွာ
တို.မသိတဲ့ျမင့္ျမတ္မွဳတစ္ခုခု
ရိွေနမွာအေသအခ်ာေပါ့…………
ပ်ံသန္းျခင္းဟာ
ဘုရားသခင္ရဲ.လက္ေဆာင္မြန္ဆိုရင္
ေတာင္ပံေတြဟာ
လူသားနဲ.ေဒ၀တာကိုဆက္သြယ္တဲ့
တစ္ခုတည္းေသာႀကိဳးျဖစ္တယ္။
ေျခေထာက္ဆိုတာက
လမ္းရိွမွလွမ္းလို.ရတယ္
အကန္.အသတ္မဲ့လြတ္လပ္ျခင္းကိုေတာ့
ေတာင္ပံေတြကေပးတယ္
ေျမျပင္ကရက္စက္တတ္တယ္
ေကာင္းကင္ကသိမ္ေမြ.တယ္
တို.ဘ၀ေတြက
ေရြးခ်ယ္ခြင့္နည္းလြန္းခဲ့တယ္။
ေတာမီးေတြေလာင္ခ်ိန္
ျခေသၤ့ေတြက်ားေတြလည္စင္းခံရတယ္
ငွက္ေတြကေတာ့
ေလကိုဆန္ပီးေနရာသစ္ရွာတယ္
ေလာကဟာ
အဓိပၸါယ္တစ္ခုခုရိွေနတာပဲ။
(၇)
အိပ္မက္ဆိုရင္လည္း
ေက်နပ္ပါတယ္
အေမေပးတဲ့ေျခေထာက္ေတြက
တာ၀န္ေက်ေအာင္ ထမ္းခဲ့ပီးပါၿပီ
ခုအခ်ိန္မွာေတာ့
ေတာင္ပံေလးနဲ. ခရီးဆက္ပါရေစဦး။
ေသာ့ေလးတစ္ေခ်ာင္းထဲမွာ
အခန္းႀကီးတစ္ခုသိမ္းထားသလိုမ်ိဳး
ေတာင္ပံေလးထဲမွာ
င့ါအနာဂတ္တစ္ခုလံုး၀ွက္ထားလိုက္မယ္
ခက္ခဲဘူးတဲ့ေတာင္ထိပ္ေတြ
ေ၀းလြန္းတဲ့ပန္းတိုင္ေတြ
မေရာက္ဘူးတဲ့စားက်က္ေတြအတြက္
ေျမပံုေလးပဲဆိုၾကပါစို.။
လမ္းေတြကငါ့ေျခေထာက္ေတြကိုေခၚယူေတာ့
ငါဟာလမ္းရဲ.အေစအပါးပဲျဖစ္ရတယ္
ေတာင္ပံေလးနဲ.က် ငါဟာ
ရွဳခင္းေတြကိုငါ့ဆီေခၚယူနိုင္တဲ့
နတ္တမန္တစ္ပါးလိုခံစားရျပန္ေလတယ္။
လမ္းမရိွလည္းဘာအေရးလဲ
ေကာင္းကင္ဟာငါ့လမ္းျဖစ္တယ္
ခက္ခဲခဲ့ဘူးေသာအနာဂတ္ေရ
အရွဴံးကေန ငါျပန္အနိုင္ယူဖို.
ေတာင္ပံေလးနဲ.ငါပ်ံလာခဲ့မယ္။
ေကာင္းကင္မွာ၀ကၤဘာမရိွဘူး
ေတာင္ပံေလးကလမ္းညႊန္အလံေလးပဲ
ေျမျပင္ကရွဳပ္ေထြးမည္းနက္တယ္
ေကာင္းကင္ကရွင္းလင္းေတာက္ပတယ္
ေတာင္ပံေလးနဲ.ခရီးနွင္မယ္။
(၈)
ငါ့ေတာင္ပံေလးေရ
ေလာက ကိုျပန္လည္ဖန္ဆင္းဖို.
ငါ့ဆီကို မင္းေရာက္လာခဲ့တယ္
ဘ၀ကိုျပန္လည္ ဦးသစ္ရႊန္းျမဖို.
မင္းနဲ.ငါခရီးနွင္ၾကပါစို.ကြယ္။
စံပယ္မ်ားပြင့္ရာဆီ
သစၥာတရား ထြန္းကားရာဆီ
အမုန္းတရားမ်ားေ၀းရာဆီ
အသစ္ျဖစ္ေသာ အရာရာဆီ
ေတာင္ပံေလးနဲ.
ေတာင္ပံေလးနဲ. ခရီးနွင္။ ။
Monday, May 17, 2010
သက္တ့ံ
သက္တံ့ ဆိုတာက
အေပၚစြန္းထုတ္ျပတဲ့
စက္၀ိုင္းတစ္ခု မွ်သာ…..
က်န္ရိွတဲ့ စက္၀န္းျပတ္
ကမာၻေျမရဲ. ရင္ဘတ္ထဲမွာရိွတယ္
ကြယ္၀ွက္တတ္တဲ့ သေဘာက
ေလာကရဲ. သဘာ၀ ဆိုပါေတာ့ကြယ္။
ေမတၱာဆိုတဲ့ သက္တံ့ရဲ.
ထိန္ခ်န္တဲ့ စက္၀န္းတစ္ပိုင္း
ငါ့ရင္ထဲမွာ သူ.အတိုင္း က်န္ေသးတယ္
ဖယ္ရွားေပါင္းထည့္ျခင္း မလုပ္မိေအာင္
အရိွအတိုင္း ထားလိုက္ခ်င္ေပမင့္
နင္ ျမင္သင့္သလား ေတြးမိလို.ပါ။
မီးက်ိဳးေမာင္းပ်က္ စိတ္ကူးနဲ.
သံေယာဇဥ္ကို ခူးခ်င္တဲ့စိတ္
အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ဆပ္ျပာပူေပါင္းေလးကို
ပုဆိန္နဲ. ခုတ္ပစ္တယ္ဆိုမလား
ငါ့အမွားပဲထားပါေလ ။
မသိစိတ္က လွဳပ္နွိဳး
ေမးခြန္းမ်က္၀န္းေလး လွမ္းအခိုးမွာ
ငါ….ရိုရိုက်ိဳးက်ိဳးေလး ျမတ္နိုးသြားခဲ့မိတာ
ကာလတစ္ခုၿပီးတစ္ခု ျပဳစား
ငါ့ရဲ.ေမွာ္နတ္ဖုရားမေလးေရ
ၾကယ္မွဳန္မွဳန္ အေတြးေတြတိုင္းမွာ
သက္တံ့တစ္ပိုင္းလို ကိုင္းညြတ္အုပ္မိုး
ငါျဖဴစင္ေအာင္ နင္ပ်ိဳးခဲ့ဘူးတယ္။
နင္တန္ဖိုးထားထား မထားထား
ငါ့ ကမာၻဦး ေမတၱာတရားက
အျငင္းပြားဖြယ္ မဲ့ တည္ခဲ့တယ္
ဘယ္ေမွာ္ရံု ၀ကၤဘာကမွ
ငါ့ လားရာကို မဖ်က္နိုင္ခဲ့ဘူး။
ပိုင္ဆိုင္ဖို.ထက္ ျမတ္နိုးဖို.ကို
ငါ ပိုလို. အေလးထားရင္း
ကိုးကြယ္ျခင္းနဲ. တပိုင္းေသေနတဲ့
ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ. အိပ္မက္ရွည္ေတြေလ
နင့္ေၾကာင့္ အရြက္အခက္ေ၀ခဲ့တယ္။
အဲဒီလို
ရိုးရိုးသားသား အံကိုႀကိတ္
ေကာင္းကင္ကို တိတ္တဆိတ္ေမာ့ၾကည့္
တိမ္ေတြကို စကားေျပာမိခဲ့
လူရွင္းတဲ့လမ္းေတြေပၚမွာ
နာမည္ေလးတစ္ခုကို တိုးတိုးေခၚရင္း
သက္ျပင္းေတြ ခ်ဘူးခဲ့ၿပီ။
အတည္အတံ့ ငါ့ရင္ခြင္ဟာ
နင္ျမင္တာထက္ ပိုသိပ္သည္းခဲ့တယ္
ၿမိဳသိပ္တဲ့ အနက္အရိွဳင္းကို
နင္သိေအာင္ သမိုင္းမတင္ခဲ့တာဟာ
တိမ္လႊာေပၚက သဏၭာန္ရုပ္ကို
နင္ သက္ေသလုပ္မယ္ မထင္လို.ပါ။
အၾကည့္ထက္မပိုတဲ့ ေမတၱာတရား
နင္ဘယ္လို နားလည္မွာလဲ
ေတာႀကီးမ်က္မည္းထဲက သစ္ရြက္တစ္စ
တစ္ေတာလံုးရဲ့ သဘာ၀ မဟုတ္ဘူး
ရည္စူးသမွ်ေတြ ခင္းက်င္း
ငါ့ တစ္ဘ၀လံုးလင္းခဲ့တာေတာင္
နင္သိေအာင္မျပခဲ့ဘူးေလ။
ယံုၾကည္ျခင္းတရား ဆိုတာက
ျမင္နိုင္တဲ့ အေၾကာင္းဆက္ေတြကို သက္ေသျပ
တစ္ခုျခင္း ေရတြက္သြားရတယ္
တကယ္ေတာ့လည္း
ငါ့အျဖစ္က ေရခဲကၽြန္းလို
မျဖစ္စေလာက္ပဲ ေသာင္ထြန္းခြင့္ရ
ခမ္းနားေၾကာင္း ဘယ္လိုျပမွာလဲ။
ေၾသာ္…..အရိွကေန ဆင့္ပြားေတြးရတဲ့အသိ
ျမင္တတ္ေအာင္ ဘယ္လိုၾကည့္ရပါ့
နင္ျမင္နိုင္သမွ်က အေပၚယံေၾကာပါ
နက္ရိွဳင္းတဲ့ အတြင္းသေဘာကို
ထုတ္ျခင္းခတ္ ျမင္ေအာင္ေျပာခ်င္ေသးတယ္။
နင္မၾကည့္တဲ့ ျမင္ကြင္းေအာက္ကိုမွ
ေယာက္်ားဆန္ဆန္ ဒူးေထာက္ျပခဲ့သူ
ေနာက္က်တတ္တဲ့ စကားလံုးေတြေၾကာင့္
ေယာက္်ားဆန္ဆန္ ရွံဳးေနရတယ္။
စိတ္တူကိုယ္တူ ေ၀းခဲ့တာမဟုတ္ေတာ့
အေတြးေတြ ျဖန္.ကာအုပ္မိုးတဲ့ညတိုင္း
အရူးတစ္ပိုင္း အိပ္မက္ေတြနဲ.လန္.နိုး
သူစိမ္းဆန္တာ ဆိုးတယ္ကြယ္။
ငါ့ရဲ. ရာဇ၀င္ စံပါယ္ဦးေလးရယ္
ဥေပကၡာ အစိမ္းေတြ ရင္မွာစူးေလာက္ေအာင္
ဘယ္အမွားအယြင္းကိုမွ မခူးမိပါလားကြယ္။
နင္မယံုၾကည္နိုင္တဲ့ ေမတၱာ
ငါမေဖၚျပသာတဲ့ သံေယာဇဥ္
နင္မျမင္နိုင္ခဲ့တဲ့ နာမဓာတ္ေတြနဲ.
နင့္ကိုနင္ ကန္.သတ္ထားပါ
နင္စည္းျခားလိုက္တဲ့ တံခါးက
နင့္ပစၥည္း ယူမသြားေအာင္တားနိုင္သလို
နင့္ကို ေပးခ်င္တဲ့ပစၥည္းကိုလည္း
နင့္လက္ထဲ မထည့္ေအာင္ တားသြားတာပါပဲ။
ေခါင္းငံု. အံႀကိတ္
ကိုယ့္ဒဏၰာရီကိုယ္ ျပန္ပိတ္ခဲ့ရ
တစ္ဘ၀စာမိုးသည္း
ယံုၾကည္ျခင္းေတြ အိမ္ယာအေျပာင္းမွာ
ေကာင္းကင္နဲ. ငါ့ေတာင္ပံ လြဲခဲ့ၿပီ။
နတ္ဆိုးေတြ က်ိန္စာဖတ္တဲ့ အရပ္ေတာင္မွ
ငါေျခဦးမခ်ဘူးပါပဲနဲ.
စိမ္ေျပနေျပ အထင္ေတာ္လြဲခဲ့တာ
အသည္းဆို.ေအာင္နာတယ္။
ေမ်ာ္လင့္ျခင္းေတြ တန္းလန္းနဲ.
လက္ပန္းက်ေနသူ တစ္ေယာက္
ေရၾကည္တစ္ေပါက္ မေပးရင္ေနပါ
ေျခနဲ. မကန္ေက်ာက္သင့္ပါဘူး။
အၾကည့္ေတြ တႏြယ္ငင္ငင္ စိမ္းလဲ့ၾက
ဘာ့ေၾကာင့္မ်ား ယံုၾကည္မေပးသလဲ
ရင္ထဲမွာ နင့္နင့္သက္သက္
ပတ္၀န္းက်င္ ခ်ည္တဲ့ႀကိဳးက
မိုးမလင္းခင္ ပြဲဖ်က္တယ္။
တစ္လမ္းေမာင္း ပန္းပြင့္ေလးကိုမွ
ခဏခဏမိွဳင္းတိုက္
ငါက…..
သူရဲေကာင္းဆန္ဆန္ မမိုက္ရဲလို.
တိုက္ပြဲမွာ က်သူပါ။
အထီးက်န္ ရထားေလးက
ဥၾသသံ ျဖဴေလ်ာ္ေလ်ာ္ေတာင္ မေပးပဲ
အေ၀းကို အေျပးတပိုင္း ထြက္ခြာ
နာက်င္ျခင္း ကုန္အျပည့္ တင္ေဆာင္
ငါနင့္ကို ေရွာင္ပါ့မယ္။
သူ.ကို သိပ္ခ်စ္လို.
တစ္ဘ၀လံုး ျပန္“သစ္”ခ်င္ေပမယ့္
ဘယ္ျဖစ္နိုင္ပါ့မလဲကြယ္
ကိုယ့္ရင္ထဲ ကိုယ္ျပန္ပုန္းၿပီး
မ်က္ရည္အ၀ါနဲ.
ငါ……ရွံဳးမယ္……..
ခ်စ္မိသူ ဆိုတာ မနာရက္ဘူးကြယ့္
ေတြးတဲ့အခါတိုင္း အသစ္ျဖစ္
ငါ့မွာ အရင္ထက္ ပိုခ်စ္မိ
နင္ သိရင္ ရယ္ဦးမွာ…….
ယံုၾကည္မွုကို ေပးအပ္ဖို.က
ေျခတစ္လွမ္းမက ေနာက္က်ခဲ့ၿပီ
ဒီေရျပာျပာ အိပ္မက္ေတြက
အတိတ္လျပည့္ည တိုင္း တက္တယ္။
တျမတ္တနိုးေလးေရ
ေ၀းကြာျခင္းေတြ တနံတလ်ားနဲ.
ကာလမ်ား အလႊာလႊာ အထပ္ထပ္မွာ
တယိုင္တရြဲ. ရပ္တည္ခဲ့ရတယ္
ခဏငယ္တိုင္းမွာ ပ်ံ.ဆြတ္
ေမ်ာ္လင့္ျခင္းပန္းခိုင္က
မနိုင့္တနိုင္ ယိုင္ညႊတ္တယ္။
ကံနည္းသူေတြ ေလွ်ာက္တဲ့လမ္းေပၚ
ေမ်ာ္လင့္ခြင့္ကို ဆုတ္ကိုင္
ဘယ္အခ်ိန္မွာ ျပန္တိုက္ဆိုင္မလဲ
မရဲတရဲ ပင္လယ္သစ္ေလးမွာ
“ကၽြန္း” ျဖစ္လာပါကြယ္။
သူသူကုိယ္ကိုယ္ လြမ္းခဲ့ၾကဘူး
ငါ့က်မွ ပိုထူးသလား
တေန.တျခား တိုးတိုးသတိရ
က်ားကုတ္က်ားခဲ ခ်စ္မိသူမွာ
ဆြတ္ျဖဴစြာ သတိရေနရဲ.။
တစ္ခါတစ္ခါက်
ေအာက္က် ေနာက္က် ေျခေထာက္ေတြနဲ.
ျပန္လည္ဒူးေထာက္မယ္ စိတ္ကူးမိ
ရိွစုမဲ့စု မာနေလးက
ျပန္သြားခြင့္ မေပးဘူးကြယ္။
မိန္းကေလးတို. အျဖစ္
အခ်စ္နဲ. အယံုအၾကည္
တစ္ပိုင္းစီ ကန္.ထားသလို
ေယာက္်ားတို.ရဲ.ဘ၀
အခ်စ္နဲ. မာန
အခိုင္အမာ ခြဲထားၾကတယ္။
တရွိဳင္းနင့္နင့္ ငါ့ခ်စ္ျခင္း
အၾကြင္းမဲ့ တည္ရိွေပမယ့္
ရိွသင့္တဲ့ သိကၡာတရား
ထားနိုင္ေအာင္ ငါထားမယ္။
အမွတ္မဲ. ျပန္ဆံုတဲ့အခါ
နင့္မ်က္ႏွာ ကြယ္အ၀ွက္ကို
မက္မက္သက္သက္ အေငးမွတပါး
အျခားေသာ သံေယာဇဥ္
နင္မျမင္ေအာင္ “တား”မယ္။
အဲဒီ တစ္ေန.လံုး
အရင့္နက္ဆံုး အၿပံဳးနဲ.
တစ္ေယာက္ထဲ ရိုးရဲၿပံဳးရင္း
အလင္းဖြဖြ ေကာင္းကင္မွာ
သက္တံ့ ရိွမရိွ ရွာၾကည့္မယ္။
ဒါပါပဲ
သက္တံ့ရဲ. ကြယ္၀ွက္တဲ့စက္၀န္းျပတ္
သံေယာဇဥ္မဲ.မျမင္အပ္ဘူး
ျမင္တတ္ေအာင္ ၾကည့္ဦးေတာ့
အဆံုးအရွံဳး ေကာင္းကင္မွာ
မိုးသားေတြ ကင္းစင္ၿပီပဲ
ဘာထူးမွာလဲ
ဘာ
ထူး
ေတာ့
မွာ
လဲ
ကြယ္…….။ ။
အေပၚစြန္းထုတ္ျပတဲ့
စက္၀ိုင္းတစ္ခု မွ်သာ…..
က်န္ရိွတဲ့ စက္၀န္းျပတ္
ကမာၻေျမရဲ. ရင္ဘတ္ထဲမွာရိွတယ္
ကြယ္၀ွက္တတ္တဲ့ သေဘာက
ေလာကရဲ. သဘာ၀ ဆိုပါေတာ့ကြယ္။
ေမတၱာဆိုတဲ့ သက္တံ့ရဲ.
ထိန္ခ်န္တဲ့ စက္၀န္းတစ္ပိုင္း
ငါ့ရင္ထဲမွာ သူ.အတိုင္း က်န္ေသးတယ္
ဖယ္ရွားေပါင္းထည့္ျခင္း မလုပ္မိေအာင္
အရိွအတိုင္း ထားလိုက္ခ်င္ေပမင့္
နင္ ျမင္သင့္သလား ေတြးမိလို.ပါ။
မီးက်ိဳးေမာင္းပ်က္ စိတ္ကူးနဲ.
သံေယာဇဥ္ကို ခူးခ်င္တဲ့စိတ္
အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ဆပ္ျပာပူေပါင္းေလးကို
ပုဆိန္နဲ. ခုတ္ပစ္တယ္ဆိုမလား
ငါ့အမွားပဲထားပါေလ ။
မသိစိတ္က လွဳပ္နွိဳး
ေမးခြန္းမ်က္၀န္းေလး လွမ္းအခိုးမွာ
ငါ….ရိုရိုက်ိဳးက်ိဳးေလး ျမတ္နိုးသြားခဲ့မိတာ
ကာလတစ္ခုၿပီးတစ္ခု ျပဳစား
ငါ့ရဲ.ေမွာ္နတ္ဖုရားမေလးေရ
ၾကယ္မွဳန္မွဳန္ အေတြးေတြတိုင္းမွာ
သက္တံ့တစ္ပိုင္းလို ကိုင္းညြတ္အုပ္မိုး
ငါျဖဴစင္ေအာင္ နင္ပ်ိဳးခဲ့ဘူးတယ္။
နင္တန္ဖိုးထားထား မထားထား
ငါ့ ကမာၻဦး ေမတၱာတရားက
အျငင္းပြားဖြယ္ မဲ့ တည္ခဲ့တယ္
ဘယ္ေမွာ္ရံု ၀ကၤဘာကမွ
ငါ့ လားရာကို မဖ်က္နိုင္ခဲ့ဘူး။
ပိုင္ဆိုင္ဖို.ထက္ ျမတ္နိုးဖို.ကို
ငါ ပိုလို. အေလးထားရင္း
ကိုးကြယ္ျခင္းနဲ. တပိုင္းေသေနတဲ့
ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ. အိပ္မက္ရွည္ေတြေလ
နင့္ေၾကာင့္ အရြက္အခက္ေ၀ခဲ့တယ္။
အဲဒီလို
ရိုးရိုးသားသား အံကိုႀကိတ္
ေကာင္းကင္ကို တိတ္တဆိတ္ေမာ့ၾကည့္
တိမ္ေတြကို စကားေျပာမိခဲ့
လူရွင္းတဲ့လမ္းေတြေပၚမွာ
နာမည္ေလးတစ္ခုကို တိုးတိုးေခၚရင္း
သက္ျပင္းေတြ ခ်ဘူးခဲ့ၿပီ။
အတည္အတံ့ ငါ့ရင္ခြင္ဟာ
နင္ျမင္တာထက္ ပိုသိပ္သည္းခဲ့တယ္
ၿမိဳသိပ္တဲ့ အနက္အရိွဳင္းကို
နင္သိေအာင္ သမိုင္းမတင္ခဲ့တာဟာ
တိမ္လႊာေပၚက သဏၭာန္ရုပ္ကို
နင္ သက္ေသလုပ္မယ္ မထင္လို.ပါ။
အၾကည့္ထက္မပိုတဲ့ ေမတၱာတရား
နင္ဘယ္လို နားလည္မွာလဲ
ေတာႀကီးမ်က္မည္းထဲက သစ္ရြက္တစ္စ
တစ္ေတာလံုးရဲ့ သဘာ၀ မဟုတ္ဘူး
ရည္စူးသမွ်ေတြ ခင္းက်င္း
ငါ့ တစ္ဘ၀လံုးလင္းခဲ့တာေတာင္
နင္သိေအာင္မျပခဲ့ဘူးေလ။
ယံုၾကည္ျခင္းတရား ဆိုတာက
ျမင္နိုင္တဲ့ အေၾကာင္းဆက္ေတြကို သက္ေသျပ
တစ္ခုျခင္း ေရတြက္သြားရတယ္
တကယ္ေတာ့လည္း
ငါ့အျဖစ္က ေရခဲကၽြန္းလို
မျဖစ္စေလာက္ပဲ ေသာင္ထြန္းခြင့္ရ
ခမ္းနားေၾကာင္း ဘယ္လိုျပမွာလဲ။
ေၾသာ္…..အရိွကေန ဆင့္ပြားေတြးရတဲ့အသိ
ျမင္တတ္ေအာင္ ဘယ္လိုၾကည့္ရပါ့
နင္ျမင္နိုင္သမွ်က အေပၚယံေၾကာပါ
နက္ရိွဳင္းတဲ့ အတြင္းသေဘာကို
ထုတ္ျခင္းခတ္ ျမင္ေအာင္ေျပာခ်င္ေသးတယ္။
နင္မၾကည့္တဲ့ ျမင္ကြင္းေအာက္ကိုမွ
ေယာက္်ားဆန္ဆန္ ဒူးေထာက္ျပခဲ့သူ
ေနာက္က်တတ္တဲ့ စကားလံုးေတြေၾကာင့္
ေယာက္်ားဆန္ဆန္ ရွံဳးေနရတယ္။
စိတ္တူကိုယ္တူ ေ၀းခဲ့တာမဟုတ္ေတာ့
အေတြးေတြ ျဖန္.ကာအုပ္မိုးတဲ့ညတိုင္း
အရူးတစ္ပိုင္း အိပ္မက္ေတြနဲ.လန္.နိုး
သူစိမ္းဆန္တာ ဆိုးတယ္ကြယ္။
ငါ့ရဲ. ရာဇ၀င္ စံပါယ္ဦးေလးရယ္
ဥေပကၡာ အစိမ္းေတြ ရင္မွာစူးေလာက္ေအာင္
ဘယ္အမွားအယြင္းကိုမွ မခူးမိပါလားကြယ္။
နင္မယံုၾကည္နိုင္တဲ့ ေမတၱာ
ငါမေဖၚျပသာတဲ့ သံေယာဇဥ္
နင္မျမင္နိုင္ခဲ့တဲ့ နာမဓာတ္ေတြနဲ.
နင့္ကိုနင္ ကန္.သတ္ထားပါ
နင္စည္းျခားလိုက္တဲ့ တံခါးက
နင့္ပစၥည္း ယူမသြားေအာင္တားနိုင္သလို
နင့္ကို ေပးခ်င္တဲ့ပစၥည္းကိုလည္း
နင့္လက္ထဲ မထည့္ေအာင္ တားသြားတာပါပဲ။
ေခါင္းငံု. အံႀကိတ္
ကိုယ့္ဒဏၰာရီကိုယ္ ျပန္ပိတ္ခဲ့ရ
တစ္ဘ၀စာမိုးသည္း
ယံုၾကည္ျခင္းေတြ အိမ္ယာအေျပာင္းမွာ
ေကာင္းကင္နဲ. ငါ့ေတာင္ပံ လြဲခဲ့ၿပီ။
နတ္ဆိုးေတြ က်ိန္စာဖတ္တဲ့ အရပ္ေတာင္မွ
ငါေျခဦးမခ်ဘူးပါပဲနဲ.
စိမ္ေျပနေျပ အထင္ေတာ္လြဲခဲ့တာ
အသည္းဆို.ေအာင္နာတယ္။
ေမ်ာ္လင့္ျခင္းေတြ တန္းလန္းနဲ.
လက္ပန္းက်ေနသူ တစ္ေယာက္
ေရၾကည္တစ္ေပါက္ မေပးရင္ေနပါ
ေျခနဲ. မကန္ေက်ာက္သင့္ပါဘူး။
အၾကည့္ေတြ တႏြယ္ငင္ငင္ စိမ္းလဲ့ၾက
ဘာ့ေၾကာင့္မ်ား ယံုၾကည္မေပးသလဲ
ရင္ထဲမွာ နင့္နင့္သက္သက္
ပတ္၀န္းက်င္ ခ်ည္တဲ့ႀကိဳးက
မိုးမလင္းခင္ ပြဲဖ်က္တယ္။
တစ္လမ္းေမာင္း ပန္းပြင့္ေလးကိုမွ
ခဏခဏမိွဳင္းတိုက္
ငါက…..
သူရဲေကာင္းဆန္ဆန္ မမိုက္ရဲလို.
တိုက္ပြဲမွာ က်သူပါ။
အထီးက်န္ ရထားေလးက
ဥၾသသံ ျဖဴေလ်ာ္ေလ်ာ္ေတာင္ မေပးပဲ
အေ၀းကို အေျပးတပိုင္း ထြက္ခြာ
နာက်င္ျခင္း ကုန္အျပည့္ တင္ေဆာင္
ငါနင့္ကို ေရွာင္ပါ့မယ္။
သူ.ကို သိပ္ခ်စ္လို.
တစ္ဘ၀လံုး ျပန္“သစ္”ခ်င္ေပမယ့္
ဘယ္ျဖစ္နိုင္ပါ့မလဲကြယ္
ကိုယ့္ရင္ထဲ ကိုယ္ျပန္ပုန္းၿပီး
မ်က္ရည္အ၀ါနဲ.
ငါ……ရွံဳးမယ္……..
ခ်စ္မိသူ ဆိုတာ မနာရက္ဘူးကြယ့္
ေတြးတဲ့အခါတိုင္း အသစ္ျဖစ္
ငါ့မွာ အရင္ထက္ ပိုခ်စ္မိ
နင္ သိရင္ ရယ္ဦးမွာ…….
ယံုၾကည္မွုကို ေပးအပ္ဖို.က
ေျခတစ္လွမ္းမက ေနာက္က်ခဲ့ၿပီ
ဒီေရျပာျပာ အိပ္မက္ေတြက
အတိတ္လျပည့္ည တိုင္း တက္တယ္။
တျမတ္တနိုးေလးေရ
ေ၀းကြာျခင္းေတြ တနံတလ်ားနဲ.
ကာလမ်ား အလႊာလႊာ အထပ္ထပ္မွာ
တယိုင္တရြဲ. ရပ္တည္ခဲ့ရတယ္
ခဏငယ္တိုင္းမွာ ပ်ံ.ဆြတ္
ေမ်ာ္လင့္ျခင္းပန္းခိုင္က
မနိုင့္တနိုင္ ယိုင္ညႊတ္တယ္။
ကံနည္းသူေတြ ေလွ်ာက္တဲ့လမ္းေပၚ
ေမ်ာ္လင့္ခြင့္ကို ဆုတ္ကိုင္
ဘယ္အခ်ိန္မွာ ျပန္တိုက္ဆိုင္မလဲ
မရဲတရဲ ပင္လယ္သစ္ေလးမွာ
“ကၽြန္း” ျဖစ္လာပါကြယ္။
သူသူကုိယ္ကိုယ္ လြမ္းခဲ့ၾကဘူး
ငါ့က်မွ ပိုထူးသလား
တေန.တျခား တိုးတိုးသတိရ
က်ားကုတ္က်ားခဲ ခ်စ္မိသူမွာ
ဆြတ္ျဖဴစြာ သတိရေနရဲ.။
တစ္ခါတစ္ခါက်
ေအာက္က် ေနာက္က် ေျခေထာက္ေတြနဲ.
ျပန္လည္ဒူးေထာက္မယ္ စိတ္ကူးမိ
ရိွစုမဲ့စု မာနေလးက
ျပန္သြားခြင့္ မေပးဘူးကြယ္။
မိန္းကေလးတို. အျဖစ္
အခ်စ္နဲ. အယံုအၾကည္
တစ္ပိုင္းစီ ကန္.ထားသလို
ေယာက္်ားတို.ရဲ.ဘ၀
အခ်စ္နဲ. မာန
အခိုင္အမာ ခြဲထားၾကတယ္။
တရွိဳင္းနင့္နင့္ ငါ့ခ်စ္ျခင္း
အၾကြင္းမဲ့ တည္ရိွေပမယ့္
ရိွသင့္တဲ့ သိကၡာတရား
ထားနိုင္ေအာင္ ငါထားမယ္။
အမွတ္မဲ. ျပန္ဆံုတဲ့အခါ
နင့္မ်က္ႏွာ ကြယ္အ၀ွက္ကို
မက္မက္သက္သက္ အေငးမွတပါး
အျခားေသာ သံေယာဇဥ္
နင္မျမင္ေအာင္ “တား”မယ္။
အဲဒီ တစ္ေန.လံုး
အရင့္နက္ဆံုး အၿပံဳးနဲ.
တစ္ေယာက္ထဲ ရိုးရဲၿပံဳးရင္း
အလင္းဖြဖြ ေကာင္းကင္မွာ
သက္တံ့ ရိွမရိွ ရွာၾကည့္မယ္။
ဒါပါပဲ
သက္တံ့ရဲ. ကြယ္၀ွက္တဲ့စက္၀န္းျပတ္
သံေယာဇဥ္မဲ.မျမင္အပ္ဘူး
ျမင္တတ္ေအာင္ ၾကည့္ဦးေတာ့
အဆံုးအရွံဳး ေကာင္းကင္မွာ
မိုးသားေတြ ကင္းစင္ၿပီပဲ
ဘာထူးမွာလဲ
ဘာ
ထူး
ေတာ့
မွာ
လဲ
ကြယ္…….။ ။
သူငယ္ခ်င္းေလးသို.-၂
သူငယ္ခ်င္းေလးေရ
ရွင္းျပဖို. ႀကိဳးစားရင္း
မင္းကိုငါ စြန္.ခြာခဲ့တာပါ
လွ်င္သူ သာသူစား ဆိုၿပီး
ေမတၱာကို က်ားထိုးခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။
ယံုခ်င္မွယံုပါ
မာန ဆိုတဲ့ တရားက
နားလည္မွဳကို ကန္.သတ္တယ္
ျဖစ္တတ္ ပ်က္တတ္တဲ့တရားကို
ငါဘယ္လိုရွင္းနိုင္မွာလဲ။
တကယ္တမ္းဆိုရင္
ႏြံအရင္နစ္သူက ငါပါ
ကူပါကယ္ပါ ငါဖမ္းဆြဲရင္း
ႏြံထဲကို မင္လည္းက်ခဲ့ပါသလား။
တစ္က ျပန္စလို. မရေအာင္
ေနာက္က်ခဲ့ပါၿပီ
ဒီလို ျဖစ္ခဲ့မယ္ ပ်က္ခဲ့မယ္
ဘယ္သူ ဘယ္လိုေတြးတတ္ခဲ့မွာလဲ။
ရိုးသားတဲ့သူငယ္ခ်င္းအသိ
ငါ့မွာတကယ္ရိွဘူးပါတယ္
ကြယ္ေပ်ာက္မွာ မဟုတ္တဲ့ အမွန္တရား
မင္း နားပိတ္ၿပီး ျငင္းခ်င္ျငင္းပါ။
ေအးျမသန္.ရွင္းျခင္းနဲ.
မင္းနဲ.ငါ ခင္တြယ္ျခင္းအရိပ္
အတိတ္မွာေနရာတက်
တည္ၿငိမ္စြာက်န္ခဲ့ရၿပီဆိုတာကို
မင္း….. ဖယ္ရွားလိုပါသလား။
ေၾသာ္……
ဒါေတြေျပာခ်င္တဲ့စိတ္ဟာ
အတိတ္မွာ လွမ္းျမင္တဲ့
သံေယာဇဥ္ကို လွဳပ္နွိဳး
အရင္ဘ၀ကို ေမွ်ာ္ကိုးလို.ေတာ့မဟုတ္ဘူး။
တစ္စံုတစ္ခုေသာ အေၾကာင္းတရားေၾကာင့္
ေျပာင္းသြားနိုင္တဲ့ ခင္မင္ျခင္းကို
မင္းသိသလို ငါသိတယ္
ဖယ္ရွားလို.မရတဲ့ အတိတ္
အရိပ္လိုပဲ ရိွပါေစေတာ့။
ရိုးသားျခင္း ဆိုတဲ့စိတ္
တိတ္ဆိတ္စြာေျပာင္းလဲျခင္းကို
မင္းႀကံဳဘူးပါသလား
စကားမဲ့စြာ မေနာဓာတ္နဲ.
ထင္ဟပ္ၿပီးနားလည္ပါသလား။
စကားလံုးတို.ရဲ. အနက္က
ၿငိမ္သက္စြာမေနအပ္လို.လား
ရွဳတတ္ျမင္တတ္တဲ့ ေထာင့္ကိုလိုက္လို.
စိတ္ႀကိဳက္ အဓိပၸါယ္ ထြက္ၾကရဲ.။
အဓိပၸါယ္တင္ ယဥ္ရထားျဖစ္တဲ့
ငါ့ရဲ.စကားေတြလည္း
ဘယ္ေနရာ မွားခဲ့ၿပီလဲ
ရင္ထဲမွာ….. သူငယ္ခ်င္းရယ္………
သစ္ေစ့ေလး အပင္ေပါက္ခ်င္တယ္ဆို
အေစ့ခြံ အရင္ပ်က္စီးရသလို
ၿမိဳသိပ္မရတဲ့ တစ္စံုတစ္ရာကို အေၾကာင္းျပဳ
နင္နဲ့ငါ ခင္မင္မွဳဟာ
တစ္ခုခု လြဲေခ်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။
တိတ္တိတ္ေလးေမ်ာ္ကိုး
ျဖည္းျဖည္းခ်င္းပ်ိဳးခဲ့တဲ့
ပုန္းလွ်ိဳးကြယ္လွ်ိဳး သစ္တစ္ပင္ကို
နင္ဘယ္လို သေဘာထားမွာလဲ
အေတြးထဲမွာပဲ ေမးမိတယ္။
ေျပာၾကစတမ္းဆိုရင္
နင္မျမင္ေပမယ့္
ရိွတဲ့အရာဟာ ရိွခဲ့တယ္
ပ်က္တဲ့အရာဟာ ပ်က္ခဲ့တယ္
တကယ္ေတာ့ အမွန္တရားဟာ
ဖယ္ရွားလို.မရဘူးကြယ္။
နင္မသိရေပမယ့္
က်ခဲ့တဲ့ သိကၡာနဲ.
လိပ္ျပာက နာခ်င္ပါတယ္
သူငယ္ခ်င္းရယ္
ငါဘယ္လိုမွ အျပစ္မျမင္တတ္ဘူး။
ရူးမိုက္ျခင္းက အမွားဆိုရင္
အဲဒီ အမွားကိုေပြ.ဖက္
တနင့္တပိုး အိပ္မက္ေနဦးမယ္
ဘယ္သူမွ ေျခာက္ျပစ္မကင္းပါဘူး။
နင္ေတြးနိုင္တတ္ခဲ့ရင္
လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ကာလမ်ားက
စကားေတြကို သံုးသပ္ၾကည့္ပါ
ငါဘယ္လို ျဖစ္ခဲ့သလဲ
ျမင္ရဲရင္ ျမင္လို.ရပါတယ္။
တို.ၾကားက ခင္မင္မွဳကိုလည္း
ေကာင္းကင္ထဲက တိမ္ေတြလို
အမွန္တကယ္ဆိုေပမယ့္
ဘယ္လိုမွ ဖမ္းကိုင္လို.မရပါဘူး။
စကားတစ္ခြန္းနဲ.ေတာင္
ငါမခ်ည္ေနွာင္ခဲ့တာဟာ
ငါေပးခ်င္တဲ့လြတ္လပ္ျခင္း
မင္း ရေစခ်င္တာပါ
အထင္မလြဲပါနဲ.။
တစ္ေယာက္ ကိုတစ္ေယာက္က
အသံုးခ်ဖို. မလိုသလို
ေပးဆပ္ဖို.လည္းမလိုပါဘူး
ရူးခဲ့မိုက္ခဲ့မိရင္
ဒီျဖစ္စဥ္မွာ…သူ “တရားခံ”
ကိုယ့္ ကို ကိုယ္ လက္ညိွဳးထိုးၿပီး
အၿငိဳးႀကီးႀကီးေျပာလိုက္တာပါ
ဟုတ္ပါတယ္…ငါက
တစ္ခဏနဲ. တစ္ဘ၀ကို
ေနာင္တမဲ့စြာ လဲခဲ့သူပါ။
သူငယ္ခ်င္းျဖစ္စဥ္မွာ
တစ္သက္စာေနခ်င္လည္း
အရင္လို မဟုတ္ေတာ့တဲ့ အတြင္းစိတ္
ဘယ္သူေလွာင္ပိတ္ထားခ်င္မွာလဲ။
ေျပာင္းလဲလို.ရတဲ့ ခင္မင္ခြင့္ကို
နင့္လက္ကို ငါအပ္ပါတယ္
ဖယ္ခ်င္ဖယ္ ဖ်က္ခ်င္ဖ်က္
နင္ ဆက္လက္ ေဆာင္ရြက္ပါ။
ရိုးသားမွဳ ဆိုတဲ့ သေဘာဓာတ္
အေရာင္ေျပာင္းတတ္တာေတြ.ဘူးရဲ.
မေျပာင္းလဲခဲ့ရင္လည္း အျပစ္မရိွ
ကိုယ့္အျဖစ္ ကိုယ္သာသိတယ္။
ျဖဴစင္ျခင္း ဆိုတာထက္
မွန္ကန္ျခင္းကို ပိုနွစ္သက္ခဲ့တာပါ
တကယ့္တကယ္တမ္းမွာ
ဘယ္အရာမွ မတည္ၿမဲပါဘူး။
ပြင့္ေနတဲ့ တံခါးတစ္ခ်ပ္
သိခ်င္တိုင္း မ၀င္အပ္လို.
ရပ္တန္.ၿပီး ေခၚမိတာပါ
ဘာမွေတာ့ မဟုတ္ဘူးကြယ္။
ငါနင့္ကို တစ္ဖက္သတ္
မေျပာအပ္တာေတြ ေျပာမိသလား
အျပစ္ရိွသူကငါပါ
ငါလည္းသိ နင္လည္းသိ
ယဥ္ေက်းမွဳမရိွတာ ငါေလ။
ေစာ္ကား သိကၡာခ်လိုစိတ္
ငါ့မွာ အရိပ္ေတာင္ မရိွပါဘူး
အဦးဆံုးေျပာခဲ့သလို
စကားကို မေျပာတတ္တာပါ။
အကိ်ဳးတရားတစ္ခုဟာ
အေၾကာင္းတရားမ်ားစြာေၾကာင့္လည္း
ေျပာင္းလြဲတတ္ မွားတတ္ပါရဲ.
မင္းနဲ.ငါနဲ. နွစ္ဦးၾကားမွာ
ဘာမွားခဲ့သလဲကြယ္။
သူငယ္ခ်င္းေလးရယ္
မင္းနဲ.ငါဟာ
ရန္ဘက္မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး
တိုက္ပြဲတစ္ခုလိုမ်ိဳး
ငါ့ကို ေခ်ာင္ပိတ္မသတ္ပါနဲ.ကြယ္။
နင္ရိွရာကိုငါ
မလာ၀ံ့ခဲ့ပါ
တခါတခါ ျမင္လိုစိတ္ကို
ရူးမတတ္ ၿမိဳသိပ္ခဲ့ပါတယ္။
ဘယ္သူမွ မတားေပမယ့္
ငါ့စိတ္ငါ စည္းျခားလိုက္တယ္
အခိုက္အတန္.မ်ားစြာကိုလည္း
အိပ္မက္ထဲ ပို.လိုက္တယ္။
အတြင္းစိတ္ကို ထိန္းသိမ္း
ႀကိဳးစားၿပီး စိမ္းခဲ့တယ္
လြယ္ေတာ့မလြယ္ကူခဲ့ပါ
ငါသိပ္ကို နာက်င္ခဲ့ပါရဲ.။
စိတ္ကူးနဲ. ေရွာင္ပုန္းၿပီး
စိတ္ကူးနဲ.ရံွဴးခဲ့တယ္
တကယ္တမ္းဆံုးရွံဴးျခင္းကို
ငါဘယ္လို ရင္ဆိုင္မွာလဲ။
ေရွ.ကိုမတက္သလို
ေနာက္ဖက္ကိုမလွည့္
ေခါက္ခဲ့တဲ့ တံခါးေရွ.မွာ
ငါ…ရပ္ေနေသးတယ္။
မဖိတ္ေခၚပဲနဲ.
ငါ မ၀င္ရဲခဲ့ပါဘူး
စိတ္ကူးေတြ တေပြ.တပိုက္ရိွတိုင္း
ငါမိုက္ဖို.သင့္ရဲ.လား။
ပတ္၀န္းက်င္ တိုင္းတာတဲ့စံ
ေပတံေတြနဲ. မကိုက္ညီလို.
ငါမိုက္တယ္ ေျပာခ်င္ေျပာပါ
ရင္ေရာေက်ာေရာ စည္းခံပါ့မယ္။
တစ္ေနရာထဲကရပ္ၾကည့္
တစ္ခုထဲ သိတဲ့အသိ
နင့္မွာ မရိွေစခ်င္ပါ
မာန၊ေဒါသ ပိတ္ဖံုးတဲ့
မ်က္လံုးတို.နဲ. ၾကည့္ရင္
အမွန္ကို ျမင္ပါ့မလား။
ျဖစ္သင့္လား ျဖစ္ထိုက္လား
တရားေတြ အခါခါေမးလည္း
အေတြးထဲမွာ မွဳန္မိွဳင္း
ပိုင္းျဖတ္ မေ၀ဖန္တတ္ခဲ့ဘူး။
မထူးျခားတဲ့နိမိတ္ပံု
နင္ငါ့လို ႀကံဳရင္
နင္ဘယ္လိုဆံုးျဖတ္မွာလဲ
ရဲရဲေျဖၾကည့္စမ္းပါ။
နင့္ဆီမွာ
ျဖဴစင္ခြင့္ ရိွပါေသးတယ္
ဖယ္ရွားခြင့္ ျပင္ဆင္ခြင့္
နင္သင့္ရာ ဆံုးျဖတ္နိုင္တယ္။
ငါဆိုတဲ့ ေဟာဒီေကာင္ကေတာ့
မေရွာင္နိုင္တဲ့ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းနဲ.
ရိုးသားစြာရစ္ပတ္
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ တုတ္ေနွာင္တတ္ခဲ့ၿပီ
မျဖည္ခ်င္ မျဖည္သင့္
နင့္လက္ကို ႀကိဳးစေပးပါတယ္။
ေၾသာ္……
ရင္ဘတ္ထဲက တရားက
စကားေတြကၽြံခဲ့ၿပီပဲ
တြင္းထဲကေျမြလို
ျပန္ေကြ.ဖို.ဆိုတာ
မလြယ္ေတာ့ပါဘူး။
သက္တံ့ျဖစ္စဥ္လိုေပါ့ေလ
ေနျခည္နဲ. မိုးျမဴမွဳန္
ခဏဆံုခိုက္ ေပၚထြက္ခဲ့
အိပ္မက္ကမာၻထဲက ခင္မင္မွဳ
အခုလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာေတာ့……..
ရင္ထဲက ျဖဴစင္ျခင္းတရားကို
အျခားတစ္ခု အစားမထိုးခဲ့ပါ
ရိွေနတဲ့ ျဖဴစင္မွဳအျပင္
ေနာက္တစ္ခုယွဥ္ၿပီး ျဖစ္ထြန္းခဲ့တာ။
အခန္းတစ္ခုလံုးလံုေအာင္ပိတ္
တိတ္ဆိတ္စြာေနဘူးပါတယ္
ကြယ္၀ွက္မရတဲ့စိတ္အစဥ္ကို
မျမင္ပါေစနဲ. ဆုေတာင္းဘူးတယ္။
နင္နဲ.ငါ ႀကံဳဆံုေတြ.တိုင္း
နွဳတ္ခမ္းကို တင္းတင္းေစ့လို.
ႀကိဳးစားေမ့ခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းေတြ
အခုေနအခါမွေျပာျပလည္း
စကားပဲ အဖတ္တင္ေတာ့မယ္။
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ တရားျပ
နားခ်ဖို. ႀကိဳးစားရင္း
မင္းမသိတဲ့ အမွားေတြ
ခြဲျခားမရေအာင္ ေ၀ခဲ့တယ္။
ဘ၀ရဲ. အခိုက္အတန္.တို.က
ဘယ္ေတာ့မွ အကန္.လိုက္မရိွခဲ့
နံရံနဲ. ပိုင္းျဖတ္
သတ္သတ္စီ ထည့္မထားပါဘူး။
ေရာယွက္ရွဳပ္ေထြးတဲ့
အေတြးတို.ရဲ.ျဖစ္စဥ္တိုင္းမွာ
ရိုးသားျခင္း ဘယ္ေလာက္လို. ပိုင္းျခားျပ
ခင္မင္ျခင္း ဘယ္မွ်လို. ပိုင္းျခားျပ
ျဖဴစင္ျခင္း ဘယ္သို. လို. ပိုင္းျခားျပ
ဘယ္ေတာ့မွ မရဘူး။
နင္နဲ.ငါ့ရဲ. အခင္အမင္
ဘယ္ေလာက္ျဖဴစင္တယ္ေျပာေျပာ
တရံေရာ ကာလမ်ားမွာ
အျခား တပါးေသာအေတြး
ေသးေသးမႊားမႊားေလးေတာင္
နင္ မေတြးခဲ့ဘူး ဖူးလား။
အခ်ိန္ကာလ တို.ရဲ.အကိ်ဳး
တိုးတက္မွဳဆိုတာ ရိွတယ္
ဘယ္သူမွ ပုန္းမရခဲ့ပါ
ဘ၀ရဲ. စကၠန္.တိုင္းမွာ
အရာမွားစြာ ျပည့္လွ်ံလာေနတယ္။
သစ္တစ္ပင္ရဲ. ရွင္သန္မွဳသေဘာ
မသီး မပြင့္နဲ.ေျပာမွာလား
စဥ္းစားပါကြယ္
ဘယ္လို ျဒပ္မဲ့တရားကမွ
သူ.ကိုတားလို.မရပါဘူး။
အရိပ္ေန အခက္မခ်ိဳးခဲ့ပါဘူး
ႏူးညံ့တဲ့ သိမ္ေမြ.မွဳကို
တစ္ခုခု မျဖစ္ေစခ်င္ပါ
ၾကာျမင့္ခဲ့တဲ့ ငါ့စိတ္ထား
စကားအျဖစ္ ေျပာခဲ့တာပါ။
မူလမသိတဲ့ ေျပာင္းလဲျခင္းေၾကာင့္
မင္းအျပစ္တင္ရင္လည္း
ဘယ္အထဲမွာ သြားျပင္ဆင္မလဲ
ဘယ္ေနရာက “စ” လြဲသလဲ
ငါလည္းမသိပါဘူး။
ခင္မင္မွဳဟာ ျဖစ္စဥ္တစ္ခုပါ
ေရတံခြန္လို စီးဆင္းမွဳေလ
ေရမရိွရင္မရွင္သန္ဘူး။
ေရတံခြန္ကို ေထာက္ပံ့ထားတဲ့
ေအာက္ခံေက်ာက္သား ပကတိ
အဲဒါအမွန္တကယ္ရိွတယ္
မင္းသိတဲ့ ေရတံခြန္ ေရပန္းလို
မလွပပဲ ၾကမ္းတမ္းမယ္
ဘယ္အခါမွ ေပ်ာက္ကြယ္မွာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။
မင္းရင္ထဲက ခင္မင္မွဳ
သူ.အတိုင္းထားလိုက္ပါ
ငါေျပာတဲ့ စကားေတြကိုလည္း
ရင္ထဲမွာ သိမ္းခ်င္သိမ္း
မသိမ္းခ်င္ေမ့လိုက္ပါ။
ငါကေတာ့
ေၾကာင္းက်ိဳးမဲ့ အျမင္ေတြကို
မျပင္ဆင္ေတာ့ပါဘူး
ရူးတယ္ပဲေျပာေျပာေလ
အကၡရာမဲ့စြာ ငါ ေၾကြမယ္။
သူငယ္ခ်င္းေလးရယ္
တကယ္ေတာ့ မင္းဘက္မွာ
ဘာတစ္ခုမွ မမွားခဲ့ပါဘူး
အဦးဆံုးေျပာင္းလဲခဲ့တာ
ငါပါ………
အခုေတာ့
ကာလမ်ားစြာ ရင္ထဲထည့္
ငါေျခစံု ရပ္ေနခဲ့တယ္
နင္ဘယ္လို ဆံုးျဖတ္မွာလဲ
လြဲေခ်ာ္ေနတဲ့ တံခါးတစ္ခ်ပ္
တို.
ၾကား
မွာ
ကန္.
သတ္
လို. ။ ။
ရွင္းျပဖို. ႀကိဳးစားရင္း
မင္းကိုငါ စြန္.ခြာခဲ့တာပါ
လွ်င္သူ သာသူစား ဆိုၿပီး
ေမတၱာကို က်ားထိုးခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။
ယံုခ်င္မွယံုပါ
မာန ဆိုတဲ့ တရားက
နားလည္မွဳကို ကန္.သတ္တယ္
ျဖစ္တတ္ ပ်က္တတ္တဲ့တရားကို
ငါဘယ္လိုရွင္းနိုင္မွာလဲ။
တကယ္တမ္းဆိုရင္
ႏြံအရင္နစ္သူက ငါပါ
ကူပါကယ္ပါ ငါဖမ္းဆြဲရင္း
ႏြံထဲကို မင္လည္းက်ခဲ့ပါသလား။
တစ္က ျပန္စလို. မရေအာင္
ေနာက္က်ခဲ့ပါၿပီ
ဒီလို ျဖစ္ခဲ့မယ္ ပ်က္ခဲ့မယ္
ဘယ္သူ ဘယ္လိုေတြးတတ္ခဲ့မွာလဲ။
ရိုးသားတဲ့သူငယ္ခ်င္းအသိ
ငါ့မွာတကယ္ရိွဘူးပါတယ္
ကြယ္ေပ်ာက္မွာ မဟုတ္တဲ့ အမွန္တရား
မင္း နားပိတ္ၿပီး ျငင္းခ်င္ျငင္းပါ။
ေအးျမသန္.ရွင္းျခင္းနဲ.
မင္းနဲ.ငါ ခင္တြယ္ျခင္းအရိပ္
အတိတ္မွာေနရာတက်
တည္ၿငိမ္စြာက်န္ခဲ့ရၿပီဆိုတာကို
မင္း….. ဖယ္ရွားလိုပါသလား။
ေၾသာ္……
ဒါေတြေျပာခ်င္တဲ့စိတ္ဟာ
အတိတ္မွာ လွမ္းျမင္တဲ့
သံေယာဇဥ္ကို လွဳပ္နွိဳး
အရင္ဘ၀ကို ေမွ်ာ္ကိုးလို.ေတာ့မဟုတ္ဘူး။
တစ္စံုတစ္ခုေသာ အေၾကာင္းတရားေၾကာင့္
ေျပာင္းသြားနိုင္တဲ့ ခင္မင္ျခင္းကို
မင္းသိသလို ငါသိတယ္
ဖယ္ရွားလို.မရတဲ့ အတိတ္
အရိပ္လိုပဲ ရိွပါေစေတာ့။
ရိုးသားျခင္း ဆိုတဲ့စိတ္
တိတ္ဆိတ္စြာေျပာင္းလဲျခင္းကို
မင္းႀကံဳဘူးပါသလား
စကားမဲ့စြာ မေနာဓာတ္နဲ.
ထင္ဟပ္ၿပီးနားလည္ပါသလား။
စကားလံုးတို.ရဲ. အနက္က
ၿငိမ္သက္စြာမေနအပ္လို.လား
ရွဳတတ္ျမင္တတ္တဲ့ ေထာင့္ကိုလိုက္လို.
စိတ္ႀကိဳက္ အဓိပၸါယ္ ထြက္ၾကရဲ.။
အဓိပၸါယ္တင္ ယဥ္ရထားျဖစ္တဲ့
ငါ့ရဲ.စကားေတြလည္း
ဘယ္ေနရာ မွားခဲ့ၿပီလဲ
ရင္ထဲမွာ….. သူငယ္ခ်င္းရယ္………
သစ္ေစ့ေလး အပင္ေပါက္ခ်င္တယ္ဆို
အေစ့ခြံ အရင္ပ်က္စီးရသလို
ၿမိဳသိပ္မရတဲ့ တစ္စံုတစ္ရာကို အေၾကာင္းျပဳ
နင္နဲ့ငါ ခင္မင္မွဳဟာ
တစ္ခုခု လြဲေခ်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။
တိတ္တိတ္ေလးေမ်ာ္ကိုး
ျဖည္းျဖည္းခ်င္းပ်ိဳးခဲ့တဲ့
ပုန္းလွ်ိဳးကြယ္လွ်ိဳး သစ္တစ္ပင္ကို
နင္ဘယ္လို သေဘာထားမွာလဲ
အေတြးထဲမွာပဲ ေမးမိတယ္။
ေျပာၾကစတမ္းဆိုရင္
နင္မျမင္ေပမယ့္
ရိွတဲ့အရာဟာ ရိွခဲ့တယ္
ပ်က္တဲ့အရာဟာ ပ်က္ခဲ့တယ္
တကယ္ေတာ့ အမွန္တရားဟာ
ဖယ္ရွားလို.မရဘူးကြယ္။
နင္မသိရေပမယ့္
က်ခဲ့တဲ့ သိကၡာနဲ.
လိပ္ျပာက နာခ်င္ပါတယ္
သူငယ္ခ်င္းရယ္
ငါဘယ္လိုမွ အျပစ္မျမင္တတ္ဘူး။
ရူးမိုက္ျခင္းက အမွားဆိုရင္
အဲဒီ အမွားကိုေပြ.ဖက္
တနင့္တပိုး အိပ္မက္ေနဦးမယ္
ဘယ္သူမွ ေျခာက္ျပစ္မကင္းပါဘူး။
နင္ေတြးနိုင္တတ္ခဲ့ရင္
လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ကာလမ်ားက
စကားေတြကို သံုးသပ္ၾကည့္ပါ
ငါဘယ္လို ျဖစ္ခဲ့သလဲ
ျမင္ရဲရင္ ျမင္လို.ရပါတယ္။
တို.ၾကားက ခင္မင္မွဳကိုလည္း
ေကာင္းကင္ထဲက တိမ္ေတြလို
အမွန္တကယ္ဆိုေပမယ့္
ဘယ္လိုမွ ဖမ္းကိုင္လို.မရပါဘူး။
စကားတစ္ခြန္းနဲ.ေတာင္
ငါမခ်ည္ေနွာင္ခဲ့တာဟာ
ငါေပးခ်င္တဲ့လြတ္လပ္ျခင္း
မင္း ရေစခ်င္တာပါ
အထင္မလြဲပါနဲ.။
တစ္ေယာက္ ကိုတစ္ေယာက္က
အသံုးခ်ဖို. မလိုသလို
ေပးဆပ္ဖို.လည္းမလိုပါဘူး
ရူးခဲ့မိုက္ခဲ့မိရင္
ဒီျဖစ္စဥ္မွာ…သူ “တရားခံ”
ကိုယ့္ ကို ကိုယ္ လက္ညိွဳးထိုးၿပီး
အၿငိဳးႀကီးႀကီးေျပာလိုက္တာပါ
ဟုတ္ပါတယ္…ငါက
တစ္ခဏနဲ. တစ္ဘ၀ကို
ေနာင္တမဲ့စြာ လဲခဲ့သူပါ။
သူငယ္ခ်င္းျဖစ္စဥ္မွာ
တစ္သက္စာေနခ်င္လည္း
အရင္လို မဟုတ္ေတာ့တဲ့ အတြင္းစိတ္
ဘယ္သူေလွာင္ပိတ္ထားခ်င္မွာလဲ။
ေျပာင္းလဲလို.ရတဲ့ ခင္မင္ခြင့္ကို
နင့္လက္ကို ငါအပ္ပါတယ္
ဖယ္ခ်င္ဖယ္ ဖ်က္ခ်င္ဖ်က္
နင္ ဆက္လက္ ေဆာင္ရြက္ပါ။
ရိုးသားမွဳ ဆိုတဲ့ သေဘာဓာတ္
အေရာင္ေျပာင္းတတ္တာေတြ.ဘူးရဲ.
မေျပာင္းလဲခဲ့ရင္လည္း အျပစ္မရိွ
ကိုယ့္အျဖစ္ ကိုယ္သာသိတယ္။
ျဖဴစင္ျခင္း ဆိုတာထက္
မွန္ကန္ျခင္းကို ပိုနွစ္သက္ခဲ့တာပါ
တကယ့္တကယ္တမ္းမွာ
ဘယ္အရာမွ မတည္ၿမဲပါဘူး။
ပြင့္ေနတဲ့ တံခါးတစ္ခ်ပ္
သိခ်င္တိုင္း မ၀င္အပ္လို.
ရပ္တန္.ၿပီး ေခၚမိတာပါ
ဘာမွေတာ့ မဟုတ္ဘူးကြယ္။
ငါနင့္ကို တစ္ဖက္သတ္
မေျပာအပ္တာေတြ ေျပာမိသလား
အျပစ္ရိွသူကငါပါ
ငါလည္းသိ နင္လည္းသိ
ယဥ္ေက်းမွဳမရိွတာ ငါေလ။
ေစာ္ကား သိကၡာခ်လိုစိတ္
ငါ့မွာ အရိပ္ေတာင္ မရိွပါဘူး
အဦးဆံုးေျပာခဲ့သလို
စကားကို မေျပာတတ္တာပါ။
အကိ်ဳးတရားတစ္ခုဟာ
အေၾကာင္းတရားမ်ားစြာေၾကာင့္လည္း
ေျပာင္းလြဲတတ္ မွားတတ္ပါရဲ.
မင္းနဲ.ငါနဲ. နွစ္ဦးၾကားမွာ
ဘာမွားခဲ့သလဲကြယ္။
သူငယ္ခ်င္းေလးရယ္
မင္းနဲ.ငါဟာ
ရန္ဘက္မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး
တိုက္ပြဲတစ္ခုလိုမ်ိဳး
ငါ့ကို ေခ်ာင္ပိတ္မသတ္ပါနဲ.ကြယ္။
နင္ရိွရာကိုငါ
မလာ၀ံ့ခဲ့ပါ
တခါတခါ ျမင္လိုစိတ္ကို
ရူးမတတ္ ၿမိဳသိပ္ခဲ့ပါတယ္။
ဘယ္သူမွ မတားေပမယ့္
ငါ့စိတ္ငါ စည္းျခားလိုက္တယ္
အခိုက္အတန္.မ်ားစြာကိုလည္း
အိပ္မက္ထဲ ပို.လိုက္တယ္။
အတြင္းစိတ္ကို ထိန္းသိမ္း
ႀကိဳးစားၿပီး စိမ္းခဲ့တယ္
လြယ္ေတာ့မလြယ္ကူခဲ့ပါ
ငါသိပ္ကို နာက်င္ခဲ့ပါရဲ.။
စိတ္ကူးနဲ. ေရွာင္ပုန္းၿပီး
စိတ္ကူးနဲ.ရံွဴးခဲ့တယ္
တကယ္တမ္းဆံုးရွံဴးျခင္းကို
ငါဘယ္လို ရင္ဆိုင္မွာလဲ။
ေရွ.ကိုမတက္သလို
ေနာက္ဖက္ကိုမလွည့္
ေခါက္ခဲ့တဲ့ တံခါးေရွ.မွာ
ငါ…ရပ္ေနေသးတယ္။
မဖိတ္ေခၚပဲနဲ.
ငါ မ၀င္ရဲခဲ့ပါဘူး
စိတ္ကူးေတြ တေပြ.တပိုက္ရိွတိုင္း
ငါမိုက္ဖို.သင့္ရဲ.လား။
ပတ္၀န္းက်င္ တိုင္းတာတဲ့စံ
ေပတံေတြနဲ. မကိုက္ညီလို.
ငါမိုက္တယ္ ေျပာခ်င္ေျပာပါ
ရင္ေရာေက်ာေရာ စည္းခံပါ့မယ္။
တစ္ေနရာထဲကရပ္ၾကည့္
တစ္ခုထဲ သိတဲ့အသိ
နင့္မွာ မရိွေစခ်င္ပါ
မာန၊ေဒါသ ပိတ္ဖံုးတဲ့
မ်က္လံုးတို.နဲ. ၾကည့္ရင္
အမွန္ကို ျမင္ပါ့မလား။
ျဖစ္သင့္လား ျဖစ္ထိုက္လား
တရားေတြ အခါခါေမးလည္း
အေတြးထဲမွာ မွဳန္မိွဳင္း
ပိုင္းျဖတ္ မေ၀ဖန္တတ္ခဲ့ဘူး။
မထူးျခားတဲ့နိမိတ္ပံု
နင္ငါ့လို ႀကံဳရင္
နင္ဘယ္လိုဆံုးျဖတ္မွာလဲ
ရဲရဲေျဖၾကည့္စမ္းပါ။
နင့္ဆီမွာ
ျဖဴစင္ခြင့္ ရိွပါေသးတယ္
ဖယ္ရွားခြင့္ ျပင္ဆင္ခြင့္
နင္သင့္ရာ ဆံုးျဖတ္နိုင္တယ္။
ငါဆိုတဲ့ ေဟာဒီေကာင္ကေတာ့
မေရွာင္နိုင္တဲ့ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းနဲ.
ရိုးသားစြာရစ္ပတ္
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ တုတ္ေနွာင္တတ္ခဲ့ၿပီ
မျဖည္ခ်င္ မျဖည္သင့္
နင့္လက္ကို ႀကိဳးစေပးပါတယ္။
ေၾသာ္……
ရင္ဘတ္ထဲက တရားက
စကားေတြကၽြံခဲ့ၿပီပဲ
တြင္းထဲကေျမြလို
ျပန္ေကြ.ဖို.ဆိုတာ
မလြယ္ေတာ့ပါဘူး။
သက္တံ့ျဖစ္စဥ္လိုေပါ့ေလ
ေနျခည္နဲ. မိုးျမဴမွဳန္
ခဏဆံုခိုက္ ေပၚထြက္ခဲ့
အိပ္မက္ကမာၻထဲက ခင္မင္မွဳ
အခုလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာေတာ့……..
ရင္ထဲက ျဖဴစင္ျခင္းတရားကို
အျခားတစ္ခု အစားမထိုးခဲ့ပါ
ရိွေနတဲ့ ျဖဴစင္မွဳအျပင္
ေနာက္တစ္ခုယွဥ္ၿပီး ျဖစ္ထြန္းခဲ့တာ။
အခန္းတစ္ခုလံုးလံုေအာင္ပိတ္
တိတ္ဆိတ္စြာေနဘူးပါတယ္
ကြယ္၀ွက္မရတဲ့စိတ္အစဥ္ကို
မျမင္ပါေစနဲ. ဆုေတာင္းဘူးတယ္။
နင္နဲ.ငါ ႀကံဳဆံုေတြ.တိုင္း
နွဳတ္ခမ္းကို တင္းတင္းေစ့လို.
ႀကိဳးစားေမ့ခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းေတြ
အခုေနအခါမွေျပာျပလည္း
စကားပဲ အဖတ္တင္ေတာ့မယ္။
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ တရားျပ
နားခ်ဖို. ႀကိဳးစားရင္း
မင္းမသိတဲ့ အမွားေတြ
ခြဲျခားမရေအာင္ ေ၀ခဲ့တယ္။
ဘ၀ရဲ. အခိုက္အတန္.တို.က
ဘယ္ေတာ့မွ အကန္.လိုက္မရိွခဲ့
နံရံနဲ. ပိုင္းျဖတ္
သတ္သတ္စီ ထည့္မထားပါဘူး။
ေရာယွက္ရွဳပ္ေထြးတဲ့
အေတြးတို.ရဲ.ျဖစ္စဥ္တိုင္းမွာ
ရိုးသားျခင္း ဘယ္ေလာက္လို. ပိုင္းျခားျပ
ခင္မင္ျခင္း ဘယ္မွ်လို. ပိုင္းျခားျပ
ျဖဴစင္ျခင္း ဘယ္သို. လို. ပိုင္းျခားျပ
ဘယ္ေတာ့မွ မရဘူး။
နင္နဲ.ငါ့ရဲ. အခင္အမင္
ဘယ္ေလာက္ျဖဴစင္တယ္ေျပာေျပာ
တရံေရာ ကာလမ်ားမွာ
အျခား တပါးေသာအေတြး
ေသးေသးမႊားမႊားေလးေတာင္
နင္ မေတြးခဲ့ဘူး ဖူးလား။
အခ်ိန္ကာလ တို.ရဲ.အကိ်ဳး
တိုးတက္မွဳဆိုတာ ရိွတယ္
ဘယ္သူမွ ပုန္းမရခဲ့ပါ
ဘ၀ရဲ. စကၠန္.တိုင္းမွာ
အရာမွားစြာ ျပည့္လွ်ံလာေနတယ္။
သစ္တစ္ပင္ရဲ. ရွင္သန္မွဳသေဘာ
မသီး မပြင့္နဲ.ေျပာမွာလား
စဥ္းစားပါကြယ္
ဘယ္လို ျဒပ္မဲ့တရားကမွ
သူ.ကိုတားလို.မရပါဘူး။
အရိပ္ေန အခက္မခ်ိဳးခဲ့ပါဘူး
ႏူးညံ့တဲ့ သိမ္ေမြ.မွဳကို
တစ္ခုခု မျဖစ္ေစခ်င္ပါ
ၾကာျမင့္ခဲ့တဲ့ ငါ့စိတ္ထား
စကားအျဖစ္ ေျပာခဲ့တာပါ။
မူလမသိတဲ့ ေျပာင္းလဲျခင္းေၾကာင့္
မင္းအျပစ္တင္ရင္လည္း
ဘယ္အထဲမွာ သြားျပင္ဆင္မလဲ
ဘယ္ေနရာက “စ” လြဲသလဲ
ငါလည္းမသိပါဘူး။
ခင္မင္မွဳဟာ ျဖစ္စဥ္တစ္ခုပါ
ေရတံခြန္လို စီးဆင္းမွဳေလ
ေရမရိွရင္မရွင္သန္ဘူး။
ေရတံခြန္ကို ေထာက္ပံ့ထားတဲ့
ေအာက္ခံေက်ာက္သား ပကတိ
အဲဒါအမွန္တကယ္ရိွတယ္
မင္းသိတဲ့ ေရတံခြန္ ေရပန္းလို
မလွပပဲ ၾကမ္းတမ္းမယ္
ဘယ္အခါမွ ေပ်ာက္ကြယ္မွာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။
မင္းရင္ထဲက ခင္မင္မွဳ
သူ.အတိုင္းထားလိုက္ပါ
ငါေျပာတဲ့ စကားေတြကိုလည္း
ရင္ထဲမွာ သိမ္းခ်င္သိမ္း
မသိမ္းခ်င္ေမ့လိုက္ပါ။
ငါကေတာ့
ေၾကာင္းက်ိဳးမဲ့ အျမင္ေတြကို
မျပင္ဆင္ေတာ့ပါဘူး
ရူးတယ္ပဲေျပာေျပာေလ
အကၡရာမဲ့စြာ ငါ ေၾကြမယ္။
သူငယ္ခ်င္းေလးရယ္
တကယ္ေတာ့ မင္းဘက္မွာ
ဘာတစ္ခုမွ မမွားခဲ့ပါဘူး
အဦးဆံုးေျပာင္းလဲခဲ့တာ
ငါပါ………
အခုေတာ့
ကာလမ်ားစြာ ရင္ထဲထည့္
ငါေျခစံု ရပ္ေနခဲ့တယ္
နင္ဘယ္လို ဆံုးျဖတ္မွာလဲ
လြဲေခ်ာ္ေနတဲ့ တံခါးတစ္ခ်ပ္
တို.
ၾကား
မွာ
ကန္.
သတ္
လို. ။ ။
Sunday, April 18, 2010
စီအိုပီဒီ
နတ္ရူးဗံုအကြဲတစ္လံုးနဲ.တေစၦ
အေမ့ရင္ထဲမွာေနတယ္။
သူကလူရိုင္း
တစ္ညလံုး တစ္ညလံုး
တအုန္းအုန္းတဒိုင္းဒိုင္းနဲ.
ညႊတ္ကိုင္းေနရတဲ့ အေမ့ရင္ဘတ္ကို
တရစပ္တီးခတ္တယ္။
လည္ေခ်ာင္းေတြ ရင္ဘတ္ေတြနဲ.
ခုတ္ေမာင္းတဲ့ စက္တစ္လံုးလို
တဂ်ဳံးဂ်ံဳးေမာင္းနွင္ခဲ့ညတိုင္း
အနိွဳင္းအဆမဲ့နာက်င္
ေခ်ာင္းဆိုးေနတာ
ကၽြန္ေတာ္သာျဖစ္ခ်င္တယ္။
မာယာသိပ္မ်ားတဲ့စစ္နတ္ဘီလူး
ငါ့အေမကိုမွ၀င္ပူးကပ္
အစိမ္းေႁခြလိုက္ အမွည့္ေႁခြလိုက္နဲ.
သူ.စိတ္ႀကိဳက္ အေသသတ္တယ္။
ေခ်ာင္းကြဲဆိုးသံတစ္ခုနဲ.တစ္ခုအၾကား
အသက္ရွဴဖို.နားပါဦးအေမ
ကၽြန္ေတာ္ေလ
လက္ပိုက္ၾကည့္ေနရသလိုပဲ
ရင္ထဲမွာမခ်ိဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ပါးအပ္ခဲ့တဲ့ရင္ခြင္
ကၽြန္ေတာ္နားၾကပ္မတင္ရဲဘူး
ရူးသြပ္ခမန္းအံကိုႀကိတ္
အေမ့ကြယ္ရာမွ
တိတ္တိတ္မ်က္ရည္က်မယ္။
ကၽြန္ေတာ္နိုးမွာစိုးလို.
ေခ်ာင္းကိုက်ိတ္က်ိတ္ဆိုးေနသလားအေမ
မ်က္၀န္းေတြ တင္းေအာင္ပိတ္တဲ့ၾကားက
ပါးျပင္မွာပူေႏြးသြားတယ္။
အေမ
အရံွဳးမေပးလိုက္ပါနဲ.အေမ
ငိုက္နာညွိဳးေသြ.ေနတဲ့အေမ့တစ္ဘ၀လံုးကို
ကၽြန္ေတာ္ေက်းဇူးဆပ္ဖို.ခ်န္ထားပါဦးအေမ။
ထင္းျပာ မီးခိုးျပာေတြတေဖြးေဖြးနဲ.
ခ်က္ျပဳတ္ေနခဲ့တဲ့အေမ
အေမ့ရဲ.အၾကင္နာ အနစ္နာ
အေမ့ဆီကိုျပန္လာခဲ့တာ
“အဆုတ္နာ”တဲ့လားအေမ။
ဘီလူးနွစ္ၾကမ္း သံုးဆယ္ေလးဆယ္
ငါ့အေမကိုျခယ္လွယ္ခဲ့ၾက
ပိန္ပါးျဖဴေဖ်ာ့တစ္ဘ၀လံုး
သားသမီးေတြအတြက္ ဆံုးရံွဳးေပးရင္း
ဖေရာင္းအိုတစ္တိုင္လို
မနိုင့္တနိုင္ လင္းခဲ့သူ။
ေက်ာက္သားေက်ာက္ဖ်ာမွာ
ပန္းပင္ေတြေပါက္လာေအာင္စိုက္ပ်ိဳး
အဲဒီလို ဥယ်ာဥ္မွဴးမ်ိဳး
အံ့ၾသတႀကီးနဲ
မီးေတာက္မတတ္ ငါရိုက်ိဳးတယ္။
ေလာကဓံနဲ. အလခ်ိန္ကာလၾကား
ငါတို.တေတြ လူလားေျမာက္ခ်ိန္မွာ
ယိုင္ရြဲ.ခ်ိနဲ.ေနတဲ့ အေမ.အိမ္ေလ
ေျမာက္ျပန္ေလ တေက်ာ့ၿပီးတေက်ာ့ရစ္ေခြခဲ့
အျဖစ္ေတြပ်က္ခ်ိန္ေပပဲ။
စကားလွလွဆိုဖူးသူမ်ား
အေမ့ကိုေႏြမွာခ်န္ထားခဲ့ၾက
အမ်ားသူငါလို ဘ၀ေနအိုခ်ိန္
အေမ့ဆီမီးက ပိုမိွန္တယ္။
ျပန္မလာတတ္သူတို.
ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ေလ်ွာက္ၾကပါ
တခါတရံအေတြးစိမ္းေတြနဲ.
တစ္ခ်က္ေလာက္ျပန္ယိမ္းၾကည့္ရင္
ငါတို.အေမရဲ.ရင္ခြင္
ဟိုတစ္ခ်ိန္ကပမာ
ေမတၱာေတြလဲ့လဲ့စင္ေနေသးတာ
ျမင္တတ္ရင္ျမင္လို.ရပါတယ္။
ေသးသြယ္ရွဳံ.တြေနတဲ့ လက္ေမာင္းအိုေတြၾကားထဲက
ဘယ္လိုအားအင္မ်ိဳးေတြက
တို.ဘ၀ကို ျဖဴစင္ေအာင္ေလွ်ာ္ဖြပ္ခဲ့ပါသလဲ
ခြဲခြာတတ္သူမ်ားေရ
ေန၀င္ညနက္ခ်ိန္ဆို
အေမအိုေခ်ာင္းဆိုးသံ….ျပန္……ၾကားနိုင္ပါေစ။
အဆင္ေျပေနသူေတြကို
အေနမတတ္အစားမတတ္မွာ အေမစိုးသတဲ့
ေမ့ရက္လို.ေမ့ခဲ့သူေတြကို
အေမကေန.စဥ္သတိရေနသတဲ့
အဲဒီ….ခ်ိနဲ.နဲျမစ္တစ္စင္းကို
ျမင္ေနရတာ
ရင္နာေလျခင္းအေမရယ္။
ဘယ္လိုသားသမီးမ်ိဳးနဲ.
ဘယ္လိုအေမမိ်ဳးလဲ
ရင္အကြဲခံခ်စ္တဲ့အေမရယ္
တကယ္…..မတန္ဘူး။
အေမေရ
အဲဒီလိုလူစားေတြထဲမွာ
ကၽြန္ေတာ္လဲပါခဲ့ပါၿပီ
ၾကည္နူးဖြယ္တစ္ခဏေတြနဲ.
တစ္ဘ၀လံုးကိုလဲခဲ့မိ
ကၽြန္ေတာ္မလိမၼာတာ
ကၽြန္ေတာ္သာ သိတယ္အေမ။
အရွဳးေတြႏြယ္လိုငင္ၿငိ
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ဘာေကာင္မွန္းမသိတဲ့ကၽြန္ေတာ္
အေမ့ကိုသာေအာ္ေခၚလိုက္ခ်င္
အေမ့ရင္မွာေျပးပုန္း
ကၽြန္ေတာ့သေဘာက
ေလာကဓံကိုအေမန.ဲပဲရုန္းခ်င္တယ္။
အနွစ္သံုးဆယ္ေလးဆယ္လံုးလံုး
အေမ့ဘ၀ကို တစ္ခါမွမမုန္းခဲ့ဘူးဖူးလား
ဆူးၾကားမွာ ပြင့္ကားလာတဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခု
ဘယ္သူအတြက္ မားမားမတ္မတ္
ေျမက်န္ေတာင္တစ္လံုးလို
အေမအိုရပ္တည္ခဲ့ပါသလဲ။
ေပးဆပ္တတ္သူတို.နိဂံုး
ဒီလိုပဲအဆံုးသတ္မွာလား
ထားရိွခဲ့တဲ့ေမတၱာေတြ
ဘယ္သူေတြသတိရေနမွာလဲ။
အညတရ မ်ိဳးေစ့ေလးက
သစ္ေတာႀကီးတစ္ခုလံုးကို ေပးခဲ့ၿပီ
ေတြးတတ္ရင္ေတြးၾကည့္ပါ
တစ္ကမာၻလံုးကအေမေတြကို….ငါ
ျမတ္နိုးဦးညႊတ္လိုက္ပါတယ္။
ေနာက္ထပ္အနွစ္ေလးဆယ္ငါးဆယ္
ဘယ္သူမွသတိမရေတာ့မယ့္အေမ
ေျခရာတစ္ခုထက္ပိုတဲ့ကမၺည္းမ်ိဳး
ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ဘတ္မွာထိုးပါရေစ။
လက္ဖ်ားကေသြးစိမ္းထြက္ေအာင္
အေမ့အိပ္မက္ကို ဆက္ပ်ိဳးမယ္
တကယ္ဆိုရင္
မိခင္ျဖစ္ခြင့္ရိွတဲ့သဘာ၀ေၾကာင့္
မိန္းမေတြကို ဦးခိုက္လို.ရခဲ့ၿပီ။
ေခ်ာင္းဆိုးသံကေပးတဲ့တရားကို
ၾကားတတ္ေအာင္ၾကားရဦးမယ္
ဖယ္ရွားလို.မရတဲ့ သခၤါရအစား
တစ္ခဏထက္ပိုတဲ့ နိစၥတရား
ျမင္တတ္ေအာင္ႀကိဳးစားရမယ္။
အေမသင္ၾကားေပးတဲ့ ေမတၱာတရား
ထားတတ္ေအာင္ႀကိဳးစားရင္း
လင္းပြင့္လာတဲ့ေကာင္းကင္မွာ
အေမ့ကိုျမင္ေနမယ္။
အေမရယ္
ဘယ္ေရာဂါရဲ.အဆံုးအျဖတ္ကမွ
အေမ့ကိုအေသမသတ္နိုင္ေတာ့ဘူး
ရင္ခြင္ရဲ.အဦးဆံုးမွာ
အလွဆံုး အက်န္းမာဆံုးအေမ
ကမာၻခ်ဥ္းေအာင္ ေနခဲ့ၿပီ။
မ်က္ရည္ေတြစို၀င္းလဲ့ျပာ
ရင္ထဲကအနာကိုႀကိတ္မိွတ္ၿမိဳရ
ေျဖသိမ့္စရာနဲ.
သက္ျပင္းအျပာကို
တိတ္…တ…ဆိတ္…ခ်….လိုက္….ရ…ပါ….တယ္…အေမ။ ။
အေမ့ရင္ထဲမွာေနတယ္။
သူကလူရိုင္း
တစ္ညလံုး တစ္ညလံုး
တအုန္းအုန္းတဒိုင္းဒိုင္းနဲ.
ညႊတ္ကိုင္းေနရတဲ့ အေမ့ရင္ဘတ္ကို
တရစပ္တီးခတ္တယ္။
လည္ေခ်ာင္းေတြ ရင္ဘတ္ေတြနဲ.
ခုတ္ေမာင္းတဲ့ စက္တစ္လံုးလို
တဂ်ဳံးဂ်ံဳးေမာင္းနွင္ခဲ့ညတိုင္း
အနိွဳင္းအဆမဲ့နာက်င္
ေခ်ာင္းဆိုးေနတာ
ကၽြန္ေတာ္သာျဖစ္ခ်င္တယ္။
မာယာသိပ္မ်ားတဲ့စစ္နတ္ဘီလူး
ငါ့အေမကိုမွ၀င္ပူးကပ္
အစိမ္းေႁခြလိုက္ အမွည့္ေႁခြလိုက္နဲ.
သူ.စိတ္ႀကိဳက္ အေသသတ္တယ္။
ေခ်ာင္းကြဲဆိုးသံတစ္ခုနဲ.တစ္ခုအၾကား
အသက္ရွဴဖို.နားပါဦးအေမ
ကၽြန္ေတာ္ေလ
လက္ပိုက္ၾကည့္ေနရသလိုပဲ
ရင္ထဲမွာမခ်ိဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ပါးအပ္ခဲ့တဲ့ရင္ခြင္
ကၽြန္ေတာ္နားၾကပ္မတင္ရဲဘူး
ရူးသြပ္ခမန္းအံကိုႀကိတ္
အေမ့ကြယ္ရာမွ
တိတ္တိတ္မ်က္ရည္က်မယ္။
ကၽြန္ေတာ္နိုးမွာစိုးလို.
ေခ်ာင္းကိုက်ိတ္က်ိတ္ဆိုးေနသလားအေမ
မ်က္၀န္းေတြ တင္းေအာင္ပိတ္တဲ့ၾကားက
ပါးျပင္မွာပူေႏြးသြားတယ္။
အေမ
အရံွဳးမေပးလိုက္ပါနဲ.အေမ
ငိုက္နာညွိဳးေသြ.ေနတဲ့အေမ့တစ္ဘ၀လံုးကို
ကၽြန္ေတာ္ေက်းဇူးဆပ္ဖို.ခ်န္ထားပါဦးအေမ။
ထင္းျပာ မီးခိုးျပာေတြတေဖြးေဖြးနဲ.
ခ်က္ျပဳတ္ေနခဲ့တဲ့အေမ
အေမ့ရဲ.အၾကင္နာ အနစ္နာ
အေမ့ဆီကိုျပန္လာခဲ့တာ
“အဆုတ္နာ”တဲ့လားအေမ။
ဘီလူးနွစ္ၾကမ္း သံုးဆယ္ေလးဆယ္
ငါ့အေမကိုျခယ္လွယ္ခဲ့ၾက
ပိန္ပါးျဖဴေဖ်ာ့တစ္ဘ၀လံုး
သားသမီးေတြအတြက္ ဆံုးရံွဳးေပးရင္း
ဖေရာင္းအိုတစ္တိုင္လို
မနိုင့္တနိုင္ လင္းခဲ့သူ။
ေက်ာက္သားေက်ာက္ဖ်ာမွာ
ပန္းပင္ေတြေပါက္လာေအာင္စိုက္ပ်ိဳး
အဲဒီလို ဥယ်ာဥ္မွဴးမ်ိဳး
အံ့ၾသတႀကီးနဲ
မီးေတာက္မတတ္ ငါရိုက်ိဳးတယ္။
ေလာကဓံနဲ. အလခ်ိန္ကာလၾကား
ငါတို.တေတြ လူလားေျမာက္ခ်ိန္မွာ
ယိုင္ရြဲ.ခ်ိနဲ.ေနတဲ့ အေမ.အိမ္ေလ
ေျမာက္ျပန္ေလ တေက်ာ့ၿပီးတေက်ာ့ရစ္ေခြခဲ့
အျဖစ္ေတြပ်က္ခ်ိန္ေပပဲ။
စကားလွလွဆိုဖူးသူမ်ား
အေမ့ကိုေႏြမွာခ်န္ထားခဲ့ၾက
အမ်ားသူငါလို ဘ၀ေနအိုခ်ိန္
အေမ့ဆီမီးက ပိုမိွန္တယ္။
ျပန္မလာတတ္သူတို.
ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ေလ်ွာက္ၾကပါ
တခါတရံအေတြးစိမ္းေတြနဲ.
တစ္ခ်က္ေလာက္ျပန္ယိမ္းၾကည့္ရင္
ငါတို.အေမရဲ.ရင္ခြင္
ဟိုတစ္ခ်ိန္ကပမာ
ေမတၱာေတြလဲ့လဲ့စင္ေနေသးတာ
ျမင္တတ္ရင္ျမင္လို.ရပါတယ္။
ေသးသြယ္ရွဳံ.တြေနတဲ့ လက္ေမာင္းအိုေတြၾကားထဲက
ဘယ္လိုအားအင္မ်ိဳးေတြက
တို.ဘ၀ကို ျဖဴစင္ေအာင္ေလွ်ာ္ဖြပ္ခဲ့ပါသလဲ
ခြဲခြာတတ္သူမ်ားေရ
ေန၀င္ညနက္ခ်ိန္ဆို
အေမအိုေခ်ာင္းဆိုးသံ….ျပန္……ၾကားနိုင္ပါေစ။
အဆင္ေျပေနသူေတြကို
အေနမတတ္အစားမတတ္မွာ အေမစိုးသတဲ့
ေမ့ရက္လို.ေမ့ခဲ့သူေတြကို
အေမကေန.စဥ္သတိရေနသတဲ့
အဲဒီ….ခ်ိနဲ.နဲျမစ္တစ္စင္းကို
ျမင္ေနရတာ
ရင္နာေလျခင္းအေမရယ္။
ဘယ္လိုသားသမီးမ်ိဳးနဲ.
ဘယ္လိုအေမမိ်ဳးလဲ
ရင္အကြဲခံခ်စ္တဲ့အေမရယ္
တကယ္…..မတန္ဘူး။
အေမေရ
အဲဒီလိုလူစားေတြထဲမွာ
ကၽြန္ေတာ္လဲပါခဲ့ပါၿပီ
ၾကည္နူးဖြယ္တစ္ခဏေတြနဲ.
တစ္ဘ၀လံုးကိုလဲခဲ့မိ
ကၽြန္ေတာ္မလိမၼာတာ
ကၽြန္ေတာ္သာ သိတယ္အေမ။
အရွဳးေတြႏြယ္လိုငင္ၿငိ
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ဘာေကာင္မွန္းမသိတဲ့ကၽြန္ေတာ္
အေမ့ကိုသာေအာ္ေခၚလိုက္ခ်င္
အေမ့ရင္မွာေျပးပုန္း
ကၽြန္ေတာ့သေဘာက
ေလာကဓံကိုအေမန.ဲပဲရုန္းခ်င္တယ္။
အနွစ္သံုးဆယ္ေလးဆယ္လံုးလံုး
အေမ့ဘ၀ကို တစ္ခါမွမမုန္းခဲ့ဘူးဖူးလား
ဆူးၾကားမွာ ပြင့္ကားလာတဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခု
ဘယ္သူအတြက္ မားမားမတ္မတ္
ေျမက်န္ေတာင္တစ္လံုးလို
အေမအိုရပ္တည္ခဲ့ပါသလဲ။
ေပးဆပ္တတ္သူတို.နိဂံုး
ဒီလိုပဲအဆံုးသတ္မွာလား
ထားရိွခဲ့တဲ့ေမတၱာေတြ
ဘယ္သူေတြသတိရေနမွာလဲ။
အညတရ မ်ိဳးေစ့ေလးက
သစ္ေတာႀကီးတစ္ခုလံုးကို ေပးခဲ့ၿပီ
ေတြးတတ္ရင္ေတြးၾကည့္ပါ
တစ္ကမာၻလံုးကအေမေတြကို….ငါ
ျမတ္နိုးဦးညႊတ္လိုက္ပါတယ္။
ေနာက္ထပ္အနွစ္ေလးဆယ္ငါးဆယ္
ဘယ္သူမွသတိမရေတာ့မယ့္အေမ
ေျခရာတစ္ခုထက္ပိုတဲ့ကမၺည္းမ်ိဳး
ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ဘတ္မွာထိုးပါရေစ။
လက္ဖ်ားကေသြးစိမ္းထြက္ေအာင္
အေမ့အိပ္မက္ကို ဆက္ပ်ိဳးမယ္
တကယ္ဆိုရင္
မိခင္ျဖစ္ခြင့္ရိွတဲ့သဘာ၀ေၾကာင့္
မိန္းမေတြကို ဦးခိုက္လို.ရခဲ့ၿပီ။
ေခ်ာင္းဆိုးသံကေပးတဲ့တရားကို
ၾကားတတ္ေအာင္ၾကားရဦးမယ္
ဖယ္ရွားလို.မရတဲ့ သခၤါရအစား
တစ္ခဏထက္ပိုတဲ့ နိစၥတရား
ျမင္တတ္ေအာင္ႀကိဳးစားရမယ္။
အေမသင္ၾကားေပးတဲ့ ေမတၱာတရား
ထားတတ္ေအာင္ႀကိဳးစားရင္း
လင္းပြင့္လာတဲ့ေကာင္းကင္မွာ
အေမ့ကိုျမင္ေနမယ္။
အေမရယ္
ဘယ္ေရာဂါရဲ.အဆံုးအျဖတ္ကမွ
အေမ့ကိုအေသမသတ္နိုင္ေတာ့ဘူး
ရင္ခြင္ရဲ.အဦးဆံုးမွာ
အလွဆံုး အက်န္းမာဆံုးအေမ
ကမာၻခ်ဥ္းေအာင္ ေနခဲ့ၿပီ။
မ်က္ရည္ေတြစို၀င္းလဲ့ျပာ
ရင္ထဲကအနာကိုႀကိတ္မိွတ္ၿမိဳရ
ေျဖသိမ့္စရာနဲ.
သက္ျပင္းအျပာကို
တိတ္…တ…ဆိတ္…ခ်….လိုက္….ရ…ပါ….တယ္…အေမ။ ။
၀န္ခံျခင္း
သူမ်က္၀န္းေလးထဲ ရဲရဲၾကည့္
ဖြဖြေလးေျပာလိုက္
ခ်စ္တယ္ လို.
ကဲ………ဘာခက္လဲ
ေၾကာက္တယ္ကေလးရယ္။
သူ.က ကိုယ့္အနာဂတ္ ကဗ်ာေလးပါ
မေရးရေသးပဲနဲ.ေတာင္
ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးေလး လွလို.
တကယ္ပါ
ဓာတ္ပံုေလးထဲမွာေတာင္မွ
ထိတ္ကနဲ ျဖစ္သြားေအာင္ လွတယ္။
လမင္းႀကီးကို ေအာင္သြယ္မခိုင္းေတာ့ပါဘူး
ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ရတဲ့အရသာက
ရွက္ပါးျပင္မို.ေလးကိုၾကည့္
ခ်စ္တယ္ လို.ေျပာခြင့္ရတဲ့အခ်ိန္ေလးပါ
ဒီဘ၀မွာ ဒီတစ္ႀကိမ္ပဲ ႀကံဳတဲ့ အခြင့္
ကိုယ္လက္လြတ္ မခံခ်င္ဘူး။
သစ္အိုပင္မွာလည္း
ပန္း ေတြပြင့္ျပခ်င္ပါတယ္
ရီေနမွာလားကေလးေလး
ကိုယ္ေျပာလိုက္လို.
မင္းမ်က္လံုးေလးအေရာင္ေျပာင္းသြားရင္
ကိုယ္ ၾကည့္လိုက္လို.
မင္းနွဳတ္ခမ္းေလးေတြတင္းမာသြားရင္
ကိုယ္ေသရပါလိမ့္မယ္ ေကာင္မေလးေရ
ေၾသာ္
ငါ့ နွဳတ္ခမ္းေလးေရ ...........ၿငိမ္ၿငိမ္ေန။
ကတၱီပါ လက္ဖ၀ါးနုနုကို
သစ္ခုတ္သမားလက္ၾကမ္းၾကမ္းနဲ.
လာပါလွမ္းေခၚသင့္သလား
စဥ္းစားရင္းအားငယ္ရေတာ့
မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္မိရုံနဲ.ေတာင္
သူ.အၾကည့္ေလးကိုပုန္းရတယ္။
မင္းပါးျပင္ေလးမွာ
ငါ့အၾကည့္ေလး ဆိုက္ကပ္ခ်င္တယ္
ငါး စကၠန္.ေလာက္ မ်က္ေစာင္းေလးဖယ္ထားေနာ္
မရြံ.မရဲ ကိုယ့္မ်က္လံုးကို
ရွက္ပါးျပင္ေလးမတားနဲ.။
သူ. အရိုးခံ အၿပံဳးေလးေၾကာင့္
ကိုယ္ ဘယ္ေလာက္ထိ သိမ္ငယ္ခဲ့ရေၾကာင္း
တစ္ေန.ေန.မွာေျပာျပမယ္
အခုေတာ့
သူ.နာမည္ေလးေဘးမွာ
မီးစိမ္းေလးလင္းလာမွာကိုေစာင့္ရင္း
ကိုယ္ဟာ သစ္ငုတ္ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။
လူမသိ သူမသိ ငါ့ကဗ်ာက
ဘယ္ေတာ့မွ လူသိ သူသိျဖစ္လာမွာလဲ
လူသိတာထက္
သူသိမွာ ေၾကာက္လွတယ္။
ကိုယ္က
အမဲရိုးမ်ားျဖစ္သြားမလား
ေရႊခြက္ေလးေရ
ကိုယ့္လက္ ကိုျဖင့္ ခြင့္ျပဳလိုက္ပါလား
မတားတာေတာင္ မ၀င္ရဲသူမို.ပါ။
မင္း ေခါင္းၿဖီးတုန္း
ကၽြတ္လာတဲ့ ဆံပင္ေလးေတြ ကို ေတာင္းရင္
မင္းရိပ္မိမွာလား
ရည္းစားမရိွပါဘူးေနာ္လို.
တစ္ေန. သံုးေခါက္ေလာက္ ေမးရင္
ကိုယ့္စိတ္ကိုသိမွာလား
နင့္ကို ခ်စ္ေၾကာင္းေျပာဖို.
ဘယ္နည္းအေကာင္းဆံုးလဲလို.
ေမးလိုက္ရင္ ဘယ့္နွယ့္လဲ။
စာေရးေပးရင္
ကေလးဆန္သြားမလား
ငါက အူေၾကာင္ၾကားပါဟယ္
ငါ့ကို အၿပံဳးေလးနဲ.ကယ္ပါ
ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့ ညီမေလးရယ္။
ကိုယ္ေျပာျပမယ့္ စိတ္ကူးေတြ
ပန္းပြင့္ေလးထဲထည့္လို.ရရင္ေကာင္းမွာ
ရနံ.ေလးက ေျပာရင္ သူနားလည္သြားမွာပါ
စံပယ္ဖူးေလးရယ္ ကူညီပါ။
နင္ ယံုမွာမဟုတ္ပါဘူးေလ
၀ါးပိုးေပါက္ထဲ
လေရာင္ေလး ၀င္ခဲ့ပါလား
သို၀ွက္ထားတဲ့ ေျမပံုေလးမွာ
ရတနာေတြ ယူသူမဲ့လြန္းတယ္။
ကိုယ့္အရုပ္ေလးေတြ နားၿငီးၿပီ တဲ့
ေရေလာင္းတိုင္း ေျပာမိတဲ့ သစ္ပင္ေလးက
ပုတီးထဲ ထည့္စိတ္ပါလားတဲ့
မင္းနာမည္ေပးထားတဲ့
ေကာင္းကင္က ၾကယ္ေလးက ၿပံဳးေနတယ္
သူလည္း
ညတိုင္းကိုယ္ၾကည့္လို. ရွက္တတ္ေနေပါ့။
အတိတ္က ပူေရး၀န္ေတြ
မင္းနဲ.မွေပ်ာက္ခဲ့ၿပီ
အဲဒီ အၾကည့္ သမားေတာ္မေလးေရ
ေျခၾကြခ အျဖစ္ ကိုယ့္ဘ၀ေလးကိုယူပါ။
တစ္ခါတစ္ခါ အားငယ္မွဳေတြနဲ.
ေျခလွမ္းေတြ တြန္.ဆုတ္ရတယ္
သူက
မိုးလင္းရင္ပြင့္ေတာ့မယ့္ ပန္းပြင့္ငယ္
ကိုယ္က
မိုးလင္းရင္ေပ်ာက္ကြယ္မယ့္ ေသာၾကာၾကယ္
ဘယ္လို ဆံုဆည္းခြင့္ရိွမွာလဲ။
ၿမိဳသိပ္ထားရတဲ့ အခ်စ္က
ေလးညိဳ.မွာ တင္ထားတဲ့ျမားတစ္စင္းလို
ပစ္လႊတ္လိုက္မွ တင္းအားေလ်ာ့သြားတယ္
ကိုယ့္ရဲ. တိတ္တခိုးမ်က္လံုးေတြ
ဘယ္ေန.မွတရား၀င္မွာလဲ။
ၾကယ္စင္တို.ရဲ.နတ္သမီးေလးကို
အဖူးေမွ်ာ္ ထြက္ခဲ့သူ
ပုလဲလည္းမျဖစ္ ရြဲလည္းမျဖစ္လို.
မငိုရဲ မရီရဲပါ သခင္မ
ဦးညႊတ္ ခစားခြင့္ေလးသာ ေပးသနားပါ။
သိမ္းထားတဲ့ စကားေတြလည္းရက္လြန္ေတာ့မယ္
နွလံုးသားက ထပ္မေစာင့္ခ်င္ေတာ့ဘူး တဲ့
အရိွန္ ယူလြန္းတဲ့ ကိုယ့္နွဳတ္ခမ္းကို
သူက စိတ္တိုေနၿပီေလ
ခဏေလးပါ
သူ.နားရြက္ေလး ရွက္သြားေလမလားလို.
ကိုယ့္ မ်က္လံုးေတြနဲ. တိုင္ပင္ခ်င္ေသးလို.ပါ။
စကားက ကၽြံတတ္တာမ်ိဳးဆိုေတာ့
ဘယ္အမွားမ်ိဳးကို အဓိပၸါယ္ေကာက္လြဲမွာလဲ
လက္သီးေလးဆုတ္ျပလည္း
ငါ့ရဲ.ငတံုးမေလးက “အမရာ”လိုေတြးမွာမဟုတ္ဘူး
ျဖစ္နိုင္ရင္ေတာ့
စံပယ္ပြင့္ေလးကို ပါးအပ္ျပခ်င္တယ္
ကေလးသိပါေလ။
ပုလဲလံုးေလးမသိဖူးတဲ့
ျဖဴစင္ျခင္းေတြရိွတဲ့သူ
ပန္းပြင့္ဖတ္ေလးမသိဖူးတဲ့
ႏူးညံ့ျခင္းေတြရိွတဲ့သူ
မီးေသြးမ်က္နွာ က်ားလွ်ာလက္နဲ.ကိုယ္က
ပန္ဆင္ဖို.သင့္ရဲ.လား
အားငယ္လြန္းရပါတယ္။
မိုးစက္ေတြကို ၿမိဳသိပ္ထားတဲ့တိမ္ေတြလို
ရြာခ်လိုက္မွ ေပါ့ပါးသြားမယ္
သူ ေအးျမၿငိမ္းခ်မ္းေစဖို.ပါ
ေတြ.ပါသလား
ေပါကၡရ၀ႆ တိမ္တိုက္ေတြ။
အခုအခ်ိန္ေတာ့
သူမ်က္၀န္းေလးထဲ တိတ္တခိုးၾကည့္
ဖြဖြေလးေျပာလိုက္တယ္
ခ်စ္တယ္ လို.
စိတ္ကူးေလးနဲ.ပါကေလးရယ္။ ။
ဖြဖြေလးေျပာလိုက္
ခ်စ္တယ္ လို.
ကဲ………ဘာခက္လဲ
ေၾကာက္တယ္ကေလးရယ္။
သူ.က ကိုယ့္အနာဂတ္ ကဗ်ာေလးပါ
မေရးရေသးပဲနဲ.ေတာင္
ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးေလး လွလို.
တကယ္ပါ
ဓာတ္ပံုေလးထဲမွာေတာင္မွ
ထိတ္ကနဲ ျဖစ္သြားေအာင္ လွတယ္။
လမင္းႀကီးကို ေအာင္သြယ္မခိုင္းေတာ့ပါဘူး
ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ရတဲ့အရသာက
ရွက္ပါးျပင္မို.ေလးကိုၾကည့္
ခ်စ္တယ္ လို.ေျပာခြင့္ရတဲ့အခ်ိန္ေလးပါ
ဒီဘ၀မွာ ဒီတစ္ႀကိမ္ပဲ ႀကံဳတဲ့ အခြင့္
ကိုယ္လက္လြတ္ မခံခ်င္ဘူး။
သစ္အိုပင္မွာလည္း
ပန္း ေတြပြင့္ျပခ်င္ပါတယ္
ရီေနမွာလားကေလးေလး
ကိုယ္ေျပာလိုက္လို.
မင္းမ်က္လံုးေလးအေရာင္ေျပာင္းသြားရင္
ကိုယ္ ၾကည့္လိုက္လို.
မင္းနွဳတ္ခမ္းေလးေတြတင္းမာသြားရင္
ကိုယ္ေသရပါလိမ့္မယ္ ေကာင္မေလးေရ
ေၾသာ္
ငါ့ နွဳတ္ခမ္းေလးေရ ...........ၿငိမ္ၿငိမ္ေန။
ကတၱီပါ လက္ဖ၀ါးနုနုကို
သစ္ခုတ္သမားလက္ၾကမ္းၾကမ္းနဲ.
လာပါလွမ္းေခၚသင့္သလား
စဥ္းစားရင္းအားငယ္ရေတာ့
မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္မိရုံနဲ.ေတာင္
သူ.အၾကည့္ေလးကိုပုန္းရတယ္။
မင္းပါးျပင္ေလးမွာ
ငါ့အၾကည့္ေလး ဆိုက္ကပ္ခ်င္တယ္
ငါး စကၠန္.ေလာက္ မ်က္ေစာင္းေလးဖယ္ထားေနာ္
မရြံ.မရဲ ကိုယ့္မ်က္လံုးကို
ရွက္ပါးျပင္ေလးမတားနဲ.။
သူ. အရိုးခံ အၿပံဳးေလးေၾကာင့္
ကိုယ္ ဘယ္ေလာက္ထိ သိမ္ငယ္ခဲ့ရေၾကာင္း
တစ္ေန.ေန.မွာေျပာျပမယ္
အခုေတာ့
သူ.နာမည္ေလးေဘးမွာ
မီးစိမ္းေလးလင္းလာမွာကိုေစာင့္ရင္း
ကိုယ္ဟာ သစ္ငုတ္ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။
လူမသိ သူမသိ ငါ့ကဗ်ာက
ဘယ္ေတာ့မွ လူသိ သူသိျဖစ္လာမွာလဲ
လူသိတာထက္
သူသိမွာ ေၾကာက္လွတယ္။
ကိုယ္က
အမဲရိုးမ်ားျဖစ္သြားမလား
ေရႊခြက္ေလးေရ
ကိုယ့္လက္ ကိုျဖင့္ ခြင့္ျပဳလိုက္ပါလား
မတားတာေတာင္ မ၀င္ရဲသူမို.ပါ။
မင္း ေခါင္းၿဖီးတုန္း
ကၽြတ္လာတဲ့ ဆံပင္ေလးေတြ ကို ေတာင္းရင္
မင္းရိပ္မိမွာလား
ရည္းစားမရိွပါဘူးေနာ္လို.
တစ္ေန. သံုးေခါက္ေလာက္ ေမးရင္
ကိုယ့္စိတ္ကိုသိမွာလား
နင့္ကို ခ်စ္ေၾကာင္းေျပာဖို.
ဘယ္နည္းအေကာင္းဆံုးလဲလို.
ေမးလိုက္ရင္ ဘယ့္နွယ့္လဲ။
စာေရးေပးရင္
ကေလးဆန္သြားမလား
ငါက အူေၾကာင္ၾကားပါဟယ္
ငါ့ကို အၿပံဳးေလးနဲ.ကယ္ပါ
ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့ ညီမေလးရယ္။
ကိုယ္ေျပာျပမယ့္ စိတ္ကူးေတြ
ပန္းပြင့္ေလးထဲထည့္လို.ရရင္ေကာင္းမွာ
ရနံ.ေလးက ေျပာရင္ သူနားလည္သြားမွာပါ
စံပယ္ဖူးေလးရယ္ ကူညီပါ။
နင္ ယံုမွာမဟုတ္ပါဘူးေလ
၀ါးပိုးေပါက္ထဲ
လေရာင္ေလး ၀င္ခဲ့ပါလား
သို၀ွက္ထားတဲ့ ေျမပံုေလးမွာ
ရတနာေတြ ယူသူမဲ့လြန္းတယ္။
ကိုယ့္အရုပ္ေလးေတြ နားၿငီးၿပီ တဲ့
ေရေလာင္းတိုင္း ေျပာမိတဲ့ သစ္ပင္ေလးက
ပုတီးထဲ ထည့္စိတ္ပါလားတဲ့
မင္းနာမည္ေပးထားတဲ့
ေကာင္းကင္က ၾကယ္ေလးက ၿပံဳးေနတယ္
သူလည္း
ညတိုင္းကိုယ္ၾကည့္လို. ရွက္တတ္ေနေပါ့။
အတိတ္က ပူေရး၀န္ေတြ
မင္းနဲ.မွေပ်ာက္ခဲ့ၿပီ
အဲဒီ အၾကည့္ သမားေတာ္မေလးေရ
ေျခၾကြခ အျဖစ္ ကိုယ့္ဘ၀ေလးကိုယူပါ။
တစ္ခါတစ္ခါ အားငယ္မွဳေတြနဲ.
ေျခလွမ္းေတြ တြန္.ဆုတ္ရတယ္
သူက
မိုးလင္းရင္ပြင့္ေတာ့မယ့္ ပန္းပြင့္ငယ္
ကိုယ္က
မိုးလင္းရင္ေပ်ာက္ကြယ္မယ့္ ေသာၾကာၾကယ္
ဘယ္လို ဆံုဆည္းခြင့္ရိွမွာလဲ။
ၿမိဳသိပ္ထားရတဲ့ အခ်စ္က
ေလးညိဳ.မွာ တင္ထားတဲ့ျမားတစ္စင္းလို
ပစ္လႊတ္လိုက္မွ တင္းအားေလ်ာ့သြားတယ္
ကိုယ့္ရဲ. တိတ္တခိုးမ်က္လံုးေတြ
ဘယ္ေန.မွတရား၀င္မွာလဲ။
ၾကယ္စင္တို.ရဲ.နတ္သမီးေလးကို
အဖူးေမွ်ာ္ ထြက္ခဲ့သူ
ပုလဲလည္းမျဖစ္ ရြဲလည္းမျဖစ္လို.
မငိုရဲ မရီရဲပါ သခင္မ
ဦးညႊတ္ ခစားခြင့္ေလးသာ ေပးသနားပါ။
သိမ္းထားတဲ့ စကားေတြလည္းရက္လြန္ေတာ့မယ္
နွလံုးသားက ထပ္မေစာင့္ခ်င္ေတာ့ဘူး တဲ့
အရိွန္ ယူလြန္းတဲ့ ကိုယ့္နွဳတ္ခမ္းကို
သူက စိတ္တိုေနၿပီေလ
ခဏေလးပါ
သူ.နားရြက္ေလး ရွက္သြားေလမလားလို.
ကိုယ့္ မ်က္လံုးေတြနဲ. တိုင္ပင္ခ်င္ေသးလို.ပါ။
စကားက ကၽြံတတ္တာမ်ိဳးဆိုေတာ့
ဘယ္အမွားမ်ိဳးကို အဓိပၸါယ္ေကာက္လြဲမွာလဲ
လက္သီးေလးဆုတ္ျပလည္း
ငါ့ရဲ.ငတံုးမေလးက “အမရာ”လိုေတြးမွာမဟုတ္ဘူး
ျဖစ္နိုင္ရင္ေတာ့
စံပယ္ပြင့္ေလးကို ပါးအပ္ျပခ်င္တယ္
ကေလးသိပါေလ။
ပုလဲလံုးေလးမသိဖူးတဲ့
ျဖဴစင္ျခင္းေတြရိွတဲ့သူ
ပန္းပြင့္ဖတ္ေလးမသိဖူးတဲ့
ႏူးညံ့ျခင္းေတြရိွတဲ့သူ
မီးေသြးမ်က္နွာ က်ားလွ်ာလက္နဲ.ကိုယ္က
ပန္ဆင္ဖို.သင့္ရဲ.လား
အားငယ္လြန္းရပါတယ္။
မိုးစက္ေတြကို ၿမိဳသိပ္ထားတဲ့တိမ္ေတြလို
ရြာခ်လိုက္မွ ေပါ့ပါးသြားမယ္
သူ ေအးျမၿငိမ္းခ်မ္းေစဖို.ပါ
ေတြ.ပါသလား
ေပါကၡရ၀ႆ တိမ္တိုက္ေတြ။
အခုအခ်ိန္ေတာ့
သူမ်က္၀န္းေလးထဲ တိတ္တခိုးၾကည့္
ဖြဖြေလးေျပာလိုက္တယ္
ခ်စ္တယ္ လို.
စိတ္ကူးေလးနဲ.ပါကေလးရယ္။ ။
၀ွက္ထားတဲ့တိမ္-၂
“ေျပာျပလို. မယုံမွာစာရင္
မေျပာျဖစ္တာ ပိုေကာင္းမယ္ ” ထင္လို.
ငါေရတြက္ထားခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေတြရယ္
ငါေရတြက္လို. မနိုင္ေတာ့တဲ့ အလြမ္းေတြရယ္
စိတ္ကူးထဲမွာစပ္ျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာေတြရယ္
မင္းေပးထားတဲ့ စာအုပ္ေလးထဲမွာ
မွတ္ထားဖို. ႀကိဳးစားေသးတယ္
ေနာက္ေတာ့လည္း မမွတ္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး
“ဘာထူးမွာလည္းေလ”ေပါ့။
ေျပာျပဖြဲ.ႏြဲ.တဲ့ အခ်စ္ဟာ
ၾကည္ႏူးစရာပါ
ဒါေပမယ့္
ေျပာမျပတတ္တဲ့ အခ်စ္မ်ိဳးလည္း
တကယ္ပဲရိွတတ္ပါတယ္
င့ါဘယ္ဘက္လက္ဖ၀ါးေလးထဲမွာ
၀ွတ္ထားတဲ့အခ်စ္
အျပစ္မဆိုဘူးတဲ့ င့ါနွဳတ္ခမ္းဖ်ားမွာ
သိမ္းထားတဲ့ စကားထာ
နားလည္ပါရဲ.လား ခ်စ္သူ။
ကေလးရယ္
အခ်စ္ဆိုတာ စကားလံုးေတြမွမဟုတ္ပဲ
ရွင္းျပဖို.မွမလြယ္ပဲ
ေတြးၾကည့္ဖို.မလိုဘူး
နားလည္ဖို.မလိုဘူး
“ ခံစားတတ္ဖို.ေလးပါ ”
စိတ္ကိုစိတ္ခ်င္း လွမ္းၾကည့္ရတာမ်ိဳး
အခ်စ္ကို အခ်စ္ခ်င္း ဆက္သြယ္ရတာမ်ိဳးပဲဟာ
တကယ္ေတာ့
မခက္လွပါဘူး။
ငါေလ
အခ်စ္ကို စာမဖြဲ.တတ္ခဲ့ပါဘူး
ကတိေတြ အမ်ားႀကီးေပးမယ့္အစား
တစ္ခ်က္သာ ၿပံဳးျပလိုက္ခ်င္တယ္
ေအာက္ေမ့ေၾကာင္းေတြေျပာမယ့္အစား
တနင့္သက္သက္သာ ေငးၾကည့္လိုက္ခ်င္တယ္။
လွပတဲ့ သီခ်င္းေလးကို
သိမ္းထားတဲ့ေစာင္းႀကိဳးေလးလို
ငါ တင္းေျဖာင့္ခဲ့ရတယ္
ႏူးညံ့တဲ့ ပင္ပ်ိဳေလးကို
၀ွက္ထားတဲ့ သစ္ေစ့ခြံေလးလို
ငါ………မာေက်ာခဲ့ရတယ္။
ေအးစက္တယ္…..လို.ထင္ရင္လည္း
ငါ ေၾကေၾကကြဲကြဲ လက္ခံပါ့မယ္
တကယ္ဆို
မင္းရွဴထုတ္လိုက္တဲ့ ထြက္သက္ေငြ.ေလးကအစ
ငါက သိမ္းထားခ်င္တယ္ဆိုတာ
မင္းမွမသိပဲ။
ေၾသာ္……….ငါလည္း
သာမန္လူေတြလိုပါပဲ
ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ေမြ.ခ်င္တာေပါ့
ဒါေပမယ့္
ၿပံဳးျပရင္ အစြယ္ထုတ္တယ္ ထင္မွာစိုးတယ္
ဖက္ထားရင္ ခ်ဳပ္ေနွာင္တယ္ ထင္မွာစိုးတယ္
ျမတ္နိုးမွဳကိုအထင္လြဲရင္
ရင္ကြဲရမယ့္ အျဖစ္ေၾကာင့္
အခ်စ္ကို “လက္လီ ” သံုးခဲ့ရတယ္။
ဘယ္သူေတြ ဘယ္လိုခ်စ္ၾကပါသလဲ
အခ်စ္ဟာ ၿပိဳင္ပြဲမွမဟုတ္တာ
သူ.အတိုင္းအထြာနဲ. သူ.ခ်စ္ျခင္း
(စဥ္းစားၾကည့္စမ္း )
ဆင္တစ္လွမ္း က်ားတစ္ခုန္ ယုန္တစ္ေျပး
တကယ္ဆို ဒီအကြာအေ၀းပါပဲ။
တဒဂၤ သာယာမွဳထက္
တစ္သက္တာအတြက္ေမွ်ာ္ရည္
တည္ၾကည္စြာေစာင့္ေရွာက္ျခင္း
မင္း မလိုခ်င္ေတာ့ဘူးလား။
ရင္ခုန္ စိတ္လွဳပ္ရွားျခင္းကိုပဲ
အခ်စ္လို.ေခၚမွာလား
ခ်မ္းေျမ့သိမ္ေမြ.မွဳ
လံုၿခံဳေႏြးေထြးမွဳတို.အား
မင္း……..ေမ့မထားလိုက္ပါနဲ.။
စကားလံုး အနုအလွေလးေတြထက္ပိုၿပီး
နက္ရွိဳင္းျမင့္ျမတ္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းတရား
မင္းအေပၚမွာ ငါထားေၾကာင္း
ညီမေလး နားလည္နိုင္ပါေစ။
မင္းပါးျပင္ေလးကို
လက္ဖ်ားနဲ.ပြတ္သပ္ရင္း
မင္းလက္ဖမိုးေလးကို
စိတ္ကူးနဲ. ပါးအပ္ရင္း
ဘာရယ္လို. မသိပဲ
၀ဲတက္လာဘူးေသာ မ်က္ရည္ေငြ.မ်ား
ခံစားခ်က္ဟာ အတုလုပ္လို.မွမရတာကြယ္။
ညီမေလးေရ
အဖိုးသိပ္ထိုက္တဲ့ ရတနာတစ္ပါးဆိုရင္
ေသာ့အထပ္ထပ္ခတ္ၿပီး
လံုၿခံဳရာမွာ ၀ွက္ထားရတယ္
ဘယ္သူ.ကိုမွ “ တျပျပ ” မလုပ္ရဘူး
ငါ့ရင္ခြင္ကိုလည္း
“ ထိုကဲ့သို. ” လို.ပဲနားလည္ပါ။
ဘယ္သူမွမသိေအာင္
မင္းပါးျပင္ေလးေပၚမွာလည္း
ငါ့သစၥာတရားကို
ထိန္းသိမ္းထားနိုင္တာပါပဲ။
တစ္ေန.ေန. …………
သစၥာတရားမွာ
စံပယ္ျဖဴမ်ား ဖူးပြင့္လာခ်ိန္
ေရလႊာေပၚေရးေသာ ငါ့ကဗ်ာကို
တိမ္ေတြကေျပာျပၾကတဲ့အခါ
ခ်စ္သူေပ်ာ္ဖို.
တိတ္ဆိတ္စြာ အရွံဳးေပးခဲ့သူတစ္ေယာက္ကို
မင္းသတိရပါလိမ့္မယ္ ကေလးရယ္။ ။
မေျပာျဖစ္တာ ပိုေကာင္းမယ္ ” ထင္လို.
ငါေရတြက္ထားခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေတြရယ္
ငါေရတြက္လို. မနိုင္ေတာ့တဲ့ အလြမ္းေတြရယ္
စိတ္ကူးထဲမွာစပ္ျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာေတြရယ္
မင္းေပးထားတဲ့ စာအုပ္ေလးထဲမွာ
မွတ္ထားဖို. ႀကိဳးစားေသးတယ္
ေနာက္ေတာ့လည္း မမွတ္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး
“ဘာထူးမွာလည္းေလ”ေပါ့။
ေျပာျပဖြဲ.ႏြဲ.တဲ့ အခ်စ္ဟာ
ၾကည္ႏူးစရာပါ
ဒါေပမယ့္
ေျပာမျပတတ္တဲ့ အခ်စ္မ်ိဳးလည္း
တကယ္ပဲရိွတတ္ပါတယ္
င့ါဘယ္ဘက္လက္ဖ၀ါးေလးထဲမွာ
၀ွတ္ထားတဲ့အခ်စ္
အျပစ္မဆိုဘူးတဲ့ င့ါနွဳတ္ခမ္းဖ်ားမွာ
သိမ္းထားတဲ့ စကားထာ
နားလည္ပါရဲ.လား ခ်စ္သူ။
ကေလးရယ္
အခ်စ္ဆိုတာ စကားလံုးေတြမွမဟုတ္ပဲ
ရွင္းျပဖို.မွမလြယ္ပဲ
ေတြးၾကည့္ဖို.မလိုဘူး
နားလည္ဖို.မလိုဘူး
“ ခံစားတတ္ဖို.ေလးပါ ”
စိတ္ကိုစိတ္ခ်င္း လွမ္းၾကည့္ရတာမ်ိဳး
အခ်စ္ကို အခ်စ္ခ်င္း ဆက္သြယ္ရတာမ်ိဳးပဲဟာ
တကယ္ေတာ့
မခက္လွပါဘူး။
ငါေလ
အခ်စ္ကို စာမဖြဲ.တတ္ခဲ့ပါဘူး
ကတိေတြ အမ်ားႀကီးေပးမယ့္အစား
တစ္ခ်က္သာ ၿပံဳးျပလိုက္ခ်င္တယ္
ေအာက္ေမ့ေၾကာင္းေတြေျပာမယ့္အစား
တနင့္သက္သက္သာ ေငးၾကည့္လိုက္ခ်င္တယ္။
လွပတဲ့ သီခ်င္းေလးကို
သိမ္းထားတဲ့ေစာင္းႀကိဳးေလးလို
ငါ တင္းေျဖာင့္ခဲ့ရတယ္
ႏူးညံ့တဲ့ ပင္ပ်ိဳေလးကို
၀ွက္ထားတဲ့ သစ္ေစ့ခြံေလးလို
ငါ………မာေက်ာခဲ့ရတယ္။
ေအးစက္တယ္…..လို.ထင္ရင္လည္း
ငါ ေၾကေၾကကြဲကြဲ လက္ခံပါ့မယ္
တကယ္ဆို
မင္းရွဴထုတ္လိုက္တဲ့ ထြက္သက္ေငြ.ေလးကအစ
ငါက သိမ္းထားခ်င္တယ္ဆိုတာ
မင္းမွမသိပဲ။
ေၾသာ္……….ငါလည္း
သာမန္လူေတြလိုပါပဲ
ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ေမြ.ခ်င္တာေပါ့
ဒါေပမယ့္
ၿပံဳးျပရင္ အစြယ္ထုတ္တယ္ ထင္မွာစိုးတယ္
ဖက္ထားရင္ ခ်ဳပ္ေနွာင္တယ္ ထင္မွာစိုးတယ္
ျမတ္နိုးမွဳကိုအထင္လြဲရင္
ရင္ကြဲရမယ့္ အျဖစ္ေၾကာင့္
အခ်စ္ကို “လက္လီ ” သံုးခဲ့ရတယ္။
ဘယ္သူေတြ ဘယ္လိုခ်စ္ၾကပါသလဲ
အခ်စ္ဟာ ၿပိဳင္ပြဲမွမဟုတ္တာ
သူ.အတိုင္းအထြာနဲ. သူ.ခ်စ္ျခင္း
(စဥ္းစားၾကည့္စမ္း )
ဆင္တစ္လွမ္း က်ားတစ္ခုန္ ယုန္တစ္ေျပး
တကယ္ဆို ဒီအကြာအေ၀းပါပဲ။
တဒဂၤ သာယာမွဳထက္
တစ္သက္တာအတြက္ေမွ်ာ္ရည္
တည္ၾကည္စြာေစာင့္ေရွာက္ျခင္း
မင္း မလိုခ်င္ေတာ့ဘူးလား။
ရင္ခုန္ စိတ္လွဳပ္ရွားျခင္းကိုပဲ
အခ်စ္လို.ေခၚမွာလား
ခ်မ္းေျမ့သိမ္ေမြ.မွဳ
လံုၿခံဳေႏြးေထြးမွဳတို.အား
မင္း……..ေမ့မထားလိုက္ပါနဲ.။
စကားလံုး အနုအလွေလးေတြထက္ပိုၿပီး
နက္ရွိဳင္းျမင့္ျမတ္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းတရား
မင္းအေပၚမွာ ငါထားေၾကာင္း
ညီမေလး နားလည္နိုင္ပါေစ။
မင္းပါးျပင္ေလးကို
လက္ဖ်ားနဲ.ပြတ္သပ္ရင္း
မင္းလက္ဖမိုးေလးကို
စိတ္ကူးနဲ. ပါးအပ္ရင္း
ဘာရယ္လို. မသိပဲ
၀ဲတက္လာဘူးေသာ မ်က္ရည္ေငြ.မ်ား
ခံစားခ်က္ဟာ အတုလုပ္လို.မွမရတာကြယ္။
ညီမေလးေရ
အဖိုးသိပ္ထိုက္တဲ့ ရတနာတစ္ပါးဆိုရင္
ေသာ့အထပ္ထပ္ခတ္ၿပီး
လံုၿခံဳရာမွာ ၀ွက္ထားရတယ္
ဘယ္သူ.ကိုမွ “ တျပျပ ” မလုပ္ရဘူး
ငါ့ရင္ခြင္ကိုလည္း
“ ထိုကဲ့သို. ” လို.ပဲနားလည္ပါ။
ဘယ္သူမွမသိေအာင္
မင္းပါးျပင္ေလးေပၚမွာလည္း
ငါ့သစၥာတရားကို
ထိန္းသိမ္းထားနိုင္တာပါပဲ။
တစ္ေန.ေန. …………
သစၥာတရားမွာ
စံပယ္ျဖဴမ်ား ဖူးပြင့္လာခ်ိန္
ေရလႊာေပၚေရးေသာ ငါ့ကဗ်ာကို
တိမ္ေတြကေျပာျပၾကတဲ့အခါ
ခ်စ္သူေပ်ာ္ဖို.
တိတ္ဆိတ္စြာ အရွံဳးေပးခဲ့သူတစ္ေယာက္ကို
မင္းသတိရပါလိမ့္မယ္ ကေလးရယ္။ ။
အရွံဳးခ်စ္သူ၏ စကားမ်ား
အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ပဲ
အမ်ိဳးမ်ိဴးေသာ အမ်ိဴးေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္
ဘယ္တတ္နိုင္ပါ့မလဲေလ။
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဟာလည္း
အနိစၥတရားမွာ အလံုးအရင္းပါတာပဲ
ေဟာဒီလိွဳင္းေတြက
တစ္ခ်ိန္မွာ ၿငိမ္သက္ရဦးမယ္
အခုေတာ့
ငါကိုက္မိတဲ့ ငါ့ႏွဳတ္ခမ္းဟာ
ေသြးစို.ေနဆဲပါ။
ေမးပါရေစ
ခ်စ္သူက အထင္ေသးတာေလာက္
ရင္နာစရာေကာင္းတာ
ေလာကမွာ ဘာရိွပါသလဲ
မင္းခိုင္းသလို ေခါင္းမၿဖီးတတ္တာနဲ.ပဲ
လူညံ့ဘ၀မွာ
ငါ…………ေျခာက္လၾကာခဲ့ေပါ့။
ေမတၱာတရားဟာ ခ်ိန္ခြင္ပါပဲ
ႏွစ္ဖက္အေလးခ်ိန္တူဖို.လိုတယ္
တစ္ေယာက္ေယာက္က လိုရင္ျဖစ္ျဖစ္
တစ္ေယာက္ေယာက္က ပိုရင္ျဖစ္ျဖစ္
တစ္ဖက္ေစာင္းနင္းေ၀းကြာမွဳဟာ
ႏွစ္ဆ တက္လာလိမ့္မယ္။
ငါနာက်င္ဖူးသလို မင္းနာက်င္ဖူးမယ္
မင္းနာက်င္ဖူးသလို ငါနာက်င္ဖူးမယ္
မင္းနာက်င္မွဳကိုပဲ တြက္ၿပီး
ငါ့ဘက္ကို မစဥ္းစားရင္
ခ်စ္သူတို.ယဥ္ေက်းမွဳဟာ
ဟန္ခ်က္ပ်က္သြား နုိင္တယ္။
ဟိုး……တစ္ခ်ိန္ကိုျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့
ငါေစာင့္စည္းခဲ့တယ္
ငါထိန္းသိမ္းခဲ့တယ္
ငါ့အေပၚက်
မေစာင့္စည္းၾကပါတကား
မထိန္းသိမ္းၾကပါတကား
ပ်က္ကြက္ခၾ့ဲကပါတကား
ဘယ္သူခ်ခဲ့မွန္း မသိတဲ့ ကိ်န္စာက
ငါ့အေပၚရွိတုန္းပါပဲလား
ရင္နာစရာပါပဲေလ။
ငါေပးဆပ္ခဲ့တဲ့ နည္းနည္းပါးပါးေလးေတြထဲမွာ
ခ်စ္ျခင္းတရားနဲ. မတို.ထိတာ ပါ၀င္ခဲ့ဘူးသလား
အစုန္အဆန္စဥ္းစားၾကည့္ပါ
င့ါ သိကၡာတရားတို.ကို
င့ါကိုယ္ငါ ေလ်ာ့ေစမယ္လို.
မင္း……….
ထင္ရက္ပါသလား။
ယူသေလာက္ျပန္ေပးရမယ္လို. ငါမေျပာလို.မ်ား
ေပးသေလာက္ ေမတၱာကို မတင္းတိမ္တာလား
ငါလည္း ဒီတစ္ေယာက္က်မွ
ရိွစုမဲ့စု “ ပံုေအာ ” ခဲ့မိတယ္
ဒါအကုန္ပဲလို.
ငါဘယ္လိုေျပာရမွာလဲ။
ငါ့ထက္ျမက္မွဳကိုမွ
မင္းကေခ်ာေမြ.ေစခ်င္ခဲ့ေတာ့
င့ါၿငိမ္းေအးရာဇရပ္ကိုမွ
မင္းက တိုက္ယူခ်င္ခဲ့ေတာ့
မင္းတစ္ခြန္း ငါတစ္ခြန္းမွာပဲ
ငါတို.ေက်ာခ်င္းကပ္ လြဲခဲ့တယ္။
နင့္အလင္းနဲ. ငါ့ကမာၻၾကား
ဘယ္လို အရာ၀တၳဳေတြ ၀င္ေရာက္ျခားနားလို.
အရိပ္မည္း အရိပ္ကြက္ေတြနဲ.
နင္ “ ေနၾကတ္ ” သြားခဲ့ပါလိမ့္
နင္ႏွစ္သိမ့္မွာ ကို လိုခ်င္တာလည္း
စိတ္ကူးယဥ္မွဳတစ္ခုပါပဲဆိုတာ
အခုအခ်ိန္မွာ ……… ငါ
အလူးအလိမ့္ နားလည္ခဲ့ပါၿပီ။
ဘယ္လို ကာလမ်ိဳးအထိ
ငါ့မွာနာနာက်င္က်င္ ရွိေနရမွာလဲ
မင္းစကားကို ငါ
ေခါင္းငံု. နာခံခဲ့တယ္
ငါ့စကားကိုေတာ့နင္
အရြဲ.တိုက္ ဆန္.က်င္ခဲ့တယ္
ငါေတာင္းဆိုတဲ့ တစ္ခြန္းနွစ္ခြန္းကိုေတာင္
မင္းက ျခြင္းခ်က္ေတြလိုခ်င္ေနမွေတာ့
ငါ………ဘာမ်ားေျပာရဦးမွာလဲ။
အခ်စ္မွာ သံသယေလးလိုတယ္
မင္း က်င့္သံုးဖူးရဲ.နဲ.မ်ား
အခ်စ္မွာ သ၀န္တိုမွဳေလးလိုတယ္
မင္း စိတ္ညစ္ ဖူးရဲ.နဲ.မ်ား
အခ်စ္မွာ အနိုင္ယူမွဳေလးလိုတယ္
မင္း တစ္ခ်က္တည္း ပိုင္းဖူးရဲ.နဲ.မ်ား
ငါ့ဘက္ကိုက်ေတာ့
မင္း တစ္ျပားမွခြာမေပး ခဲ့ပါတကား။
ငါ့ အုပ္မိုးေစာင့္ေရွာက္မွဳကိုမွ
ေလာင္းရိပ္လို. မင္းထင္ရက္ရင္
ဒီထက္ ပိုခ်င္တဲ့ျမတ္နိုးျခင္းကို
မင္း………
အက်ဥ္းေထာင္လို. ထင္ေတာ့မွာေပါ့။
အျပန္အလွန္ရယ္ ျဖစ္လာရင္
အနည္းအမ်ားဆိုတာ ျဖစ္လာမွာပဲ
ဒီလိုသာ တြက္ခ်က္ေနၾကရင္
ေမတၱာဟာ ေစ်းကြက္ဆန္သြားလိမ့္မယ္။
နင္နာက်င္ေနရင္
( ေအာင္ျမင္တာ မေအာင္ျမင္တာ ခဏထားလို. )
နွစ္သိမ့္ဖို. ငါႀကိဳးစားခဲ့တယ္
ငါ နာက်င္ေနရင္
ျမင္တတ္ေအာင္ နင္မၾကည့္ဘူး
ငါေတာ့
ထုတ္ခ်င္းခတ္ ဆူး…………စူးခဲ့ၿပီ။
ငါ မင္းကို မခြဲနိုင္မွန္းသိေတာ့
မင္းငါ့ကို လက္ဖ်ားေလးေပၚ တင္လွည့္ေတာ့မယ္
ေပါ့ေပါ့ဆဆ နွစ္သိမ့္မွဳေတြဟာ
ငါ့ကို ပိုစိတ္နာေစတယ္
ဒါေပမယ့္ ငါေက်နပ္ရမွာပါ
ငါက ခ်စ္မိသူကိုး။
“ ဒီလို မေျပာပါနဲ. ” လို. မင္းေျပာလိမ့္မယ္
တကယ္ေတာ့
ငါ့စကားကို နာက်င္လို.မဟုတ္ဘူး
နင္………နားၿငီးလို.ပဲျဖစ္မွာပါ။
ကေလးဆန္ဆန္ နင္ၿပံဳးလိုက္ရင္
နင့္ကို အျပစ္တင္ခ်င္တဲ့ စကားေတြ
ငါ့ကိုယ္ငါ ေျပာမိသြားခဲ့
ငါထင္ထားတဲ့ နင့္အမွားေတြဟာ
ငါ့ အမွားေတြ လံုးလံုးျဖစ္ခဲ့
အျပစ္တင္ရင္း အျပစ္တင္ရင္း
နင့္ကိုငါ ေတာင္းပန္မိရက္သား ျဖစ္ခဲ့
ခ်စ္မိတဲ့သူ ဆိုတာမ်ိဳးက
နွစ္ထပ္တိုးနဲ. ရွဳံးတယ္။
မင္း တားျမစ္ထားတဲ့ ကြမ္းယာ
မင္းမသိေအာင္ ငါစားခဲ့ပါၿပီ
ႏွဳတ္ခမ္းကို တင္းတင္းေစ့ၿပီး ဖိ၀ါးလိုက္တာ
အဲဒါ………တိုးတိုးေလး အံႀကိတ္လိုက္တာေပါ့
ငါေလ…………
မင္းကို သိပ္ခ်စ္တာနဲ.ပဲ
ကြမ္းယာထဲမွာပဲ ေဒါသကို ေဖာက္ခြဲနိုင္ခဲ့တယ္။
“ ငါ သူ.ကို ေမ့နိုင္ပါ့မလား ”
စိတ္ကူးေလးနဲ. ခဏခဏ ေတြးၾကည့္တယ္
အဲဒါကိုက သတိရဖို.ျဖစ္ခဲ့ၿပီ
ငဲ့ကြက္စရာေတြကို မငဲ့ကြက္ရင္ေတာင္မွ
နင့္ကိုငါ ေမ့လို.မရေတာ့ပါဘူး။
မင္းစိတ္ခ်မ္းသာဖို.အတြက္
မဲ့ရမယ့္ အခ်ိန္မွာ ငါၿပံဳးခဲ့တယ္
စိတ္ဆိုးရမယ့္ အခ်ိန္မွာ ငါၾကင္နာခဲ့တယ္
မာနတင္းရမယ့္အခ်ိန္မွာ ငါ အလံ“ျဖဴ” ခဲ့တယ္
ေၾသာ္………ငါဟာ
လူေပါလူေၾကာင္ ျဖစ္ခဲ့ၿပီေပါ့ေလ
အခုေတာ့ ဒါေတြအားလံုးဟာ
င့ါအခန္း၀ွက္ေလးထဲမွာ
ယမ္းေတြလို ေအာင္းေနတယ္။
မင္းရဲ.တစ္ဖက္သတ္ မဲ့ၿပံဳးကို
ေသေလာက္ေအာင္ စိတ္နာတယ္
ငါ့အလံုးစံု ျမတ္နိုးမွဳဟာ
မင္းအတြက္မလံုေလာက္ရင္ေတာင္
ေစာ္ကားစရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး။
ငါက
မင္းေပးတဲ့ အမာရြတ္ေတြကို အလွဆင္ခဲ့
မင္းက
ငါေပးတဲ့ ျမတ္နိုးျခင္းေတြကို
ေျခသုတ္ခဲ့
မင္းရဲ.
ပစ္ပစ္ခါခါ အၾကည့္မွာ
ငါ့ငယ္ထိပ္ကို ေျမြေပါက္ခဲ့
နည္းနည္းေတာ့ ငဲ့ကြက္သင့္ပါတယ္။
လဆန္းရက္မို.လို.
လဆုတ္ကို ထည့္မတြက္တာလား
ေတာင္တက္ခရီးမို.လို.
ေတာင္ဆင္းကို မစဥ္းစားတာလား
ေရာက္ခ်င္ေရာက္လာနိုင္တဲ့ တခ်ိန္ခ်ိန္ကို
ငါ့လိုမ်ား
မင္း……..ႀကိဳမေမာခဲ့ဘူးလား။
ငါပဲသိတဲ့ ငါ့အရွံဳးကို
( နွစ္ခ်ိဳ.ၿပီး )
စံပယ္လို သီကံုးခဲ့ၿပီ
မင္းအၿပံဳး တစ္၀က္မွာပဲ
ငါ့မာနေတြ ၿပိဳလဲခဲ့ၿပီ။
တစ္ကြက္ခ်န္ မင္းအခ်စ္ေၾကာင့္
ပစ္ရမွာလည္း ခက္ခဲ့ၿပီ
ငါ့စိတ္ရဲ. အျခားေသာဘက္က အတြင္းေၾကဒဏ္ရာ
ငါ့ဘာသာ ႀကိတ္ကုစားေတာ့မယ္
ငါ ကြယ္၀ွက္ထားတာ နာက်င္မွဳ
နင္ ကြယ္၀ွက္ထားတာ ဘာလဲ
မင္းမေျပာပဲ ငါမသိခ်င္ဘူး
မ……သိ……ခ်င္……ေတာ့…….ပါ…….ဘူး။
အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြမွာပဲ
အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္
ဘယ္………တတ္နိုင္ပါ့မလဲ
ကံၾကမၼာရယ္
ငါျပင္ဆင္ထားခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။ ။
အမ်ိဳးမ်ိဴးေသာ အမ်ိဴးေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္
ဘယ္တတ္နိုင္ပါ့မလဲေလ။
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဟာလည္း
အနိစၥတရားမွာ အလံုးအရင္းပါတာပဲ
ေဟာဒီလိွဳင္းေတြက
တစ္ခ်ိန္မွာ ၿငိမ္သက္ရဦးမယ္
အခုေတာ့
ငါကိုက္မိတဲ့ ငါ့ႏွဳတ္ခမ္းဟာ
ေသြးစို.ေနဆဲပါ။
ေမးပါရေစ
ခ်စ္သူက အထင္ေသးတာေလာက္
ရင္နာစရာေကာင္းတာ
ေလာကမွာ ဘာရိွပါသလဲ
မင္းခိုင္းသလို ေခါင္းမၿဖီးတတ္တာနဲ.ပဲ
လူညံ့ဘ၀မွာ
ငါ…………ေျခာက္လၾကာခဲ့ေပါ့။
ေမတၱာတရားဟာ ခ်ိန္ခြင္ပါပဲ
ႏွစ္ဖက္အေလးခ်ိန္တူဖို.လိုတယ္
တစ္ေယာက္ေယာက္က လိုရင္ျဖစ္ျဖစ္
တစ္ေယာက္ေယာက္က ပိုရင္ျဖစ္ျဖစ္
တစ္ဖက္ေစာင္းနင္းေ၀းကြာမွဳဟာ
ႏွစ္ဆ တက္လာလိမ့္မယ္။
ငါနာက်င္ဖူးသလို မင္းနာက်င္ဖူးမယ္
မင္းနာက်င္ဖူးသလို ငါနာက်င္ဖူးမယ္
မင္းနာက်င္မွဳကိုပဲ တြက္ၿပီး
ငါ့ဘက္ကို မစဥ္းစားရင္
ခ်စ္သူတို.ယဥ္ေက်းမွဳဟာ
ဟန္ခ်က္ပ်က္သြား နုိင္တယ္။
ဟိုး……တစ္ခ်ိန္ကိုျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့
ငါေစာင့္စည္းခဲ့တယ္
ငါထိန္းသိမ္းခဲ့တယ္
ငါ့အေပၚက်
မေစာင့္စည္းၾကပါတကား
မထိန္းသိမ္းၾကပါတကား
ပ်က္ကြက္ခၾ့ဲကပါတကား
ဘယ္သူခ်ခဲ့မွန္း မသိတဲ့ ကိ်န္စာက
ငါ့အေပၚရွိတုန္းပါပဲလား
ရင္နာစရာပါပဲေလ။
ငါေပးဆပ္ခဲ့တဲ့ နည္းနည္းပါးပါးေလးေတြထဲမွာ
ခ်စ္ျခင္းတရားနဲ. မတို.ထိတာ ပါ၀င္ခဲ့ဘူးသလား
အစုန္အဆန္စဥ္းစားၾကည့္ပါ
င့ါ သိကၡာတရားတို.ကို
င့ါကိုယ္ငါ ေလ်ာ့ေစမယ္လို.
မင္း……….
ထင္ရက္ပါသလား။
ယူသေလာက္ျပန္ေပးရမယ္လို. ငါမေျပာလို.မ်ား
ေပးသေလာက္ ေမတၱာကို မတင္းတိမ္တာလား
ငါလည္း ဒီတစ္ေယာက္က်မွ
ရိွစုမဲ့စု “ ပံုေအာ ” ခဲ့မိတယ္
ဒါအကုန္ပဲလို.
ငါဘယ္လိုေျပာရမွာလဲ။
ငါ့ထက္ျမက္မွဳကိုမွ
မင္းကေခ်ာေမြ.ေစခ်င္ခဲ့ေတာ့
င့ါၿငိမ္းေအးရာဇရပ္ကိုမွ
မင္းက တိုက္ယူခ်င္ခဲ့ေတာ့
မင္းတစ္ခြန္း ငါတစ္ခြန္းမွာပဲ
ငါတို.ေက်ာခ်င္းကပ္ လြဲခဲ့တယ္။
နင့္အလင္းနဲ. ငါ့ကမာၻၾကား
ဘယ္လို အရာ၀တၳဳေတြ ၀င္ေရာက္ျခားနားလို.
အရိပ္မည္း အရိပ္ကြက္ေတြနဲ.
နင္ “ ေနၾကတ္ ” သြားခဲ့ပါလိမ့္
နင္ႏွစ္သိမ့္မွာ ကို လိုခ်င္တာလည္း
စိတ္ကူးယဥ္မွဳတစ္ခုပါပဲဆိုတာ
အခုအခ်ိန္မွာ ……… ငါ
အလူးအလိမ့္ နားလည္ခဲ့ပါၿပီ။
ဘယ္လို ကာလမ်ိဳးအထိ
ငါ့မွာနာနာက်င္က်င္ ရွိေနရမွာလဲ
မင္းစကားကို ငါ
ေခါင္းငံု. နာခံခဲ့တယ္
ငါ့စကားကိုေတာ့နင္
အရြဲ.တိုက္ ဆန္.က်င္ခဲ့တယ္
ငါေတာင္းဆိုတဲ့ တစ္ခြန္းနွစ္ခြန္းကိုေတာင္
မင္းက ျခြင္းခ်က္ေတြလိုခ်င္ေနမွေတာ့
ငါ………ဘာမ်ားေျပာရဦးမွာလဲ။
အခ်စ္မွာ သံသယေလးလိုတယ္
မင္း က်င့္သံုးဖူးရဲ.နဲ.မ်ား
အခ်စ္မွာ သ၀န္တိုမွဳေလးလိုတယ္
မင္း စိတ္ညစ္ ဖူးရဲ.နဲ.မ်ား
အခ်စ္မွာ အနိုင္ယူမွဳေလးလိုတယ္
မင္း တစ္ခ်က္တည္း ပိုင္းဖူးရဲ.နဲ.မ်ား
ငါ့ဘက္ကိုက်ေတာ့
မင္း တစ္ျပားမွခြာမေပး ခဲ့ပါတကား။
ငါ့ အုပ္မိုးေစာင့္ေရွာက္မွဳကိုမွ
ေလာင္းရိပ္လို. မင္းထင္ရက္ရင္
ဒီထက္ ပိုခ်င္တဲ့ျမတ္နိုးျခင္းကို
မင္း………
အက်ဥ္းေထာင္လို. ထင္ေတာ့မွာေပါ့။
အျပန္အလွန္ရယ္ ျဖစ္လာရင္
အနည္းအမ်ားဆိုတာ ျဖစ္လာမွာပဲ
ဒီလိုသာ တြက္ခ်က္ေနၾကရင္
ေမတၱာဟာ ေစ်းကြက္ဆန္သြားလိမ့္မယ္။
နင္နာက်င္ေနရင္
( ေအာင္ျမင္တာ မေအာင္ျမင္တာ ခဏထားလို. )
နွစ္သိမ့္ဖို. ငါႀကိဳးစားခဲ့တယ္
ငါ နာက်င္ေနရင္
ျမင္တတ္ေအာင္ နင္မၾကည့္ဘူး
ငါေတာ့
ထုတ္ခ်င္းခတ္ ဆူး…………စူးခဲ့ၿပီ။
ငါ မင္းကို မခြဲနိုင္မွန္းသိေတာ့
မင္းငါ့ကို လက္ဖ်ားေလးေပၚ တင္လွည့္ေတာ့မယ္
ေပါ့ေပါ့ဆဆ နွစ္သိမ့္မွဳေတြဟာ
ငါ့ကို ပိုစိတ္နာေစတယ္
ဒါေပမယ့္ ငါေက်နပ္ရမွာပါ
ငါက ခ်စ္မိသူကိုး။
“ ဒီလို မေျပာပါနဲ. ” လို. မင္းေျပာလိမ့္မယ္
တကယ္ေတာ့
ငါ့စကားကို နာက်င္လို.မဟုတ္ဘူး
နင္………နားၿငီးလို.ပဲျဖစ္မွာပါ။
ကေလးဆန္ဆန္ နင္ၿပံဳးလိုက္ရင္
နင့္ကို အျပစ္တင္ခ်င္တဲ့ စကားေတြ
ငါ့ကိုယ္ငါ ေျပာမိသြားခဲ့
ငါထင္ထားတဲ့ နင့္အမွားေတြဟာ
ငါ့ အမွားေတြ လံုးလံုးျဖစ္ခဲ့
အျပစ္တင္ရင္း အျပစ္တင္ရင္း
နင့္ကိုငါ ေတာင္းပန္မိရက္သား ျဖစ္ခဲ့
ခ်စ္မိတဲ့သူ ဆိုတာမ်ိဳးက
နွစ္ထပ္တိုးနဲ. ရွဳံးတယ္။
မင္း တားျမစ္ထားတဲ့ ကြမ္းယာ
မင္းမသိေအာင္ ငါစားခဲ့ပါၿပီ
ႏွဳတ္ခမ္းကို တင္းတင္းေစ့ၿပီး ဖိ၀ါးလိုက္တာ
အဲဒါ………တိုးတိုးေလး အံႀကိတ္လိုက္တာေပါ့
ငါေလ…………
မင္းကို သိပ္ခ်စ္တာနဲ.ပဲ
ကြမ္းယာထဲမွာပဲ ေဒါသကို ေဖာက္ခြဲနိုင္ခဲ့တယ္။
“ ငါ သူ.ကို ေမ့နိုင္ပါ့မလား ”
စိတ္ကူးေလးနဲ. ခဏခဏ ေတြးၾကည့္တယ္
အဲဒါကိုက သတိရဖို.ျဖစ္ခဲ့ၿပီ
ငဲ့ကြက္စရာေတြကို မငဲ့ကြက္ရင္ေတာင္မွ
နင့္ကိုငါ ေမ့လို.မရေတာ့ပါဘူး။
မင္းစိတ္ခ်မ္းသာဖို.အတြက္
မဲ့ရမယ့္ အခ်ိန္မွာ ငါၿပံဳးခဲ့တယ္
စိတ္ဆိုးရမယ့္ အခ်ိန္မွာ ငါၾကင္နာခဲ့တယ္
မာနတင္းရမယ့္အခ်ိန္မွာ ငါ အလံ“ျဖဴ” ခဲ့တယ္
ေၾသာ္………ငါဟာ
လူေပါလူေၾကာင္ ျဖစ္ခဲ့ၿပီေပါ့ေလ
အခုေတာ့ ဒါေတြအားလံုးဟာ
င့ါအခန္း၀ွက္ေလးထဲမွာ
ယမ္းေတြလို ေအာင္းေနတယ္။
မင္းရဲ.တစ္ဖက္သတ္ မဲ့ၿပံဳးကို
ေသေလာက္ေအာင္ စိတ္နာတယ္
ငါ့အလံုးစံု ျမတ္နိုးမွဳဟာ
မင္းအတြက္မလံုေလာက္ရင္ေတာင္
ေစာ္ကားစရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး။
ငါက
မင္းေပးတဲ့ အမာရြတ္ေတြကို အလွဆင္ခဲ့
မင္းက
ငါေပးတဲ့ ျမတ္နိုးျခင္းေတြကို
ေျခသုတ္ခဲ့
မင္းရဲ.
ပစ္ပစ္ခါခါ အၾကည့္မွာ
ငါ့ငယ္ထိပ္ကို ေျမြေပါက္ခဲ့
နည္းနည္းေတာ့ ငဲ့ကြက္သင့္ပါတယ္။
လဆန္းရက္မို.လို.
လဆုတ္ကို ထည့္မတြက္တာလား
ေတာင္တက္ခရီးမို.လို.
ေတာင္ဆင္းကို မစဥ္းစားတာလား
ေရာက္ခ်င္ေရာက္လာနိုင္တဲ့ တခ်ိန္ခ်ိန္ကို
ငါ့လိုမ်ား
မင္း……..ႀကိဳမေမာခဲ့ဘူးလား။
ငါပဲသိတဲ့ ငါ့အရွံဳးကို
( နွစ္ခ်ိဳ.ၿပီး )
စံပယ္လို သီကံုးခဲ့ၿပီ
မင္းအၿပံဳး တစ္၀က္မွာပဲ
ငါ့မာနေတြ ၿပိဳလဲခဲ့ၿပီ။
တစ္ကြက္ခ်န္ မင္းအခ်စ္ေၾကာင့္
ပစ္ရမွာလည္း ခက္ခဲ့ၿပီ
ငါ့စိတ္ရဲ. အျခားေသာဘက္က အတြင္းေၾကဒဏ္ရာ
ငါ့ဘာသာ ႀကိတ္ကုစားေတာ့မယ္
ငါ ကြယ္၀ွက္ထားတာ နာက်င္မွဳ
နင္ ကြယ္၀ွက္ထားတာ ဘာလဲ
မင္းမေျပာပဲ ငါမသိခ်င္ဘူး
မ……သိ……ခ်င္……ေတာ့…….ပါ…….ဘူး။
အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြမွာပဲ
အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္
ဘယ္………တတ္နိုင္ပါ့မလဲ
ကံၾကမၼာရယ္
ငါျပင္ဆင္ထားခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။ ။
Wednesday, March 10, 2010
ေရနညး္ရက္ခ်ိန္း
(၁)
ဒီနွစ္ထဲမွာပဲ
သရဲသဘက္ေဆာင္းဟာ
ေျမာက္ျပန္ေလလက္ေမာင္းကို ေျမာက္တဲ့ၿပီး
အေမ့ရဲ.အသက္ဓာတ္ကို
ဖ်တ္ကနဲ ရိုက္ေႁခြလိုက္မယ္ ဆိုတာကို
ဘယ္သူ သိတတ္ခဲ့မွာလဲ။
အ၀င္ေနာက္က်ခဲ့တဲ့ေဆာင္း
အေမ့ကိုလွည့္ပတ္ေခ်ာင္းေျမာင္းေနခဲ့တယ္
ယိုင္ရြဲ.ေနတဲ့ အိမ္ထရံၾကားကေန
လက္သည္းစရွည္ရွည္ေတြဆန္.ထုတ္
အေမ့ရဲ.အဆုတ္ကိုဖ်စ္ညွစ္
ေဆာင္းဘီလူးရဲ. တဖက္သတ္စစ္ပါ။
တကယ္ဆို
ေဆာင္းကိုငါခ်စ္ပါတယ္
တစ္ခုေသာႏွစ္ရဲ. ဒီဇင္ဘာမွာ
အေမဟာ သူ.အသက္ကိုရင္း
ငါ့ကို လူ.ေလာကထဲ စာရင္းသြင္းခဲ့တာကိုး။
အို….ေဆာင္းစစ္သူႀကီး
သင္ဟာ ပုတီးတစ္ဖက္ ဓားတစ္ဖက္နဲ.
မည္သို.ေသာလက္ကို အသံုးျပဳမွာလဲ
ငါမေ၀ခြဲတတ္ခဲ့ျခင္းအား
ငါ့အမွားပဲထားပါေလ
အခုေတာ့
အားလံုးေနာက္က်သြားပါၿပီ
အားလံုးေနာက္က်လို. သြားခဲ့ပါၿပီ။
နွစ္သိမ့္သလိုလို
ငါ့ပါးျပင္ကို ပြတ္သပ္ေနတဲ့နွင္းတို.
ဒင္းတို.မဟုတ္သလိုပါပဲလား
ျဖစ္မ်ားျဖစ္နိုင္မယ္ဆို
ေဟာဒီေသြးခဲရက္စြဲေတြကိုဆြဲဆုတ္
ႏွင္းျပကၡဒိန္ အသစ္လုပ္ေပးၾကပါ။
သားတစ္ေယာက္ရဲ. ငိုညည္းသံရွည္
ေဆာင္းျပန္ေလမွာမ်ွင္ေသးေမ်ာလြင့္
ေဟာဒီဒဏ္ရာေန.ရက္ေတြမွာ
“ေရနည္းကန္.လန္.ကာ” ဖြင့္လိုက္ပါၿပီ။
(၂)
အဲဒီေန.က
ႏွင္းလက္ဖ၀ါးတို.ဟာ
အရာရာကို အလ်ားလိုက္ ရိုက္ခတ္ေနခဲ့တယ္
ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္မယ္ဆိုရင္
အေမတစ္ၿမိဳ.ငါတစ္ၿမိဳ.ရာဇ၀င္ကို
သူျမင္ဖို.ေကာင္းပါရဲ.
လြန္ခဲ့ၿပီေကာေဆာင္းေရ………..
ေလာကဓံရယ္
အေမ့ကိုတိတ္တဆိတ္လုပ္ႀကံမွ
ငါ့ကို နာက်င္ေစမယ္ဆိုတာကို
ဘယ္နည္းဘယ္ပံုသိခဲ့ပါသလဲ
စစ္သူရဲေတြ ကုေဋခ်ီၿပီး
အေမ့ခႏၶာအိမ္ကို၀င္စီးခဲ့တယ္။
ငါကေတာ့
အေ၀းတစ္ၿမိဳ.မွာ
အမွတ္မဲ့စြာ အလုပ္မ်ားေနခဲ့တယ္
ကံတရားရဲ.“ေသြးစီရင္ခ်က္”ကို
ငါ့လက္ထဲကို ေျဖာင္းကနဲရိုက္သြင္းဖို.
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေရာက္လာခဲ့ၿပီ
အဲဒီေန.ကေပါ့အေမ။
“မင္းအိမ္က ဖုန္းဆက္တယ္
မင္းအေမ အသညးအသန္ျဖစ္ေနတယ္
ခ်က္ခ်ဥ္းျပန္လာပါ……….တဲ့”
ေအးစက္တုန္ဟည္း
ငါ့နားထဲမွာ
ကမာၻႀကီး ၿပိဳသြားတယ္။
လိွဳက္ျပာေသြးဆုတ္
သူေျပာတာအေရးေပၚတဲ့
ကၽြန္ေတာ္ဘာလုပ္ရမလဲ
စိတ္ထဲမွာ ပူေလာင္ပြက္ထန္
အိမ္ကိုအျမန္ျပန္ရမယ္
အိမ္ ကို အ ျမန္ ျပန္ ရ မယ္
အိမ္ ကို အ ျမန္ ျပန္ ရ မယ္။
ေက်ာပိုးအိတ္ထဲကို
ဘာေတြထည့္မိသလဲေတာ့မသိဘူး
အရူးအမူးျပင္ဆင္
အလ်ွင္အျမန္ အိတ္ကိုအဆြဲ
စားပြဲတင္ပန္းအိုးဟာ
ခြမ္းကနဲ က်ကြဲသြားတယ္။
အို……..နိမိတ္လား အတိတ္လား
ငါမစဥ္းစားနိုင္ဘူး
အဦးဆံုး အိမ္ကိုေရာက္ဖို.
နတ္ေကာင္းတို.ကူၾကပါ။
(၃)
အရွည္လ်ားဆံုးကားခရီး
ၿပီးပဲမၿပီးနိုင္ေတာ့ဘူး
လက္သီးဆုတ္ထဲမွာပူပန္ျခင္းေတြပူးကပ္
တင္းၾကပ္နင့္၀င္
ဆံပင္ေတြကိုတိုးေ၀ွ.တဲ့ ေလကေတာင္
ေအးျမမွဳကို မေပးစြမ္းတတ္ဘူး။
ကားကၾကပ္ လူကၾကပ္နဲ.
ငါ့နွလံုးသား ညပ္ေနလို.မ်ား
ေဟာဒီ မ်က္ရည္ေတြက စိမ့္ထြက္လာသလား
လက္ဖ၀ါးမွာ ပုတီးကိုကြယ္၀ွက္စိတ္လို.
ငါ တိတ္တိတ္ ငိုမိတယ္။
ငါ့ေဘးကရယ္ၾကေမာၾကသူတို.
ပ်ိဳ.တက္လာတဲ့ စိုးရိမ္ေသာကကို
ဖိၿမိဳမခ်တတ္သူ လူငယ္တစ္ေယာက္အား
သတိမထားမိၾကပါနဲ.
သူ.ရဲ.အေမဟာသူ.ကမာၻ
သူ.ရဲ.အေမဟာသူ.စၾကာ၀ဠာ
သူ.အဖို.အရာရာမို.ပါ။
ဒီေန.က်မွ ေန၀င္တာေစာတယ္
ေ၀ါကနဲ ၿပိဳဆင္းလာတဲ့ အနက္ထုထည္
ဘယ္နတ္ဆိုးေတြျဖစ္မလဲ
ေတာင္ပံအမည္းနဲ.ပ်ံသန္း
ခိုကိုးရာမဲ့ အေမ့၀ိဥာဥ္ကို
ဇြတ္လိုက္ဖမ္းေနၾကတာ။
ငါ့လက္ေမာင္းဟာ ငါ့အားကိုးရာျဖစ္တယ္
ပုတီးတစ္ကံုးနဲ.
တစ္လံုးခ်င္းတစ္လံုးခ်င္း
တည္ၿငိမ္မွဳကို ျပန္လည္ဖန္ဆင္းၾကည့္တယ္
မလြယ္ပါဘူးအေမ
ငလ်ွင္ေျမမွာ တိုင္ထူမိသူပါ။
ေအးစိမ့္မွဳကို အႏွစ္အထိခြာခ်ေနတဲ့ေလမွာ
ငါ့ဇာတိကို ေျခခ်မိခဲ့ၿပီ
မာရ္နတ္ရဲ. ပဥၥလက္ေၾကာင့္
အနက္ေရာင္ထေနတဲ့ၿမိဳ.ေလးေရ
အေမ့ကို ကာကြယ္ေပးထားပါ။
(၄)
တစ္လွမ္းခ်င္း တစ္လွမ္းခ်င္း
ေသာကနဲ.တင္းၾကပ္လာတဲံဦးေခါင္း
ေျခေထာက္ကမေညာင္းေသးဘူး
ေျခဦးက တြန္.ဆုတ္ခဲ့ၿပီ
ဒီေျမကိုလာစဥ္ ၾကားကာလမွာ
အေမ.ရဲ.ဘ၀ဟာ…………..
ေရာက္ခ်င္တယ္ မေရာက္ရဲဘူး
ထူးထူးဆန္းဆန္းဒြိဟနဲ.
တစ္စတစ္စနီးကပ္
ၿခံ၀မွာ ေျခစံုရပ္မိၿပီ။
တစ္ေယာက္ေယာက္ကို လွမ္းေခၚလိုက္ဖို.ႀကံတယ္
အသံေတြတုန္ေနမယ္ထင္တယ္
အရင္ကလွမ္းေခၚရင္
ဘယ္သူဘယ္၀ါေခၚတာမွန္း
အေမကတန္းသိတယ္
အခုထိမေခၚရဲဘူး
အေမမထူးလိုက္မွာကိုစိုးတယ္။
တစ္စကၠန္. နွစ္စကၠန္.
တစ္မိနစ္ နွစ္မိနစ္
အထစ္ထစ္အေင့ါေငါ့ ေခၚမိတယ္
ရိွေနတဲ့ အိမ္နီးခ်င္းတစ္ေယာက္က
ၿခံ၀ကိုတံခါး လာဖြင့္တယ္
ဘယ္မွာလဲကၽြန္ေတာ့္အေမ
အေမ အေမ
အေမေရာ…………
…………………………
…………………………………
……………………………………………….
“ညီေလး
စိတ္ေအးေအးထားပါ
မင္းအေမ ေဆးရံုမွာ…”
(၅)
အေမ
ပိုက္ေတြနဲ.ပါလားအေမ
ေဆးရည္ေတြ တစ္စက္တစ္စက္
အေမ့အသက္ကို လုေနတာ။
အေမ့ေဘးမွာ ငါ့အစ္မ
ေသာကေၾကာင့္ ေတာင့္ေတာင့္ႀကီးရပ္ေနတယ္
ငါကေတာ့
ဖ်တ္ကနဲဖ်တ္ကနဲ အသံျမည္ဆင္းတဲ့
ပုလင္းထဲကေဆးရည္ေတြကိုေငးရင္း
ရင္တြင္းမွာ ဘာမွမရိွေတာ့ဘူး။
ပါးလွပ္လွပ္ အေမ့ခႏၶာကိုယ္ဟာ
အ၀တ္တစ္စကို
အလ်ားလိုက္ပံုခ်ထားသလိုပဲ
ခပ္လႊဲလႊဲေလးေစာင္းေနတဲ့
အေမ့ေခါင္းကနဖူးဆံစမွာ
ဆံပင္ျဖဴေတြ ေျပလ် ရွဳပ္ပြလို.
ကၽြန္ေတာ္ ၿဖီးေပးခြင့္ေကာ ရပါဦးမလား။
အေမ့လက္ကေလးကိုဆုတ္ယူမိတယ္
ၾကည့္……..ခ်ိနဲ.လို.
အေရေတြတြန္.က်လို.
အေၾကာအဆစ္ေတြ ဟီးထလို.
ကၽြန္ေတာ္တို.ကို ထူမတ္ေပးခဲ့တဲ့
အားေကာင္းေမာင္းသန္ေဟာဒီလက္ပိန္ပိန္ေတြ
အေမ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ၿပီေလအေမ။
ေဟာဒီ ပိန္ပါးခ်ိနဲ.အေမအိုက
ငါတို.ကိုအုပ္မိုးေစာင့္ေရာက္ခဲ့သူပါလား
ဘယ္လိုအင္အားမ်ိဳးပါလားလို.
ငါတို. ခန္.မွန္းလို.ကိုမရတဲ့
အနႏၱစြမ္းအားေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္ကို
ပိန္လွီတဲ့ နွလံုးသားက ေပးခဲ့ပါ့လား။
စာမတတ္ေပမတတ္လို.
ကၽြန္ေတာ္အထပ္ထပ္“စ”ဖူးတဲ့အေမ့ကို
ကၽြန္ေတာ္ေငးေနမိတယ္
ေလးျမတ္စြာ ဆို.သိမ့္စြာ
ေငးမိတယ္
ဂုဏ္ယူစြာ အားငယ္စြာ
ေငးမိတယ္
အေမရယ္…………..
အသက္ရွဴပံုက ေႏွးေႏွးနဲ.မ်ွင္းမ်ွင္း
တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ျပင္းျပင္းထရွဳိက္တယ္
အားမရလိုက္တာအေမ
အိပ္ေနတာပဲ ျဖစ္ပါေစေတာ့
ျဖဴေဖ်ာ့ေဖ်ာ့မီးေရာင္ေအာက္က
ေၾကာက္မက္ဖြယ္ အိပ္မက္ဆိုးကို
ဖ်တ္ကနဲ လန္.သာနိုးလိုက္ခ်င္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္ပါၿပီအေမ
ေဟာဒီလိုအေျခအေနမွာ
အေမသတိျပန္လည္လညဖို.ဆိုတာ
ေမ်ာ္လင့္စရာ သိပ္မရီွတာ့ပါဘူး
ဒါေပမယ့္အေမ
ကၽြန္ေတာ္ထင္ေနတယ္
အေမဘာမွမျဖစ္ဘူး
အေမေနေကာင္းလာေတာ့မွာ……
အေမ့ေက်းဇူးကိုမဆပ္ရေသးဘူး
စူးကနဲ ၀င္လာတဲ့အေတြးဓာတ္ေၾကာင့္
ဆတ္ကနဲကၽြန္ေတာ္ တုန္သြားတယ္
ဘုရား… ဘုရား…
ႏွလံုးသားအထိ စိမ့္သြားတဲ့တုန္လွဳပ္မွဳဟာ
ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး က်င္တက္ေအးစက္ေစတယ္။
လည္ၿမိဳအထိ တက္လာတဲ့ဆို.နင့္ျခင္း
အတင္းဖိသြင္းလို.မရေတာ့ပါလား
စကားမဲ့ေနတဲ့ အစ္မကိုၾကည့္ေတာ့
သူလည္းအေမ့ကို မခ်ိတရိေငးလို.
သူေရာ ဘာေတြေတြးေနမလဲ။
(၆)
သူနာျပဳေတြ ၀င္တယ္ထြက္တယ္
လက္ေမာင္းပိုက္ကေန ႏွာေခါင္းပိုက္ကေန
ေဆးရည္ေတြေဆးျပားေတြ ထိုးသြင္းတယ္ေဖ်ာ္သြင္းတယ္
ေသမင္းရဲ. မိုးေနတဲ့အရိပ္ကို
တိတ္ဆိတ္စြာ တြန္းလွန္ၾကတယ္။
အေမကေတာ့အရာရာကို
ဥေပကၡာျပဳထားသလိုပဲ
ခဲမာေအးစက္ေနတဲ့ေဆာင္းကိုေတာင္
အရင္လိုေခ်ာင္းဆိုးမေနေတာ့ဘူး
ရင္ထဲမွာစူးစူးရွရွနာမိတယ္။
ခါတိုင္းညမ်ိဳးေတြမွာ
အေမ့ေဘးမွာကၽြန္ေတာ္အိပ္တယ္
တိတ္တိတ္နဲ.ႀကိတ္ဆိုးေနတဲ့ေခ်ာင္းသံ
ခံနိုင္ရည္မဲ့ညတိုင္းၾကားတယ္
အခုလည္းအေမရယ္
တအားကုန္ေခ်ာင္းဆိုးရင္း
နိုးလာလိုက္ပါေတာ့လား။
ေဆာင္းေရာ အေမေရာ ညနက္ခဲ့ပါၿပီ
အေ၀းဆီက ပိုးေအာ္သံအမ်ွင္ရွည္ရွည္
ေတြေ၀မွဳနဲ. ထံုအေနတဲ့ ငါ့ေခါင္းမွာ
အခ်ိန္ေတြေနွာင္းေနွာင္းသြားတာသိေနတယ္။
(၇)
ၾကန္.ၾကာေနတဲ့ အေမ့အသက္ရွဴျခင္းဟာ
ပိုမွ်င္းလာ ပိုညင္သာလာတယ္
တစ္ခါတစ္ခါ
လိုအပ္တာထက္ ညင္သာလြန္းေနတယ္
အေမရယ္
ဇီ၀ေတာင္စြယ္မွာ
ေနကြယ္လို. ယြန္းေတာ့မယ္အေမ။
အစ္မကမ်က္ရိပ္ျပေတာ့
ခပ္ဖြဖြေလး
ေသြးခုန္နွဳန္းကိုစမ္းၾကည့္တယ္
လက္ဖ်ားတို.ရဲ.အထိအေတြ.မွာ
ေသြးတိုးနွဳန္းမေတြ.ေတာ့ပါလား။
တုန္ရင္တဲ့လက္နဲ.
ညာဘက္ကို ေျပာင္းၿပီးေသြးစမ္းမိတယ္
မရိွေတာ့ပါဘူး
မထူးျခားေတာ့ပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ.လက္ဟာ
အေမ့ရဲ.ဘယ္ဘက္ရင္ခြင္ကိုဖိအုပ္တယ္
တဒုတ္ဒုတ္ေသြးတိုးျခင္း
အလွ်င္းမရိွေတာ့ပါလား။
ထူးဆန္းစြာပဲ
ငါ့ရင္ထဲက ေသာကေတြ
ဆို.နင့္နာက်င္ျခင္းေတြ
တမ်ွင္းမ်ွင္းေပ်ာက္သြားတယ္
ဘာမွမျဖစ္ေတာ့သလိုပဲ
စိတ္ထဲမွာေလ်ာ့သြားတယ္။
ႏွလံုးသားရဲ. အလည္ဗဟိုမွာ
ဗလာျဖစ္သြားတယ္
အဲဒီဗလာ
က်ယ္ျပန္.လာလိုက္တာ
ႏွလံုးသားလည္းဗလာ
ရင္ခြင္လည္းဗလာ
ငါ့တစ္ကိုယ္လံုးဗလာ
အို…….တစ္ေလာကလံုးဗလာ
ဘာဆို ဘာမွ မရိွေတာ့ပါ့လား
……………
……………………………….
…………………………………………
နာရီကိုေျမွာက္ၾကည့္ေတာ့
သန္းေခါင္ယံတိတိ
ေၾသာ္…..လကြယ္သန္းေခါင္တိတိ
အေမလည္းမရိွေတာ့ဘူးေလ။
ပိေယဟိ
၀ိပၸေယာေကာ ဒုေကၡာ
လူသားတိုင္းေမာဘူးၾကတယ္
အတိအက် အသက္ႀကိဳးကိုျဖတ္
တစ္စကၠန္.မလြဲ
တကယ္ပဲ သပ္ရပ္လိုက္ပံုမ်ား။
အမိမဲ့သားဟာ
ေရနည္းငါးဆိုရင္
ေဟာဒီ ပစၥင္မွာပဲ
ကၽြန္ေတာ္တို. ေရနည္းခဲ့ရပါၿပီအေမ
ေရနည္းခဲ့ရပါၿပီ။
(၈)
ဆရာမေတြ
ပိုက္ေတြပိုက္ေတြ ကိုျဖဳတ္ၾကၿပီ
ျဖဳတ္ၾကပါေစေလ
စီးထြက္စရာ ေမတၱာရည္မရိွမွေတာ့
စီး၀င္စရာ ေဆးရည္လည္း မလိုေတာ့ဘူးေပါ့။
အေမ့လက္ကို ဆုတ္ယူၾကည့္ေတာ့
လက္ဖ၀ါးေလးထိေႏြးေနေသးတယ္
လက္ဖ်ားေလးေတြေတာ့ ေအးလာၿပီအေမ။
စီစဥ္စရာေတြ ေခါင္းထဲမွာဆြဲေနေတာ့
ရင္ထဲက မပူပန္နိုင္ဘူး
အဦးဆံုးဘာလုပ္မလဲ
ၿပီးရင္ဘာလုပ္မလဲ
နည္းနည္းေတာ့ သက္သာတယ္အေမ။
(၉)
အိမ္အျပန္လမ္းပါအေမ
အေမ့ကိုထမ္းစင္နဲ.ေခၚၾကတယ္
ေနာက္ကေန အစ္မရယ္ ကၽြန္ေတာ္ရယ္
သယ္စရာေတြကို ျခင္းနဲ.ထည္.လို. ။
ဘာမွမေျပာျဖစ္ဘူး
နစ္ေနေအာင္ စူးတဲံအေမွာင္ကိုပဲ
အသည္းအမည္းေငးေမာ
ေျပာစရာလည္း မလိုေတာ့ပါဘူး
အေမ…..
ကၽြန္ေတာ္တို. ဘာေျပာဖို.လိုပါေသးသလဲ။
အိမ္ကိုေရာက္ၿပီအေမ
အေမခ်စ္တဲ့ အိမ္ကိုေရာက္ၿပီ အေမ
အေဖ….ကဗ်ာကရာထလာတယ္
က်န္းမာေရးေၾကာင့္ လိုက္မလာေပမယ့္
သူ……အိပ္ေပ်ာ္ခဲ့ဟန္မတူပါဘူး။
အိမ္ေရွ.မွာ အေမ့ကိုျပင္တယ္
ကၽြန္ေတာ္က အိမ္ထဲ၀င္ အိမ္ျပင္ထြက္နဲ.
အေနခက္တယ္အေမ
ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုေနရမလဲ
တကယ္ပဲလိုလို အိပ္မက္လိုလို
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေပ်ာက္ဆံုး
ယူက်ံဳးမရျဖစ္လိုက္တာအေမ။
ျပင္လို.ဆင္လို.အၿပီးမွာ
ျပန္သူျပန္ အိပ္သူအိပ္
ကၽြန္ေတာ္တို.ပဲ
တိတ္ဆိတ္စြာ ထီးတည္းက်န္ခဲ့
အေမ့ရဲ.ေဘးမွာ အစ္မက
ဖြဖြက်ံဳ.က်ံဳ.ေလးထိုင္လို.
ေျခရင္းမွာ အေဖနဲ.ကၽြန္ေတာ္က ငိုင္လို……
……………………………………………………..
အေမ့ကိုေတြေတြႀကီးေငးေနလိုက္ၾကတာ
အၾကာႀကီးၾကာတယ္
ကြယ္ကြယ္၀ွက္၀ွက္သက္ျပင္းေတြ
အတင္းအၾကပ္ၿမိဳသိပ္
ႀကံဖန္ၿပီးဇြတ္တိတ္ဆိတ္ေနရတာမ်ိဳး
ေနာက္ဆံုးမွာ အစ္မက တိုးတိုးညည္းတယ္
“ ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ အေမရယ္ ”……..တဲ့။
တစ္ခြန္းထဲ
လံုေလာက္တယ္
ဟုတ္တယ္
ျဖစ္မွ……………… ျဖစ္ရေလ အေမရယ္
ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလျခင္း
တင္းထားသမ်ွ
ကၽြန္ေတာ္ ေျပက်သြားတယ္။
အေမ
အေမ့သားအလတ္က အေမ့ကိုသိပ္ခ်စ္တာ
သူလာရင္ဘယ္လိုေျပာရမလဲ
အေမ
သူ.ကို ဘယ္လိုေျပာရပါ့မလဲ
အေမ
အဲသလိုႀကီး မ်က္နွာလႊဲမသြားပါနဲ.။
အေမ
ထပါဦးအေမ
ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနတယ္အေမ
သားေတြမစံုေသးဘူးအေမ
အေမ
ေနမယ္ဆို ေနနိုင္ပါေသးတယ္အေမ။
အေမ
ကၽြန္ေတာ္ဖ်ားရင္ ဘယ္သူေခၽြးသုတ္ေပးမွာလဲ
ကၽြန္ေတာ့္ကို ညက် ဘယ္သူေစာင္ထၿခံဳေပးမွာလဲ
မနက္က် ကၽြန္ေတာ့္အိပ္ယာ ဘယ္သူသိမ္းေပးမွာလဲ
အေမ တကယ္ပဲကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ခ်လို.လား။
အေမ
ကၽြန္ေတာ္ တာ၀န္မေက်ေသးဘူး
အေမ့ကိုဘုရားလိုက္မပို.ရေသးဘူး
အေမ့ကို အားေဆး၀ယ္မေပးရေသးဘူး
အေမစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ မထားရေသးဘူး။
အေမရယ္
ရက္ရက္စက္စက္
ခြဲခြာရက္ပါေပ့
ေခါက္ေခါက္ရက္ရက္
လုပ္နိုင္ရက္ပါေပ့
စိတ္စိတ္ခ်ခ်
ထားမွထားခဲ့ရက္ပါေပ့အေမရယ္။
(၁၀)
အိမ္ထဲကို၀င္
အေမ့ကုတင္ေဘးမွာရပ္မိ
အေမ့အိပ္ယာေလးကို ၾကည့္တယ္
ၾကမ္းျပင္ကိုလက္ဖ၀ါးနဲ.အဖိ
ေအးစက္တဲ့ အေတြ.အထိမွာ
ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ရည္က်မိတယ္။
အခုေတာ့
ၿငိမ္းခ်မ္းရၿပီေပါ့အေမ
မ်က္ခြံေလးေတြ လက္သည္းေလးေတြ
ေယာင္စရာ မလိုေတာ့ပါဘူးအေမ
အိပ္ေရးပ်က္ေခ်ာင္းေမ်ာႀကီးကို
ေမာေအာင္ဆိုးစရာ မလိုေတာ့ပါဘူးအေမ။
ပန္းဖ်ားလိုက္ အေအးပတ္လိုက္
ေခါင္းကိုက္စရာမလိုေတာ့ပါဘူးအေမ
တစ္ခါတစ္ခါ သလိပ္ေထြးအခ်မွာ
ေသြးစ ပါစရာမလိုေတာ့ပါဘူးအေမ။
အေမ
ၿငိမ္းခ်မ္းစြာေနပါေတာ့
အေမ့ရဲ.
ေရာဂါမွည့္မွည့္ ဘ၀ႀကီးကို
စိတ္ခ်လက္ခ် စြန္.ခြာပါေတာ့။
သားသမီးအတြက္ ပူပန္ရျခင္းေတြနဲ.
အေမ့ဘ၀ ပြန္းပဲ့ ပိန္ပါးခဲ့ရပါၿပီ
ထားခဲ့ပါေတာ့အေမ
ဘ၀ဘ၀ေတြမွာ
ေပးဆပ္သူတို.ရဲ.ပါရမီေၾကာင့္
အေမၾကည္ၾကည္သာသာ ေနရပါေစေတာ့။
အေမ ေဟာဒီဘ၀မွာ အေမကခ်ည္းေပးခဲ့တာပါ
ေရာဂါေတြ ပူပန္မွဳေတြ အဖိအစီးကို
မီးကၽြမ္းေအာင္ ခံခဲ့ရတာပါ
အေမ…….သြားပါေတာ့။
ဘယ္သား ဘယ္သမီးအတြက္မွ
ေသာကေတြနဲ. မပူေလာင္ပါေစနဲ.ေတာ့
အိမ္ေထာင္ရဲ. ေငြေၾကးကိစၥေတြလည္း
ေခါင္းမခဲပါနဲ.ေတာ့။
က်န္ရစ္သူတို.ရဲ. အပူမီး
တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ၿပီးသြားမွာပါ
အေမဘာမွ ေနာက္ဆံမငင္ပါနဲ.ေတာ့။
မ်က္ရည္ေတြယိုစီး
“ အေမ ……….”လို. တိုးတိုးညည္းမိတယ္
ဖိစီးတဲ့ ေသာကေၾကာင့္
အသံက ထြက္မလာေတာ့ပါဘူး။
(၁၁)
အစ္မလား
သူလည္းငိုေနၿပီေပါ့
သူ.ရဲ.ေသာကမီးက
ကၽြန္ေတာ္တို.ထက္ ပိုႀကီးတယ္
အိမ္ရဲ. တာ၀န္ႀကီးက
သူ.ပခံုးေပၚမွာ ဖိစီးၿပီအေမ။
အစ္မက တဖြဲ.တႏြဲ.ငိုတယ္
ကၽြန္ေတာ့္လို
အငိုကိုထိန္းခ်ဳပ္
တစ္ကိုယ္လံုး တုန္လွဳပ္မေနဘူး
အေမ
ကၽြန္ေတာ္ ရူးသြားခ်င္လိုက္တာ။
အေမရယ္
ခြဲသူက ခြဲရက္တဲ့အခါ
က်န္ခဲ့သူက ပိုနာတယ္
ႏွလံုးသားကို ဆြဲေခ်တာ
အသည္းေတြနာလွပါၿပီအေမ။
(၁၂)
မနက္ကေတာ့ လင္းခဲ့ပါၿပီ
ကၽြန္ေတာ္တို.မလင္းေတာ့ဘူး
အေမကၽြန္ေတာ့္ကို ထမင္းခူးမေပးေတာ့ဘူး
အိမ္ထဲ၀င္ အျပင္ထြက္နဲ.
အေမ့ရဲ. ဖိနပ္သံ မၾကားရေတာ့ဘူး
မီးဖိုေခ်ာင္ကအခ်က္အျပဳတ္
အေမမလုပ္ေတာ့ဘူး
“အေမ……မိုးလင္းၿပီ အေမရဲ. ”
အေမ
တံစက္ၿမိတ္ရဲ. အျပင္ဘက္မွာ
မဏၭပ္ေတြဆင္ၾကၿပီ
ဟိုလူဒီလူေတြ လာၾကၿပီအေမ
သူတို.က ၀မ္းနည္းရံုပါ
ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ကမာၻပ်က္တာပါအေမ။
အိမ္ထဲပဲ၀င္၀င္ အိမ္ျပင္ပဲထြက္ထြက္
အေမ့ရဲ.ေျခရာလက္ရာေတြ
အေမရယ္
ကၽြန္ေတာ္တို. ငိုေနတာေတြ.ရင္
အေမ နွစ္ခါျပန္ေသခ်င္မွာပဲ။
အေမ့စိတ္တိုင္းက်
ကၽြန္ေတာ္ေနျပခ်င္တယ္
အစစ ေနာက္က်ခဲ့ပါၿပီ
ဒီကမာၻ ဒီဘ၀မွာ
အေမ့ေက်းဇူး ဆပ္ခြင့္မရေတာ့ပါဘူး။
အေမ
ကၽြန္ေတာ္ငိုေနပါတယ္အေမ
သိပ္အသည္းမာတယ္ ဆိုတဲ့ အငယ္ေကာင္ေလး
သည္းသည္းနင့္နင့္ ငိုေကၽြးေနပါတယ္အေမ။
အေ၀းက သားေတြသတင္းၾကားရင္
အေမ၀မ္းသာမွန္းသိရဲ.သားနဲ.
ဖုန္းမဆက္ စာမပါးခဲ့တဲ့အေမ့သား
သူ……ခံစားေနရပါတယ္အေမ။
သူက ဒီေရာက္တုန္းသာ ငါ့ကိုခ်စ္တာဆိုတဲ့အေမ့သား
အခု…..အေမ့အနားမွာပါအေမ
ကၽြန္ေတာ္ အနားမွာပါအေမ။
အေမ့သား အႀကီးေကာင္လာၿပီအေမ
သူလည္းငိုရၿပီ
ေယာက်္ားႀကီးတစ္ေယာက္ အံကိုႀကိတ္ၿပီး
အတင္းၿမိဳသိပ္ ငိုေနတဲ့ျမင္ကြင္း
ရင္ထဲမွာ တင္းၾကပ္ဆိုးနင့္လိုက္တာ။
(၁၃)
ေန.လည္သံုးနာရီခြဲၿပီအေမ
လူေတြလည္းလာၾကၿပီ
အေမ.ဘ၀ရဲ.ေနာက္ဆံုးခရီး
လိုက္ၿပီး ပို.ၾကေတာ့မယ္။
အေမ
နိဗၺာန္ယဥ္ေရာက္လာၿပီအေမ
အေမ့ကိုေခၚဖို.တဲ့
အစ္ကိုနဲ.ကၽြန္ေတာ္
အေမ့မ်က္နွာကိုေဖၚရင္း
ေနာက္ဆံုးေသာၾကည့္ျခင္းနဲ.ၾကည့္ၾကတယ္။
မၾကည့္ရက္စရာပါအေမ
ပါးေလးေတြခြက္လို.
မ်က္ခြံေတြနက္၀င္လို.
နဖူးျပင္ကတြန္. ….လို.
ဆံစေတြ ဖြာလို. ……..
ႏွလံုးသားမွာ ဆို.တက္လာတယ္
မ်က္ရည္က်လို.မရေတာ့ေလာက္ေအာင္ကို
ငိုၿပီးသားမ်က္လံုးေတြမွာ
မ်က္ရည္ေတြဖံုးလာျပန္တယ္
အေမရယ္
တကယ္ပဲခြဲသြားခဲ့ၿပီေကာ။
ေျမျပင္မွာ၀ပ္စင္း
အေမ့ေျခရင္းမွာ ဒူးညႊတ္ရိုက်ိဳး
ကၽြန္ေတာ္ ရိွခိုးလိုက္ပါတယ္
အျပစ္ရိွရင္ေက်ပါ
အျပစ္ရိွရင္ေက်ပါ
အျပစ္ရိွရင္ေက်ပါေတာ့ အေမ။
(၁၄)
သခိ်ဳၤင္းေျမ
ေအးခ်မ္းသြားသူေတြေနထိုင္ရာ
တျခားေသာ ကမာၻေပါ့အေမ
အဲဒီမွာအေမေနရမယ္။
အေမ
အစ္မေတာ့ ကမာၻပ်က္ေအာင္ငိုေနၿပီ
ကၽြန္ေတာ္လား
ထူးမျခားနားေပါ့အေမ
ေျခလွမ္းတို. ညႊတ္က်
မနည္းတင္းထားရတယ္။
အေမ့ကိုက်င္းမွာခ်ၿပီအေမ
အေမ့ကိုထားခဲ့ရေတာ့မယ္အေမ
အိမ္ျပန္ေရာက္ကတည္းက
နွဳတ္ဖ်ားက ထြက္မရတဲ့အေခၚ
ကၽြန္ေတာ္ေအာ္မိတယ္
“ အေမ
အေမ
အေမ ”
ကြဲအက္ျပတ္ရွ
ကိုယ့္ႏွလံုးသားကိုေျခမြရသလိုပဲ
တြင္းထဲကိုေျမခဲတစ္စ
ကၽြန္ေတာ္ ငိုရင္းတြန္းခ်လိုက္ပါတယ္။
အေမ
ေနခဲ့ပါေတာ့အေမ
ပူေလာင္ခါးသီး
အေမ့ဘ၀ႀကီးကိုပစ္ခြာ
ေအးခ်မ္းစြာေနပါေတာ့။
(၁၅)
အျပန္လမ္းက်
အစ္မပခံုးကိုနွစ္သိမ့္ဖ်စ္ညွစ္
ကၽြန္ေတာ္ မငိုျဖစ္ေတာ့ပါဘူး
စိတ္ကူးထဲမွာ လင္းသြားတယ္။
အေမဟာ
ေမတၱာရဲ. တရားဓမၼကို
အေကာင္းဆံုးျပသသြားသူျဖစ္တယ္။
စာအုပ္မ်ားရဲ. အျပင္ဘက္မွာ
“ပညာနဲ.ေလာက” ကိုသင္ၾကား
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ. ဆရာသမားတစ္ဦးပါပဲ။
အခု
သူ.ရဲ. ေနာက္ဆံုးေသာသင္ခန္းစာဟာ
နာက်င္ျခင္းကို ၿမိဳသိပ္
တိတ္ဆိတ္စြာ ရွင္သန္ျခင္းပဲျဖစ္မယ္။
သူသိပ္ခ်စ္ေသာ သားမ်ားနဲ.ေ၀းကြာျခင္းကို
အေမ ဘယ္လိုအံတင္းခဲ့ပါသလဲ
ကြဲကြာစြာ အထီးက်န္မွဳကို
အေမဘယ္လို အံတုခဲ့ပါသလဲ
ရင္ထဲမွာတရားတစ္ခု
သူ.အလိုလိုျဖစ္ထြန္းလာတယ္။
အေမေရ
ေမတၱာတရားဟာ
ဖြင့္ထားတဲ့ေကာင္းကင္ျဖစ္တယ္
ဦးသစ္ေသာေတာင္ပံနဲ.
ပ်ံသန္းခြင့္ေပးျခင္းျဖစ္တယ္
ဖြင့္လွစ္ထားတဲ့အေမ့ေကာင္းကင္မွာ
ကၽြန္ေတာ္တို.ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရျခင္းဟာ
ေဟာဒီတရားေၾကာင့္ပါလား။
ေလွာင္ခ်ိဳင့္နဲ.ေကာင္းကင္
ကၽြန္ေတာ္ခြဲျခားျမင္ခဲ့ၿပီ
ေနာင္လာမယ့္မ်ိဳးဆက္
ေလွာင္ခ်ိဳင့္နဲ.ေကာင္းကင္
ကၽြန္ေတာ္ခြဲျခားျမင္ခဲ့ၿပီ
ေနာင္လာမယ့္မ်ိဳးဆက္
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ.အသက္၀ိဥာဥ္
အရာရာကို အထိန္းအခ်ဳပ္မထားခ်င္ေတာ့ဘူး။
အေမဟာ
သူကိုယ္တိုင္မသိတဲ့ တရားထူး
ငါ့တစ္ဦးတည္းကို ေဟာသြားတယ္
ဘယ္အရာနဲ.မွ မတူတဲ့
အေမ့ရဲ.ေပးဆပ္ျခင္းပါပဲ။
(၁၆)
အဲဒီလိုနဲ.ပဲ
မိခင္တိုင္းကိုငါ ဦးညႊတ္ရေတာ့မယ္
အေမကြယ္ေပ်ာက္သြားတဲ့မနက္ျဖန္မွာ
အေမမ်ားစြာ ရိွလာေတာ့မယ္။
သစ္ပင္ကိုလည္းငါျမင္ၿပီ
သစ္ေတာကိုလည္း ငါျမင္ၿပီ
မိခင္ေတြ
မိခင္ေလာင္းမ်ားေတြ
ငါတို. ထားလို.မရတဲ့ေမတၱာတရား
သူတို.ဘယ္လိုသင္ၾကားတတ္ေျမာက္ခဲ့ပါသလဲ။
ပန္းကိုခ်စ္သူဟာ သစ္ေစ့ကိုခ်စ္သလိုမ်ိဳး
ပ်ိဳးပင္ကိုခ်စ္သူဟာ လယ္သမားကိုခ်စ္သလိုမ်ိဳး
မိန္းမေတြကို ငါရိုက်ိဳးလိုက္ပါၿပီ
ေယာက်္ားတစီဦးရဲ. ထီမထင္မာန
သူတို.ေရွ.မွာ ငါေလ်ာ့ခ်လိုက္ပါတယ္။
(၁၇)
ဒါေပမယ့္
ဒါေပမယ့္ေပါ့ေလ
တစ္စံုတစ္ခုေသာဆႏၵက
ငါ့ရင္မွာ တဖြတရ တုန္ခါေနတယ္။
ထက္ေအာက္လည္ သံသရာအေကြ.တိုင္းမွာ
အေမနဲ. ျပန္ေတြ.ခ်င္တယ္။
ေတြ.တဲ့ အခါတိုင္းမွာလည္း
မလြဲမေသြ
အေမ့ရဲ.အနားမွာ
အေမနဲ.သားအျဖစ္
အေမ့ရဲ.သား ျဖစ္ေနခ်င္တယ္
အေမ့ရဲ.သား ျဖစ္ေနခ်င္တယ္
ငါ့အေမ့ရဲ.သား အျဖစ္
အားရပါးရ ေနပစ္ခ်င္ပါေသးတယ္အေမ။ ။
(၄.၁၂.၂၀၀၂ တြင္ကြယ္လြန္သြားေသာ အေမသို.)
ေမာ္နီ
၄.၁.၂၀၀၃
ဒီနွစ္ထဲမွာပဲ
သရဲသဘက္ေဆာင္းဟာ
ေျမာက္ျပန္ေလလက္ေမာင္းကို ေျမာက္တဲ့ၿပီး
အေမ့ရဲ.အသက္ဓာတ္ကို
ဖ်တ္ကနဲ ရိုက္ေႁခြလိုက္မယ္ ဆိုတာကို
ဘယ္သူ သိတတ္ခဲ့မွာလဲ။
အ၀င္ေနာက္က်ခဲ့တဲ့ေဆာင္း
အေမ့ကိုလွည့္ပတ္ေခ်ာင္းေျမာင္းေနခဲ့တယ္
ယိုင္ရြဲ.ေနတဲ့ အိမ္ထရံၾကားကေန
လက္သည္းစရွည္ရွည္ေတြဆန္.ထုတ္
အေမ့ရဲ.အဆုတ္ကိုဖ်စ္ညွစ္
ေဆာင္းဘီလူးရဲ. တဖက္သတ္စစ္ပါ။
တကယ္ဆို
ေဆာင္းကိုငါခ်စ္ပါတယ္
တစ္ခုေသာႏွစ္ရဲ. ဒီဇင္ဘာမွာ
အေမဟာ သူ.အသက္ကိုရင္း
ငါ့ကို လူ.ေလာကထဲ စာရင္းသြင္းခဲ့တာကိုး။
အို….ေဆာင္းစစ္သူႀကီး
သင္ဟာ ပုတီးတစ္ဖက္ ဓားတစ္ဖက္နဲ.
မည္သို.ေသာလက္ကို အသံုးျပဳမွာလဲ
ငါမေ၀ခြဲတတ္ခဲ့ျခင္းအား
ငါ့အမွားပဲထားပါေလ
အခုေတာ့
အားလံုးေနာက္က်သြားပါၿပီ
အားလံုးေနာက္က်လို. သြားခဲ့ပါၿပီ။
နွစ္သိမ့္သလိုလို
ငါ့ပါးျပင္ကို ပြတ္သပ္ေနတဲ့နွင္းတို.
ဒင္းတို.မဟုတ္သလိုပါပဲလား
ျဖစ္မ်ားျဖစ္နိုင္မယ္ဆို
ေဟာဒီေသြးခဲရက္စြဲေတြကိုဆြဲဆုတ္
ႏွင္းျပကၡဒိန္ အသစ္လုပ္ေပးၾကပါ။
သားတစ္ေယာက္ရဲ. ငိုညည္းသံရွည္
ေဆာင္းျပန္ေလမွာမ်ွင္ေသးေမ်ာလြင့္
ေဟာဒီဒဏ္ရာေန.ရက္ေတြမွာ
“ေရနည္းကန္.လန္.ကာ” ဖြင့္လိုက္ပါၿပီ။
(၂)
အဲဒီေန.က
ႏွင္းလက္ဖ၀ါးတို.ဟာ
အရာရာကို အလ်ားလိုက္ ရိုက္ခတ္ေနခဲ့တယ္
ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္မယ္ဆိုရင္
အေမတစ္ၿမိဳ.ငါတစ္ၿမိဳ.ရာဇ၀င္ကို
သူျမင္ဖို.ေကာင္းပါရဲ.
လြန္ခဲ့ၿပီေကာေဆာင္းေရ………..
ေလာကဓံရယ္
အေမ့ကိုတိတ္တဆိတ္လုပ္ႀကံမွ
ငါ့ကို နာက်င္ေစမယ္ဆိုတာကို
ဘယ္နည္းဘယ္ပံုသိခဲ့ပါသလဲ
စစ္သူရဲေတြ ကုေဋခ်ီၿပီး
အေမ့ခႏၶာအိမ္ကို၀င္စီးခဲ့တယ္။
ငါကေတာ့
အေ၀းတစ္ၿမိဳ.မွာ
အမွတ္မဲ့စြာ အလုပ္မ်ားေနခဲ့တယ္
ကံတရားရဲ.“ေသြးစီရင္ခ်က္”ကို
ငါ့လက္ထဲကို ေျဖာင္းကနဲရိုက္သြင္းဖို.
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေရာက္လာခဲ့ၿပီ
အဲဒီေန.ကေပါ့အေမ။
“မင္းအိမ္က ဖုန္းဆက္တယ္
မင္းအေမ အသညးအသန္ျဖစ္ေနတယ္
ခ်က္ခ်ဥ္းျပန္လာပါ……….တဲ့”
ေအးစက္တုန္ဟည္း
ငါ့နားထဲမွာ
ကမာၻႀကီး ၿပိဳသြားတယ္။
လိွဳက္ျပာေသြးဆုတ္
သူေျပာတာအေရးေပၚတဲ့
ကၽြန္ေတာ္ဘာလုပ္ရမလဲ
စိတ္ထဲမွာ ပူေလာင္ပြက္ထန္
အိမ္ကိုအျမန္ျပန္ရမယ္
အိမ္ ကို အ ျမန္ ျပန္ ရ မယ္
အိမ္ ကို အ ျမန္ ျပန္ ရ မယ္။
ေက်ာပိုးအိတ္ထဲကို
ဘာေတြထည့္မိသလဲေတာ့မသိဘူး
အရူးအမူးျပင္ဆင္
အလ်ွင္အျမန္ အိတ္ကိုအဆြဲ
စားပြဲတင္ပန္းအိုးဟာ
ခြမ္းကနဲ က်ကြဲသြားတယ္။
အို……..နိမိတ္လား အတိတ္လား
ငါမစဥ္းစားနိုင္ဘူး
အဦးဆံုး အိမ္ကိုေရာက္ဖို.
နတ္ေကာင္းတို.ကူၾကပါ။
(၃)
အရွည္လ်ားဆံုးကားခရီး
ၿပီးပဲမၿပီးနိုင္ေတာ့ဘူး
လက္သီးဆုတ္ထဲမွာပူပန္ျခင္းေတြပူးကပ္
တင္းၾကပ္နင့္၀င္
ဆံပင္ေတြကိုတိုးေ၀ွ.တဲ့ ေလကေတာင္
ေအးျမမွဳကို မေပးစြမ္းတတ္ဘူး။
ကားကၾကပ္ လူကၾကပ္နဲ.
ငါ့နွလံုးသား ညပ္ေနလို.မ်ား
ေဟာဒီ မ်က္ရည္ေတြက စိမ့္ထြက္လာသလား
လက္ဖ၀ါးမွာ ပုတီးကိုကြယ္၀ွက္စိတ္လို.
ငါ တိတ္တိတ္ ငိုမိတယ္။
ငါ့ေဘးကရယ္ၾကေမာၾကသူတို.
ပ်ိဳ.တက္လာတဲ့ စိုးရိမ္ေသာကကို
ဖိၿမိဳမခ်တတ္သူ လူငယ္တစ္ေယာက္အား
သတိမထားမိၾကပါနဲ.
သူ.ရဲ.အေမဟာသူ.ကမာၻ
သူ.ရဲ.အေမဟာသူ.စၾကာ၀ဠာ
သူ.အဖို.အရာရာမို.ပါ။
ဒီေန.က်မွ ေန၀င္တာေစာတယ္
ေ၀ါကနဲ ၿပိဳဆင္းလာတဲ့ အနက္ထုထည္
ဘယ္နတ္ဆိုးေတြျဖစ္မလဲ
ေတာင္ပံအမည္းနဲ.ပ်ံသန္း
ခိုကိုးရာမဲ့ အေမ့၀ိဥာဥ္ကို
ဇြတ္လိုက္ဖမ္းေနၾကတာ။
ငါ့လက္ေမာင္းဟာ ငါ့အားကိုးရာျဖစ္တယ္
ပုတီးတစ္ကံုးနဲ.
တစ္လံုးခ်င္းတစ္လံုးခ်င္း
တည္ၿငိမ္မွဳကို ျပန္လည္ဖန္ဆင္းၾကည့္တယ္
မလြယ္ပါဘူးအေမ
ငလ်ွင္ေျမမွာ တိုင္ထူမိသူပါ။
ေအးစိမ့္မွဳကို အႏွစ္အထိခြာခ်ေနတဲ့ေလမွာ
ငါ့ဇာတိကို ေျခခ်မိခဲ့ၿပီ
မာရ္နတ္ရဲ. ပဥၥလက္ေၾကာင့္
အနက္ေရာင္ထေနတဲ့ၿမိဳ.ေလးေရ
အေမ့ကို ကာကြယ္ေပးထားပါ။
(၄)
တစ္လွမ္းခ်င္း တစ္လွမ္းခ်င္း
ေသာကနဲ.တင္းၾကပ္လာတဲံဦးေခါင္း
ေျခေထာက္ကမေညာင္းေသးဘူး
ေျခဦးက တြန္.ဆုတ္ခဲ့ၿပီ
ဒီေျမကိုလာစဥ္ ၾကားကာလမွာ
အေမ.ရဲ.ဘ၀ဟာ…………..
ေရာက္ခ်င္တယ္ မေရာက္ရဲဘူး
ထူးထူးဆန္းဆန္းဒြိဟနဲ.
တစ္စတစ္စနီးကပ္
ၿခံ၀မွာ ေျခစံုရပ္မိၿပီ။
တစ္ေယာက္ေယာက္ကို လွမ္းေခၚလိုက္ဖို.ႀကံတယ္
အသံေတြတုန္ေနမယ္ထင္တယ္
အရင္ကလွမ္းေခၚရင္
ဘယ္သူဘယ္၀ါေခၚတာမွန္း
အေမကတန္းသိတယ္
အခုထိမေခၚရဲဘူး
အေမမထူးလိုက္မွာကိုစိုးတယ္။
တစ္စကၠန္. နွစ္စကၠန္.
တစ္မိနစ္ နွစ္မိနစ္
အထစ္ထစ္အေင့ါေငါ့ ေခၚမိတယ္
ရိွေနတဲ့ အိမ္နီးခ်င္းတစ္ေယာက္က
ၿခံ၀ကိုတံခါး လာဖြင့္တယ္
ဘယ္မွာလဲကၽြန္ေတာ့္အေမ
အေမ အေမ
အေမေရာ…………
…………………………
…………………………………
……………………………………………….
“ညီေလး
စိတ္ေအးေအးထားပါ
မင္းအေမ ေဆးရံုမွာ…”
(၅)
အေမ
ပိုက္ေတြနဲ.ပါလားအေမ
ေဆးရည္ေတြ တစ္စက္တစ္စက္
အေမ့အသက္ကို လုေနတာ။
အေမ့ေဘးမွာ ငါ့အစ္မ
ေသာကေၾကာင့္ ေတာင့္ေတာင့္ႀကီးရပ္ေနတယ္
ငါကေတာ့
ဖ်တ္ကနဲဖ်တ္ကနဲ အသံျမည္ဆင္းတဲ့
ပုလင္းထဲကေဆးရည္ေတြကိုေငးရင္း
ရင္တြင္းမွာ ဘာမွမရိွေတာ့ဘူး။
ပါးလွပ္လွပ္ အေမ့ခႏၶာကိုယ္ဟာ
အ၀တ္တစ္စကို
အလ်ားလိုက္ပံုခ်ထားသလိုပဲ
ခပ္လႊဲလႊဲေလးေစာင္းေနတဲ့
အေမ့ေခါင္းကနဖူးဆံစမွာ
ဆံပင္ျဖဴေတြ ေျပလ် ရွဳပ္ပြလို.
ကၽြန္ေတာ္ ၿဖီးေပးခြင့္ေကာ ရပါဦးမလား။
အေမ့လက္ကေလးကိုဆုတ္ယူမိတယ္
ၾကည့္……..ခ်ိနဲ.လို.
အေရေတြတြန္.က်လို.
အေၾကာအဆစ္ေတြ ဟီးထလို.
ကၽြန္ေတာ္တို.ကို ထူမတ္ေပးခဲ့တဲ့
အားေကာင္းေမာင္းသန္ေဟာဒီလက္ပိန္ပိန္ေတြ
အေမ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ၿပီေလအေမ။
ေဟာဒီ ပိန္ပါးခ်ိနဲ.အေမအိုက
ငါတို.ကိုအုပ္မိုးေစာင့္ေရာက္ခဲ့သူပါလား
ဘယ္လိုအင္အားမ်ိဳးပါလားလို.
ငါတို. ခန္.မွန္းလို.ကိုမရတဲ့
အနႏၱစြမ္းအားေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္ကို
ပိန္လွီတဲ့ နွလံုးသားက ေပးခဲ့ပါ့လား။
စာမတတ္ေပမတတ္လို.
ကၽြန္ေတာ္အထပ္ထပ္“စ”ဖူးတဲ့အေမ့ကို
ကၽြန္ေတာ္ေငးေနမိတယ္
ေလးျမတ္စြာ ဆို.သိမ့္စြာ
ေငးမိတယ္
ဂုဏ္ယူစြာ အားငယ္စြာ
ေငးမိတယ္
အေမရယ္…………..
အသက္ရွဴပံုက ေႏွးေႏွးနဲ.မ်ွင္းမ်ွင္း
တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ျပင္းျပင္းထရွဳိက္တယ္
အားမရလိုက္တာအေမ
အိပ္ေနတာပဲ ျဖစ္ပါေစေတာ့
ျဖဴေဖ်ာ့ေဖ်ာ့မီးေရာင္ေအာက္က
ေၾကာက္မက္ဖြယ္ အိပ္မက္ဆိုးကို
ဖ်တ္ကနဲ လန္.သာနိုးလိုက္ခ်င္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္ပါၿပီအေမ
ေဟာဒီလိုအေျခအေနမွာ
အေမသတိျပန္လည္လညဖို.ဆိုတာ
ေမ်ာ္လင့္စရာ သိပ္မရီွတာ့ပါဘူး
ဒါေပမယ့္အေမ
ကၽြန္ေတာ္ထင္ေနတယ္
အေမဘာမွမျဖစ္ဘူး
အေမေနေကာင္းလာေတာ့မွာ……
အေမ့ေက်းဇူးကိုမဆပ္ရေသးဘူး
စူးကနဲ ၀င္လာတဲ့အေတြးဓာတ္ေၾကာင့္
ဆတ္ကနဲကၽြန္ေတာ္ တုန္သြားတယ္
ဘုရား… ဘုရား…
ႏွလံုးသားအထိ စိမ့္သြားတဲ့တုန္လွဳပ္မွဳဟာ
ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး က်င္တက္ေအးစက္ေစတယ္။
လည္ၿမိဳအထိ တက္လာတဲ့ဆို.နင့္ျခင္း
အတင္းဖိသြင္းလို.မရေတာ့ပါလား
စကားမဲ့ေနတဲ့ အစ္မကိုၾကည့္ေတာ့
သူလည္းအေမ့ကို မခ်ိတရိေငးလို.
သူေရာ ဘာေတြေတြးေနမလဲ။
(၆)
သူနာျပဳေတြ ၀င္တယ္ထြက္တယ္
လက္ေမာင္းပိုက္ကေန ႏွာေခါင္းပိုက္ကေန
ေဆးရည္ေတြေဆးျပားေတြ ထိုးသြင္းတယ္ေဖ်ာ္သြင္းတယ္
ေသမင္းရဲ. မိုးေနတဲ့အရိပ္ကို
တိတ္ဆိတ္စြာ တြန္းလွန္ၾကတယ္။
အေမကေတာ့အရာရာကို
ဥေပကၡာျပဳထားသလိုပဲ
ခဲမာေအးစက္ေနတဲ့ေဆာင္းကိုေတာင္
အရင္လိုေခ်ာင္းဆိုးမေနေတာ့ဘူး
ရင္ထဲမွာစူးစူးရွရွနာမိတယ္။
ခါတိုင္းညမ်ိဳးေတြမွာ
အေမ့ေဘးမွာကၽြန္ေတာ္အိပ္တယ္
တိတ္တိတ္နဲ.ႀကိတ္ဆိုးေနတဲ့ေခ်ာင္းသံ
ခံနိုင္ရည္မဲ့ညတိုင္းၾကားတယ္
အခုလည္းအေမရယ္
တအားကုန္ေခ်ာင္းဆိုးရင္း
နိုးလာလိုက္ပါေတာ့လား။
ေဆာင္းေရာ အေမေရာ ညနက္ခဲ့ပါၿပီ
အေ၀းဆီက ပိုးေအာ္သံအမ်ွင္ရွည္ရွည္
ေတြေ၀မွဳနဲ. ထံုအေနတဲ့ ငါ့ေခါင္းမွာ
အခ်ိန္ေတြေနွာင္းေနွာင္းသြားတာသိေနတယ္။
(၇)
ၾကန္.ၾကာေနတဲ့ အေမ့အသက္ရွဴျခင္းဟာ
ပိုမွ်င္းလာ ပိုညင္သာလာတယ္
တစ္ခါတစ္ခါ
လိုအပ္တာထက္ ညင္သာလြန္းေနတယ္
အေမရယ္
ဇီ၀ေတာင္စြယ္မွာ
ေနကြယ္လို. ယြန္းေတာ့မယ္အေမ။
အစ္မကမ်က္ရိပ္ျပေတာ့
ခပ္ဖြဖြေလး
ေသြးခုန္နွဳန္းကိုစမ္းၾကည့္တယ္
လက္ဖ်ားတို.ရဲ.အထိအေတြ.မွာ
ေသြးတိုးနွဳန္းမေတြ.ေတာ့ပါလား။
တုန္ရင္တဲ့လက္နဲ.
ညာဘက္ကို ေျပာင္းၿပီးေသြးစမ္းမိတယ္
မရိွေတာ့ပါဘူး
မထူးျခားေတာ့ပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ.လက္ဟာ
အေမ့ရဲ.ဘယ္ဘက္ရင္ခြင္ကိုဖိအုပ္တယ္
တဒုတ္ဒုတ္ေသြးတိုးျခင္း
အလွ်င္းမရိွေတာ့ပါလား။
ထူးဆန္းစြာပဲ
ငါ့ရင္ထဲက ေသာကေတြ
ဆို.နင့္နာက်င္ျခင္းေတြ
တမ်ွင္းမ်ွင္းေပ်ာက္သြားတယ္
ဘာမွမျဖစ္ေတာ့သလိုပဲ
စိတ္ထဲမွာေလ်ာ့သြားတယ္။
ႏွလံုးသားရဲ. အလည္ဗဟိုမွာ
ဗလာျဖစ္သြားတယ္
အဲဒီဗလာ
က်ယ္ျပန္.လာလိုက္တာ
ႏွလံုးသားလည္းဗလာ
ရင္ခြင္လည္းဗလာ
ငါ့တစ္ကိုယ္လံုးဗလာ
အို…….တစ္ေလာကလံုးဗလာ
ဘာဆို ဘာမွ မရိွေတာ့ပါ့လား
……………
……………………………….
…………………………………………
နာရီကိုေျမွာက္ၾကည့္ေတာ့
သန္းေခါင္ယံတိတိ
ေၾသာ္…..လကြယ္သန္းေခါင္တိတိ
အေမလည္းမရိွေတာ့ဘူးေလ။
ပိေယဟိ
၀ိပၸေယာေကာ ဒုေကၡာ
လူသားတိုင္းေမာဘူးၾကတယ္
အတိအက် အသက္ႀကိဳးကိုျဖတ္
တစ္စကၠန္.မလြဲ
တကယ္ပဲ သပ္ရပ္လိုက္ပံုမ်ား။
အမိမဲ့သားဟာ
ေရနည္းငါးဆိုရင္
ေဟာဒီ ပစၥင္မွာပဲ
ကၽြန္ေတာ္တို. ေရနည္းခဲ့ရပါၿပီအေမ
ေရနည္းခဲ့ရပါၿပီ။
(၈)
ဆရာမေတြ
ပိုက္ေတြပိုက္ေတြ ကိုျဖဳတ္ၾကၿပီ
ျဖဳတ္ၾကပါေစေလ
စီးထြက္စရာ ေမတၱာရည္မရိွမွေတာ့
စီး၀င္စရာ ေဆးရည္လည္း မလိုေတာ့ဘူးေပါ့။
အေမ့လက္ကို ဆုတ္ယူၾကည့္ေတာ့
လက္ဖ၀ါးေလးထိေႏြးေနေသးတယ္
လက္ဖ်ားေလးေတြေတာ့ ေအးလာၿပီအေမ။
စီစဥ္စရာေတြ ေခါင္းထဲမွာဆြဲေနေတာ့
ရင္ထဲက မပူပန္နိုင္ဘူး
အဦးဆံုးဘာလုပ္မလဲ
ၿပီးရင္ဘာလုပ္မလဲ
နည္းနည္းေတာ့ သက္သာတယ္အေမ။
(၉)
အိမ္အျပန္လမ္းပါအေမ
အေမ့ကိုထမ္းစင္နဲ.ေခၚၾကတယ္
ေနာက္ကေန အစ္မရယ္ ကၽြန္ေတာ္ရယ္
သယ္စရာေတြကို ျခင္းနဲ.ထည္.လို. ။
ဘာမွမေျပာျဖစ္ဘူး
နစ္ေနေအာင္ စူးတဲံအေမွာင္ကိုပဲ
အသည္းအမည္းေငးေမာ
ေျပာစရာလည္း မလိုေတာ့ပါဘူး
အေမ…..
ကၽြန္ေတာ္တို. ဘာေျပာဖို.လိုပါေသးသလဲ။
အိမ္ကိုေရာက္ၿပီအေမ
အေမခ်စ္တဲ့ အိမ္ကိုေရာက္ၿပီ အေမ
အေဖ….ကဗ်ာကရာထလာတယ္
က်န္းမာေရးေၾကာင့္ လိုက္မလာေပမယ့္
သူ……အိပ္ေပ်ာ္ခဲ့ဟန္မတူပါဘူး။
အိမ္ေရွ.မွာ အေမ့ကိုျပင္တယ္
ကၽြန္ေတာ္က အိမ္ထဲ၀င္ အိမ္ျပင္ထြက္နဲ.
အေနခက္တယ္အေမ
ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုေနရမလဲ
တကယ္ပဲလိုလို အိပ္မက္လိုလို
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေပ်ာက္ဆံုး
ယူက်ံဳးမရျဖစ္လိုက္တာအေမ။
ျပင္လို.ဆင္လို.အၿပီးမွာ
ျပန္သူျပန္ အိပ္သူအိပ္
ကၽြန္ေတာ္တို.ပဲ
တိတ္ဆိတ္စြာ ထီးတည္းက်န္ခဲ့
အေမ့ရဲ.ေဘးမွာ အစ္မက
ဖြဖြက်ံဳ.က်ံဳ.ေလးထိုင္လို.
ေျခရင္းမွာ အေဖနဲ.ကၽြန္ေတာ္က ငိုင္လို……
……………………………………………………..
အေမ့ကိုေတြေတြႀကီးေငးေနလိုက္ၾကတာ
အၾကာႀကီးၾကာတယ္
ကြယ္ကြယ္၀ွက္၀ွက္သက္ျပင္းေတြ
အတင္းအၾကပ္ၿမိဳသိပ္
ႀကံဖန္ၿပီးဇြတ္တိတ္ဆိတ္ေနရတာမ်ိဳး
ေနာက္ဆံုးမွာ အစ္မက တိုးတိုးညည္းတယ္
“ ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ အေမရယ္ ”……..တဲ့။
တစ္ခြန္းထဲ
လံုေလာက္တယ္
ဟုတ္တယ္
ျဖစ္မွ……………… ျဖစ္ရေလ အေမရယ္
ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလျခင္း
တင္းထားသမ်ွ
ကၽြန္ေတာ္ ေျပက်သြားတယ္။
အေမ
အေမ့သားအလတ္က အေမ့ကိုသိပ္ခ်စ္တာ
သူလာရင္ဘယ္လိုေျပာရမလဲ
အေမ
သူ.ကို ဘယ္လိုေျပာရပါ့မလဲ
အေမ
အဲသလိုႀကီး မ်က္နွာလႊဲမသြားပါနဲ.။
အေမ
ထပါဦးအေမ
ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနတယ္အေမ
သားေတြမစံုေသးဘူးအေမ
အေမ
ေနမယ္ဆို ေနနိုင္ပါေသးတယ္အေမ။
အေမ
ကၽြန္ေတာ္ဖ်ားရင္ ဘယ္သူေခၽြးသုတ္ေပးမွာလဲ
ကၽြန္ေတာ့္ကို ညက် ဘယ္သူေစာင္ထၿခံဳေပးမွာလဲ
မနက္က် ကၽြန္ေတာ့္အိပ္ယာ ဘယ္သူသိမ္းေပးမွာလဲ
အေမ တကယ္ပဲကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ခ်လို.လား။
အေမ
ကၽြန္ေတာ္ တာ၀န္မေက်ေသးဘူး
အေမ့ကိုဘုရားလိုက္မပို.ရေသးဘူး
အေမ့ကို အားေဆး၀ယ္မေပးရေသးဘူး
အေမစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ မထားရေသးဘူး။
အေမရယ္
ရက္ရက္စက္စက္
ခြဲခြာရက္ပါေပ့
ေခါက္ေခါက္ရက္ရက္
လုပ္နိုင္ရက္ပါေပ့
စိတ္စိတ္ခ်ခ်
ထားမွထားခဲ့ရက္ပါေပ့အေမရယ္။
(၁၀)
အိမ္ထဲကို၀င္
အေမ့ကုတင္ေဘးမွာရပ္မိ
အေမ့အိပ္ယာေလးကို ၾကည့္တယ္
ၾကမ္းျပင္ကိုလက္ဖ၀ါးနဲ.အဖိ
ေအးစက္တဲ့ အေတြ.အထိမွာ
ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ရည္က်မိတယ္။
အခုေတာ့
ၿငိမ္းခ်မ္းရၿပီေပါ့အေမ
မ်က္ခြံေလးေတြ လက္သည္းေလးေတြ
ေယာင္စရာ မလိုေတာ့ပါဘူးအေမ
အိပ္ေရးပ်က္ေခ်ာင္းေမ်ာႀကီးကို
ေမာေအာင္ဆိုးစရာ မလိုေတာ့ပါဘူးအေမ။
ပန္းဖ်ားလိုက္ အေအးပတ္လိုက္
ေခါင္းကိုက္စရာမလိုေတာ့ပါဘူးအေမ
တစ္ခါတစ္ခါ သလိပ္ေထြးအခ်မွာ
ေသြးစ ပါစရာမလိုေတာ့ပါဘူးအေမ။
အေမ
ၿငိမ္းခ်မ္းစြာေနပါေတာ့
အေမ့ရဲ.
ေရာဂါမွည့္မွည့္ ဘ၀ႀကီးကို
စိတ္ခ်လက္ခ် စြန္.ခြာပါေတာ့။
သားသမီးအတြက္ ပူပန္ရျခင္းေတြနဲ.
အေမ့ဘ၀ ပြန္းပဲ့ ပိန္ပါးခဲ့ရပါၿပီ
ထားခဲ့ပါေတာ့အေမ
ဘ၀ဘ၀ေတြမွာ
ေပးဆပ္သူတို.ရဲ.ပါရမီေၾကာင့္
အေမၾကည္ၾကည္သာသာ ေနရပါေစေတာ့။
အေမ ေဟာဒီဘ၀မွာ အေမကခ်ည္းေပးခဲ့တာပါ
ေရာဂါေတြ ပူပန္မွဳေတြ အဖိအစီးကို
မီးကၽြမ္းေအာင္ ခံခဲ့ရတာပါ
အေမ…….သြားပါေတာ့။
ဘယ္သား ဘယ္သမီးအတြက္မွ
ေသာကေတြနဲ. မပူေလာင္ပါေစနဲ.ေတာ့
အိမ္ေထာင္ရဲ. ေငြေၾကးကိစၥေတြလည္း
ေခါင္းမခဲပါနဲ.ေတာ့။
က်န္ရစ္သူတို.ရဲ. အပူမီး
တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ၿပီးသြားမွာပါ
အေမဘာမွ ေနာက္ဆံမငင္ပါနဲ.ေတာ့။
မ်က္ရည္ေတြယိုစီး
“ အေမ ……….”လို. တိုးတိုးညည္းမိတယ္
ဖိစီးတဲ့ ေသာကေၾကာင့္
အသံက ထြက္မလာေတာ့ပါဘူး။
(၁၁)
အစ္မလား
သူလည္းငိုေနၿပီေပါ့
သူ.ရဲ.ေသာကမီးက
ကၽြန္ေတာ္တို.ထက္ ပိုႀကီးတယ္
အိမ္ရဲ. တာ၀န္ႀကီးက
သူ.ပခံုးေပၚမွာ ဖိစီးၿပီအေမ။
အစ္မက တဖြဲ.တႏြဲ.ငိုတယ္
ကၽြန္ေတာ့္လို
အငိုကိုထိန္းခ်ဳပ္
တစ္ကိုယ္လံုး တုန္လွဳပ္မေနဘူး
အေမ
ကၽြန္ေတာ္ ရူးသြားခ်င္လိုက္တာ။
အေမရယ္
ခြဲသူက ခြဲရက္တဲ့အခါ
က်န္ခဲ့သူက ပိုနာတယ္
ႏွလံုးသားကို ဆြဲေခ်တာ
အသည္းေတြနာလွပါၿပီအေမ။
(၁၂)
မနက္ကေတာ့ လင္းခဲ့ပါၿပီ
ကၽြန္ေတာ္တို.မလင္းေတာ့ဘူး
အေမကၽြန္ေတာ့္ကို ထမင္းခူးမေပးေတာ့ဘူး
အိမ္ထဲ၀င္ အျပင္ထြက္နဲ.
အေမ့ရဲ. ဖိနပ္သံ မၾကားရေတာ့ဘူး
မီးဖိုေခ်ာင္ကအခ်က္အျပဳတ္
အေမမလုပ္ေတာ့ဘူး
“အေမ……မိုးလင္းၿပီ အေမရဲ. ”
အေမ
တံစက္ၿမိတ္ရဲ. အျပင္ဘက္မွာ
မဏၭပ္ေတြဆင္ၾကၿပီ
ဟိုလူဒီလူေတြ လာၾကၿပီအေမ
သူတို.က ၀မ္းနည္းရံုပါ
ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ကမာၻပ်က္တာပါအေမ။
အိမ္ထဲပဲ၀င္၀င္ အိမ္ျပင္ပဲထြက္ထြက္
အေမ့ရဲ.ေျခရာလက္ရာေတြ
အေမရယ္
ကၽြန္ေတာ္တို. ငိုေနတာေတြ.ရင္
အေမ နွစ္ခါျပန္ေသခ်င္မွာပဲ။
အေမ့စိတ္တိုင္းက်
ကၽြန္ေတာ္ေနျပခ်င္တယ္
အစစ ေနာက္က်ခဲ့ပါၿပီ
ဒီကမာၻ ဒီဘ၀မွာ
အေမ့ေက်းဇူး ဆပ္ခြင့္မရေတာ့ပါဘူး။
အေမ
ကၽြန္ေတာ္ငိုေနပါတယ္အေမ
သိပ္အသည္းမာတယ္ ဆိုတဲ့ အငယ္ေကာင္ေလး
သည္းသည္းနင့္နင့္ ငိုေကၽြးေနပါတယ္အေမ။
အေ၀းက သားေတြသတင္းၾကားရင္
အေမ၀မ္းသာမွန္းသိရဲ.သားနဲ.
ဖုန္းမဆက္ စာမပါးခဲ့တဲ့အေမ့သား
သူ……ခံစားေနရပါတယ္အေမ။
သူက ဒီေရာက္တုန္းသာ ငါ့ကိုခ်စ္တာဆိုတဲ့အေမ့သား
အခု…..အေမ့အနားမွာပါအေမ
ကၽြန္ေတာ္ အနားမွာပါအေမ။
အေမ့သား အႀကီးေကာင္လာၿပီအေမ
သူလည္းငိုရၿပီ
ေယာက်္ားႀကီးတစ္ေယာက္ အံကိုႀကိတ္ၿပီး
အတင္းၿမိဳသိပ္ ငိုေနတဲ့ျမင္ကြင္း
ရင္ထဲမွာ တင္းၾကပ္ဆိုးနင့္လိုက္တာ။
(၁၃)
ေန.လည္သံုးနာရီခြဲၿပီအေမ
လူေတြလည္းလာၾကၿပီ
အေမ.ဘ၀ရဲ.ေနာက္ဆံုးခရီး
လိုက္ၿပီး ပို.ၾကေတာ့မယ္။
အေမ
နိဗၺာန္ယဥ္ေရာက္လာၿပီအေမ
အေမ့ကိုေခၚဖို.တဲ့
အစ္ကိုနဲ.ကၽြန္ေတာ္
အေမ့မ်က္နွာကိုေဖၚရင္း
ေနာက္ဆံုးေသာၾကည့္ျခင္းနဲ.ၾကည့္ၾကတယ္။
မၾကည့္ရက္စရာပါအေမ
ပါးေလးေတြခြက္လို.
မ်က္ခြံေတြနက္၀င္လို.
နဖူးျပင္ကတြန္. ….လို.
ဆံစေတြ ဖြာလို. ……..
ႏွလံုးသားမွာ ဆို.တက္လာတယ္
မ်က္ရည္က်လို.မရေတာ့ေလာက္ေအာင္ကို
ငိုၿပီးသားမ်က္လံုးေတြမွာ
မ်က္ရည္ေတြဖံုးလာျပန္တယ္
အေမရယ္
တကယ္ပဲခြဲသြားခဲ့ၿပီေကာ။
ေျမျပင္မွာ၀ပ္စင္း
အေမ့ေျခရင္းမွာ ဒူးညႊတ္ရိုက်ိဳး
ကၽြန္ေတာ္ ရိွခိုးလိုက္ပါတယ္
အျပစ္ရိွရင္ေက်ပါ
အျပစ္ရိွရင္ေက်ပါ
အျပစ္ရိွရင္ေက်ပါေတာ့ အေမ။
(၁၄)
သခိ်ဳၤင္းေျမ
ေအးခ်မ္းသြားသူေတြေနထိုင္ရာ
တျခားေသာ ကမာၻေပါ့အေမ
အဲဒီမွာအေမေနရမယ္။
အေမ
အစ္မေတာ့ ကမာၻပ်က္ေအာင္ငိုေနၿပီ
ကၽြန္ေတာ္လား
ထူးမျခားနားေပါ့အေမ
ေျခလွမ္းတို. ညႊတ္က်
မနည္းတင္းထားရတယ္။
အေမ့ကိုက်င္းမွာခ်ၿပီအေမ
အေမ့ကိုထားခဲ့ရေတာ့မယ္အေမ
အိမ္ျပန္ေရာက္ကတည္းက
နွဳတ္ဖ်ားက ထြက္မရတဲ့အေခၚ
ကၽြန္ေတာ္ေအာ္မိတယ္
“ အေမ
အေမ
အေမ ”
ကြဲအက္ျပတ္ရွ
ကိုယ့္ႏွလံုးသားကိုေျခမြရသလိုပဲ
တြင္းထဲကိုေျမခဲတစ္စ
ကၽြန္ေတာ္ ငိုရင္းတြန္းခ်လိုက္ပါတယ္။
အေမ
ေနခဲ့ပါေတာ့အေမ
ပူေလာင္ခါးသီး
အေမ့ဘ၀ႀကီးကိုပစ္ခြာ
ေအးခ်မ္းစြာေနပါေတာ့။
(၁၅)
အျပန္လမ္းက်
အစ္မပခံုးကိုနွစ္သိမ့္ဖ်စ္ညွစ္
ကၽြန္ေတာ္ မငိုျဖစ္ေတာ့ပါဘူး
စိတ္ကူးထဲမွာ လင္းသြားတယ္။
အေမဟာ
ေမတၱာရဲ. တရားဓမၼကို
အေကာင္းဆံုးျပသသြားသူျဖစ္တယ္။
စာအုပ္မ်ားရဲ. အျပင္ဘက္မွာ
“ပညာနဲ.ေလာက” ကိုသင္ၾကား
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ. ဆရာသမားတစ္ဦးပါပဲ။
အခု
သူ.ရဲ. ေနာက္ဆံုးေသာသင္ခန္းစာဟာ
နာက်င္ျခင္းကို ၿမိဳသိပ္
တိတ္ဆိတ္စြာ ရွင္သန္ျခင္းပဲျဖစ္မယ္။
သူသိပ္ခ်စ္ေသာ သားမ်ားနဲ.ေ၀းကြာျခင္းကို
အေမ ဘယ္လိုအံတင္းခဲ့ပါသလဲ
ကြဲကြာစြာ အထီးက်န္မွဳကို
အေမဘယ္လို အံတုခဲ့ပါသလဲ
ရင္ထဲမွာတရားတစ္ခု
သူ.အလိုလိုျဖစ္ထြန္းလာတယ္။
အေမေရ
ေမတၱာတရားဟာ
ဖြင့္ထားတဲ့ေကာင္းကင္ျဖစ္တယ္
ဦးသစ္ေသာေတာင္ပံနဲ.
ပ်ံသန္းခြင့္ေပးျခင္းျဖစ္တယ္
ဖြင့္လွစ္ထားတဲ့အေမ့ေကာင္းကင္မွာ
ကၽြန္ေတာ္တို.ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရျခင္းဟာ
ေဟာဒီတရားေၾကာင့္ပါလား။
ေလွာင္ခ်ိဳင့္နဲ.ေကာင္းကင္
ကၽြန္ေတာ္ခြဲျခားျမင္ခဲ့ၿပီ
ေနာင္လာမယ့္မ်ိဳးဆက္
ေလွာင္ခ်ိဳင့္နဲ.ေကာင္းကင္
ကၽြန္ေတာ္ခြဲျခားျမင္ခဲ့ၿပီ
ေနာင္လာမယ့္မ်ိဳးဆက္
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ.အသက္၀ိဥာဥ္
အရာရာကို အထိန္းအခ်ဳပ္မထားခ်င္ေတာ့ဘူး။
အေမဟာ
သူကိုယ္တိုင္မသိတဲ့ တရားထူး
ငါ့တစ္ဦးတည္းကို ေဟာသြားတယ္
ဘယ္အရာနဲ.မွ မတူတဲ့
အေမ့ရဲ.ေပးဆပ္ျခင္းပါပဲ။
(၁၆)
အဲဒီလိုနဲ.ပဲ
မိခင္တိုင္းကိုငါ ဦးညႊတ္ရေတာ့မယ္
အေမကြယ္ေပ်ာက္သြားတဲ့မနက္ျဖန္မွာ
အေမမ်ားစြာ ရိွလာေတာ့မယ္။
သစ္ပင္ကိုလည္းငါျမင္ၿပီ
သစ္ေတာကိုလည္း ငါျမင္ၿပီ
မိခင္ေတြ
မိခင္ေလာင္းမ်ားေတြ
ငါတို. ထားလို.မရတဲ့ေမတၱာတရား
သူတို.ဘယ္လိုသင္ၾကားတတ္ေျမာက္ခဲ့ပါသလဲ။
ပန္းကိုခ်စ္သူဟာ သစ္ေစ့ကိုခ်စ္သလိုမ်ိဳး
ပ်ိဳးပင္ကိုခ်စ္သူဟာ လယ္သမားကိုခ်စ္သလိုမ်ိဳး
မိန္းမေတြကို ငါရိုက်ိဳးလိုက္ပါၿပီ
ေယာက်္ားတစီဦးရဲ. ထီမထင္မာန
သူတို.ေရွ.မွာ ငါေလ်ာ့ခ်လိုက္ပါတယ္။
(၁၇)
ဒါေပမယ့္
ဒါေပမယ့္ေပါ့ေလ
တစ္စံုတစ္ခုေသာဆႏၵက
ငါ့ရင္မွာ တဖြတရ တုန္ခါေနတယ္။
ထက္ေအာက္လည္ သံသရာအေကြ.တိုင္းမွာ
အေမနဲ. ျပန္ေတြ.ခ်င္တယ္။
ေတြ.တဲ့ အခါတိုင္းမွာလည္း
မလြဲမေသြ
အေမ့ရဲ.အနားမွာ
အေမနဲ.သားအျဖစ္
အေမ့ရဲ.သား ျဖစ္ေနခ်င္တယ္
အေမ့ရဲ.သား ျဖစ္ေနခ်င္တယ္
ငါ့အေမ့ရဲ.သား အျဖစ္
အားရပါးရ ေနပစ္ခ်င္ပါေသးတယ္အေမ။ ။
(၄.၁၂.၂၀၀၂ တြင္ကြယ္လြန္သြားေသာ အေမသို.)
ေမာ္နီ
၄.၁.၂၀၀၃
Thursday, January 21, 2010
အဒိြတၱေမတၱာ
မုန္းသူက မၿပံဳးဘူး
ခ်စ္သူက ၿပံဳးရတယ္
မေတြ.ခ်င္သူက မလာဘူး
ေတြ.ခ်င္သူက လာရတယ္
ဒီမ်ိဳးဆက္
ငါ့အတြက္ မတိမ္ေကာခဲ့ေခ်။
လူတစ္ေယာက္ဟာ
ကံၾကမၼာကို ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရိွရင္ေတာင္
အခ်စ္ကိုေတာ့ ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရိွဘူး
သူက
ဟိုး………အတြင္းထဲက လာတယ္
မင္းသိလား
၀ဋ္ေၾကြးလို.ေခၚတယ္။
ငါ့ကို ခ်စ္တဲ့သူကို ငါကမခ်စ္ဘူး
ငါက ခ်စ္တဲ့သူက ငါ့ကိုမခ်စ္ဘူး
အဲဒီလို တစ္ဘ၀စာ
အံ၀င္ခြင္က် လြဲေခ်ာ္မွဳကို
၀ဋ္ေၾကြးလို.ေခၚတယ္။
ကိုယ့္အရွံဳးကိုယ္ ျပဳစုေမြးျမဴေနရတာ
အဆိုး၀ါးဆံုး ၀ဋ္ေၾကြးပဲျဖစ္မယ္
အားေကာင္းေမာင္းသန္ ရွံဳးဘူးလို.
အားေကာင္းေမာင္းသန္ နိုင္ခ်င္တာ
ခ်စ္သူ
င့ါေမတၱာကို အရင္းအတိုင္းျပန္ေပးပါ။
ပဒုမ မင္းသားလည္း
ေခ်ာက္ထဲက်မွသိတယ္
ဆဒၵန္ဆင္မင္းလည္း
ျမားမွန္မွသိတယ္
သိ၀ီရ္ဘုရင္လည္း
အရူးတစ္ပိုင္းျဖစ္မွသိတယ္
တကယ္တမ္းက်
ေနာက္ေက်ာဆီကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ၀င္လာတဲ့ ဓားခ်က္ မွန္သမ်ွ
မေတာ္တဆ ဆိုတာ မရိွဘူး။
အျမစ္နဲ.အပြင့္လိုမ်ိဳး
တေသြးထဲတသားထဲ ေ၀းရတာ ဘာအေရးလဲ
ကိုယ့္မ်က္စိနဲ. ကိုယ့္နားရြက္ကိုလိုက္ၾကည့္သလို
ငါ့ကို ပတ္ခ်ာ မလွည့္ခိုင္းပါနဲ.
အခ်စ္ဟာ အားလံုးၿပီးေျမာက္ေစတယ္လို.
ဘယ္သူေျပာလဲ။
လြမ္းေမာဖြယ္ေကာင္းတဲ့ တို.အခ်စ္ကို
နာမည္တပ္ရင္
အတိတ္လို. ေခၚရလိမ့္မယ္
ကေလးရယ္
မင္းမေပးနိုင္ေတာ့ဘူး
ငါလည္း မယူနိုင္ေတာ့ဘူး
အရင္လို ျဖဴစင္မွဳမွမပါပဲ။
ေပတစ္သီး က်ီးတစ္သားယံုၾကည္မွဳကို
မင္း ထန္းလည္ဆစ္လို ခ်ိဳးခဲ့ၿပီ
အခ်စ္၊ သစၥာ၊ နားလည္မွဳ
ဒီေဒါက္သံုးခုနဲ. ေဆာက္ရမယ္.ဘ၀ဟာ
တိုင္တစ္တိုင္ၿပိဳက်ခဲ့ပါၿပီ။
အရိယာရဲ. ဘယ္အဆင့္မွာမွ
ေဒါသ ကိုပယ္သတ္ပါသလဲ
ဒီမွာ
ငါ ဖဲ့ထုတ္ေပးေနရတဲ့ အတၱေတြဟာ
ငါ့ရဲ.ပါရမီ အေသြးအသားေတြပါ
မင္း တစ္ခါေလာက္မွ
နားလည္ မၾကည့္ဘူးဖူးလား။
မျမင့္ျမတ္နိုင္ပဲ ျမင့္ျမတ္ေနရတာ
“ ကုလားမေျခေထာက္ ” စီးထားရသလိုပဲ
အရုပ္ဆိုး အေျခမခိုင္နဲ.
ငါ့ဂီတမွာ ဒီလိုေသြးမ်ိဳး ေ၀းခ်င္တယ္။
သစၥာေဖာက္ရတာ
အေျခအေနအရျဖစ္နိုင္တယ္
လွည့္စားျခင္းမွာေတာ့
ႀကိဳတင္ႀကံစည္မွဳ ပါတယ္
အစကတည္းက
မေပးခဲ့တဲ့ ခ်စ္ျခင္း
မင္းျပန္ေတာင္း မေနပါနဲ.ေတာ့။
မင္းဘယ္လက္ဖ၀ါး နဲ. ညာလက္ဖ၀ါးေတာင္
အေရးအေၾကာင္းခ်င္းမတူဘူး
တစ္ပင္တည္းက သစ္ရြက္ခ်င္းေတာင္
ထပ္တူထပ္မွ် မက်နိုင္ဘူး
မင္းနဲ.ငါ့ရဲ. မတူတဲ့ အေတြးအေခၚကို
အျပစ္စံု ပံုမခ်ပါနဲ.
အခ်စ္ဟာ ထပ္တူညီျခင္း မဟုတ္ဘူး
မတူညီမွဳကို နားလည္ျခင္းပဲ ျဖစ္တယ္။
ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ ရွိတဲ့အခါ
ပိုင္ဆိုင္ျခင္းတန္ဖိုးကို မသိဘူး
ဆံုးရွံဴးတဲ့ အခါမွ
ဒီတန္ဖိုး
သိပ္လြမ္းေမာစရာေကာင္းတယ္။
ေျခာက္ေသြ.မွဳကို
စိုေျပေအာင္ ေရေလာင္းခဲ့ၿပီးမွ
စိုေျပမွဳကို
နာလန္မထူေအာင္ မီးၿမိဳက္ခဲ့ျပန္တယ္
လြမ္းစရာသိပ္မေကာင္းလွတဲ့
ဇာတ္လမ္း ဆိုရင္ေတာင္မွ
ရင္က နာရ ေလတယ္။
နာက်ည္းမွဳ၊ ျမတ္နိုးမွဳ
အခ်စ္ ၊ အမုန္း
ငါ့ရင္ထဲမွာ အကန္.လိုက္ရိွေနေတာ့
ဘယ္အခန္းမွာ ဘယ္မ်က္ႏွာဖံုးနဲ.ထြက္ရမွာလဲ
မင္းပဲသင္ေပးပါ
ငါ့ဒဏ္ရာဟာ င့ါကိုစိမ္ေခၚမွဳပါပဲ။
ဘယ္ေလာက္ ေျဖာင့္တဲ့ျမားျဖစ္ျဖစ္
မ်က္လံုးနွစ္ဖက္ ဖြင့္ခ်ိန္ရင္
ပစ္မွတ္ကို မမွန္နိုင္ဘူး
မင္းရပ္တည္မွဳကို
မင္းျပန္မသံုးသပ္မခ်င္း
မင္း ျမင္နိုင္မွာမဟုတ္ဘူး
မင္းအနားက
စုန္းေတာက္တဲ့ ျမဴေတြကို
ငါ မုန္းတယ္။
တို.နွစ္ဦးထဲ လွေနတဲ့ဇာတ္မွာ
ဘာလို. တတိယလူ ေပၚလာရသလဲ
ဒါ…………ရာမာယဏ မဟုတ္ဘူး
ေလးတင္ပြဲ မဟုတ္ဘူး
သရဖူ ကာကြယ္ပြဲ။
မ်က္ရည္ဆိုတာ
နွလံုးသား ထဲမွာ
ေသြးကို ထည့္မီးၿမိဳက္လို.
ရ လာတဲ့ ေပါင္းခံရည္ပဲ
ေဟာဒီ အၿပံဳးဟာ
နာက်င္မွဳကို ေဆးသိပ္ေနတာျဖစ္တယ္
ေဆးၿမီးတိုေပါ့။
အေရွ.ကို ေရာက္ဖို.
အေနာက္ကို ရြက္လႊင့္ခဲ့သူ
ကိုလန္ဘတ္စ္
ခင္ဗ်ား သိပ္ေတာ္တယ္
သူခိုးကို ေရႊတိုက္စိုး ခန္.တာလည္း
အေတြးအေခၚဆိုင္ရာ
စြန္.စားျခင္းတစ္မ်ိဳးပဲ မဟုတ္လား။
ခြင့္လႊတ္တယ္ ဆိုတာ
ကိုယ္ကိုတိုင္ ပင္ပန္းတႀကီး တည္ေဆာက္ထားရတဲ့
နာက်ည္းမွဳကို
ကိုယ္ကိုတိုင္ ပင္ပန္းတႀကီး
ၿဖိဳဖ်က္ပစ္လိုက္ရတာပဲျဖစ္တယ္။
ခ်စ္သူ
ရာဇ၀င္ကို ကုလားဖန္ ထိုးလို.မရဘူး
ႏြားေျခရာေနာက္ကေန
လွည္းဘီးရာ ထပ္ၾကပ္လိုက္သလို
အတိတ္ကို ခြာခ်လို.မရဘူး
အခ်ိဳ.ေသာေဆးၿမီးတိုဟာ
ေရာဂါကိုပိုဆိုးေစတယ္
ငါ့ကို တစ္ပဲြတိုးမနွစ္သိမ့္ပါနဲ.။
တူရိယာ တစ္ခုစီ အတြက္ မရည္ရြယ္ပါနဲ.
ေတးသြားတစ္ခုလံုးအတြက္ရည္ရြယ္ပါ
စုတ္ခ်က္ တစ္ခုတည္းအတြက္ မရည္ရြယ္ပါနဲ.
ပန္းခ်ီတစ္ကားလံုးအတြက္ ရည္ရြယ္ပါ
တစ္ေနရာတည္းမွာ အတူတကြရပ္မွ
တစ္မ်ိဳးတည္းေသာ အျမင္ကိုျမင္ရမယ္
မင္းဘက္ ငါ့ဘက္ မေရြးပါနဲ.
( ငါ့ကို ခ်စ္ခဲ့ရင္ )
အခ်စ္ဆိုတဲ့ ဘက္ကေန စဥ္းစားေပးပါ။
ငါဟာ
မင္းသားလား လူၾကမ္းလား
မင္းပဲဆံုးျဖတ္ေပးပါ
ငါ့ ဇာတ္ရုပ္ငါ ပီျပင္ခ်င္လို.
ေနာက္ထပ္ သံသယ မက်န္ေအာင္
ငါ့ကိုခ်စ္ေၾကာင္း ေျပာျပပါ
ဒါမွမဟုတ္
ေနာက္ထပ္ သံေယာဇဥ္ မက်န္ေအာင္
ငါ့ကို မုန္းေၾကာင္းေျပာျပပါ။
အေရအတြက္အရ လူနွစ္ေယာက္ရိွေပမယ့္
အရည္အခ်င္းအရ တစ္ဘ၀ တည္းပဲ
နွစ္ခုမျပား
တစ္သားတည္း ျမတ္နိုးၾကရင္
“ အဒြိတၱ ေမတၱာ ”လို.ေခၚရမယ္
အဲဒီေနရာမွာ ငါတို.ဆံုခ်င္ရင္
သစၥာ တစ္ခုတည္းနဲ.
ျပန္လာနိုင္ပါတယ္ခ်စ္သူ။ ။
Subscribe to:
Posts (Atom)